Episode-6

14.6K 910 6
                                        

          ဓာတ္ေလွကားတို႔ရဲ႕ထံုးဆန္သည္ကား ပိတ္လ်ွင္တအားျမန္သည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဒီဓာတ္ေလွကားပိတ္ဖို႔ၾကာေနတယ္။ ၁၀ စကၠန္႔ဆိုတဲ့အခ်ိန္က ဒီတစ္ခါေတာ့ ကၽြန္ေတာ့အတြက္ေတာ္ေတာ္ၾကာတာပဲ။ သူ႔ေရွ႕မွာရပ္ေနတဲ့ကၽြန္ေတာ့ကို သရဲမ်ားလားဆိုၿပီးေၾကာင္ၾကည့္ေနတဲ့ပံုနဲ႔ တစ္စက္မွမလႈပ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့ေခါင္းထဲမွာေတာ့ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ အေတြးမ်ားနဲ႔ျပည့္ႏွက္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခုခုဆံုးျဖတ္ရေတာ့မယ္။

သူ႔ကိုမသိသလိုေနလိုက္ရမလား?

//ဒါကေတာ့အရမ္းႀကီးကိုပိုသြားၿပီ//

ကၽြန္ေတာ္ေလွကားနဲ႔တက္ရင္ေကာင္းမလား?

//အထပ္ေပါင္း ၅၀ ကိုတက္ၿပီးသြားလို႔ အသက္ရွင္ရင္ကံေကာင္း//

ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို ေအာ္ၿပီးဆြဲထိုးလိုက္ရမလား?

//လံုခ်ံဳေရးေတြေရာက္လာမွာေပါ့//

အဲ့ထဲကိုပဲေျပး၀င္ၿပီး သူ႔ကိုဖက္နမ္းလိုက္ရမလား?

//ဓာတ္ေလွကားထဲမွာ camera တပ္ထားတယ္//

          Sehun လည္းကၽြန္ေတာ့လိုပဲ ၿငိမ္ေနတယ္။ ၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္မေနတတ္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္မဆံုးျဖတ္ရေသးခင္ ဓာတ္ေလွကားပိတ္ၿပီ………… နားမလည္ႏိုင္ေသာအၾကည့္မ်ိဳးနဲ႔ၾကည့္ေနေသာ Oh Sehun ဓာတ္ေလွကားတံခါးလံုး၀မပိတ္ခင္ သူ႔လက္နဲ႔ခံလိုက္ေတာ့ ျပန္ဖြင့္သြားၿပီး

“မ၀င္ဘူးလား?” သူကၽြန္ေတာ့ကိုေမးတယ္။

          သူ႔ရဲ႕ ေယာက်ာ္းပီသတဲ့အသံေလးက ကၽြန္ေတာ့ကိုပို၍ေတာင္းတေစတယ္။ တဒုတ္ဒုတ္ခုန္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့ႏွလံုးသားနဲ႔အတူအထဲ၀င္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့အေနာက္မွာသူရပ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့စိတ္ေတြတည္ၿငိမ္ေနမယ္ထင္ေပမဲ့ တကယ္တမ္းေတာ့ စိတ္ထဲမွာ နာဂစ္မုန္တိုင္း၀င္ေနၿပီး ဂေယာက္ဂယက္ျဖစ္ေနကာ ႏွလံုးကလည္းခုန္လြန္းလို႔ ရပ္ေတာ့မယ္။ ဓာတ္ေလွကားတစ္ခုလံုး သူ႔အေငြ႔သက္ေတြနဲ႔… အရာအားလံုးျပန္လည္အသက္ရွင္လာၿပီ။ သူေပးသြားတဲ့ဒဏ္ရာေတြ ျပန္လည္နာက်င္လာၿပီ။ သူကၽြန္ေတာ့နားတိုးလာတယ္လို႔ခံစားရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အရမ္းနီးကပ္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ႏွလံုးခုန္သံ ဂိတ္ဆံုးကိုေရာက္သြားတယ္။ သူ႔ရင္ဘက္က ကၽြန္ေတာ့ေက်ာကုန္းကိုပြတ္သပ္မိၿပီး အလႊာနံပါတ္ ၅၀ ကိုႏွိပ္လိုက္တယ္။

StrangerWhere stories live. Discover now