Sapphire High

Chapter 28: Welcome back

Cassiopeia

I laid my head on the car's window while my headphones are on.

Ngayon na ang balik namin sa sapphire high dahil tapos na ang bakasyon namin rito sa normal na mundo. It went so fast just like the hurling wind. Pagbalik namin doon ay puro aral nanaman kami. The thought of having the leviosans around the campus makes me sick.

Nakita ko ang mag inang namamalimos sa daan. Kita sa muka ng ina na nahihirapan na siya, yakap yakap niya ang anak niya na tila dito lang siya kumukuha ng lakas. Nahihirapan siya lalo sa kalagayan ng anak niyang nahihirapan din.

Napangiti ako ng mapait. Naalala ko ang sikretong ibinunyag sakin ng isa sa mga paru-paro sa bracelet na binigay ni Tita.

~flashback~ (Chap.14)

"The first secret that i will tell you is..."

Sobrang lakas ng tibok ng puso ko. Nakatulala nalang ako sa mala anghel na muka ng nanay ko habang hinihintay ang kanyang sasabihin.

"Cassiopeia, I'm sorry. We're sorry...." her voice broke. Unti unti na ring namumuo ang luha sa aking mata.

"You're not mine. You're not our child."

Tumulo na nang mabilis ang mga luha ko. Tila gusto na nilang makawala sa mga mata ko.

This isn't true. This can't be true.

~ end of flashback~

I tried my best to hold back my tears.

"Peia...." i flinched when zelene tapped my shoulders. Napatingin ako sa sakanila at nakita kong nakatingin sakin ang driver sa salamin habang nakadungaw naman sakin si zel at Dionne. Ngayon ko lang rin napansin na nakahinto na pala ang sinasakyan namin.

We're probably here.

Wala na akong sinayang na minuto at agad na lumabas sa sasakyan. Kinuha ko ang bagahe ko sa likod habang nagtungo naman sila Dionne kela kai. Nakita kong parang may kinukwento si zel kay ian habang mariin na nakatitig sakin ang lewis na to.

Siguro sinasabi niya na ang strange at weird ko. Well, totoo naman yon. Nung last day namin sa bakasyon ay wala talaga akong kinausap at nakatunganga lang ako sa kung saan. Napanaginipan ko nanaman kasi ang itsura ng lalaking kasing puti ng papel and his eyes were dark and deep just like the dark abyss of the ocean.

Naalala ko sakanya ang taong nakilala ko sa canteen. The one who craves for my blood. Oh wait, is that even human?

"Ughh! Maglalakad nanaman tayo nang pagkahaba haba." Reklamo ni zel na may kasabay pang irap.

Inakbayan siya ni hendrix at inipit sa mga braso nito na tila niwrewrestling at ginulo ang buhok nito. Pinaghahampas naman siya ng isa.

"Problem?"

Napatingin ako sa katabi kong preskong preskong naglalakad at nakapamulsa pa habang nakatingin sa harap. Hindi talaga nito gawain ang tumingin sa taong kinakausap niya.

Hindi ko siya sinagot dahil hindi naman siya nakatingin saakin. Isa pa, hindi ko rin naman alam ang isasagot ko sa tanong niya.

Hindi na rin siya nagsalita pa matapos ko siyang hindi pansinin kaya tahimik kaming naglakad patungo sa kakahuyan.