INFERNO'S WILL

24. Narcissistic

NICKOLAI POV

Kung saan ako dinala ng mga paa ko, sinusundan ko. Dapat kong pagkatiwalaan ang sarili ko, dahil wala akong aasahan ngayong mag isa ako.

Natatakot na ako sa mga pangyayari. At kahit lalaki ako, kahit na sino mang nasa sitwasyon ko, siguradong ganito din ang mararamdaman.

Nakita ko kung paano mamatay ang mga kasama ko. Kung pano sila binawian ng buhay ng walang kaalam alam. I never thought I could experience this kind of situation.

Kasi kung malalaman ko lang din naman na mapupunta ako dito, sana pala itinuon ko na ang atensyon ko sa mga magulang ko.

Napangiti ako ng maalala sila lalo na ang kapatid kong si Brian.

Nagalit ako sa mga magulang ko sa mabigat na dahilan. Nagalit ako sa kanila at ngayon kung bibigyan ako ng pagkakataon, gusto kong humingi ng tawad sa pagiging rebelde. Humingi ng tawad sa pagsuway sa kanila, at humingi ng tawad sa paninisi sa kanila nang mamatay si Brian.

{Flashback}

Nagmamadali akong makaalis ng eskwelahan nang makatanggap ng tawag.

Kinabahan ako sa narinig at halos paliparin ko na ang kotse ko sa pagpapatakbo non papuntang Hospital.

Nang makarating ako, hindi ko na naabutang buhay si Brian.

He suffered coma after masagasaan ng hindi pa nakikilalang suspek. 3 months siyang tulog at sa 3 months na yon, ang laki ng pinagbago sa katawan niya. Para na siyang buto buto.

Hindi ko na maihakbang ang paa ko at nakatingin lang sa katawan niyang tinatakpan na ng puting kumot.

Paulit ulit na parang may nagbabara sa lalamunan ko. Paulit ulit kong sinabing buhqy pa sya. Paulit ulit kong pinaasa yung sarili ko na mabubuhay pa siya.

Nilapitan ko ito at dirediretsong tumulo ang mga luha ko.

Brian is just 7 years old. 7 years old pa lang siya pero binawian na agad siya ng buhay.

Niyakap ko yung kapatid ko at tuluyan ng napahagulgol.

"B-Bri, a-andito na ang K-Kuya.. Gumising na ikaw.. We'll going to p-play na.. W-Wake up n-na.. P-Please?"

"D-Dba... Y-You t-told me na dapat happy lagi si Kuya? Bakit moko iniwan? Lungkot si K-Kuya B-Bri. K-Kaya dapat g-gising na.. S-Sabi mo, h-hindi mo i-iiwan ang K-Kuya. Bri, ikaw yung s-strength ni Kuya.. Paano na ang Kuya? Gising na. D-D'ba ayaw mo na m-malungkot ang Kuya? M-Malungkot a-ako k-k-kasi iniwan m-mo ang Kuya.."

At yun ang masakit sa lahat, when you can't do anything to bring him back. If tears could build a stairway to heaven, If that even possible, I won't hesitate na lakarin, takbuhin, kahit gaano pa kataas maibalik ko lang ang kapatid ko.

I still remember when I first held him when he was still a new born baby, he smiled at me like I was the luckiest brother to have him.

I suffered depression and he became my medicine. When my parents were always in their work, Brian was the one who gave me strength and makes me happy. I am looking for my parents attention.

Yung kapatid ko lang yung naging sandalan ko, yung dahilan ng paggaling ko, yung dahilan kung bakit ako naging masaya. Whenever I'm sad, he was always there doing some crazy things to make me laughed.

"Kuya, ayaw ko po ikaw kita lungkot. Usto ako po na lagi ka smile."

"Kuya, proud si ako po sayo kasi galing galing ka po. "

"I lab yu po Kuya."

Doon na ako tuluyang napahagulgol habang yakap ang katawan niya.

Ghad! He was still young!

"Bri! Please wake up! I'm sad! Brian please! Lil broo!"

"Your brother i-is g-gone. "Galit akong napalingon kay Daddy matapos sabihin yon.

"Why didn't you save your own flesh?! Why didnt you save him? K-Kapag ibang t-tao, nagagawa nyong isalba?! Pero sarili nyong anak? Hinayaan nyong mamatay! I hate you both! I hate you!"

I was mad at them until now pero nandon ako sa parteng gusto kong hingin yung side nila. I want to become a Doctor, but that idea makes me in pain too.

Kasi naalala ko lang yung araw ng bumigay at sumuko sa buhay ang musmos na si Brian.

Pinunasan ko ang luha sa mukha ko at pinilit labanan ang kalungkutan.

Nagpaliko liko ako at kung saan saan pumunta. Ni hindi ko alam kung nasaan na ako. At kung mamatay man ako dito, I would gladly accept my fate and be with my brother.

"T-Trixie?"

Malakas na tawag ko matapos mapansin si Trixie na umiiyak at sa harapan niya ay ang hindi gumagalaw na si Chanelle.

Napakunot ang noo ko nang makita ang takot sa mga mata nila. Lumapit ako pero hindi masyadong malapit ng sumigaw si Trixie.

"Diyan ka lang!!" Nahihintakutang sambit niya.

"Bakit?" Nagtatakang tanong ko at pareho silang nagbaba ng tingin sa lupa.

Nang una'y hindi ko naintindihan ang sinabi niya pero nang mapansin ang taling naapakan ng dalawa doon lang ako nakaramdam ng matinding panganib.

"There's a bomb, Nick." mahinang sambit ni Chanelle

"Help us please.." nagmamakaawang sabi ni Trixie.

Halos hindi ako makapaniwala sa pangyayari.

Agad agad naman akong naghanap at nag-isip ng paraan. Sinundan ko ang lubid kung nasaan pero nag-ingat ako na baka may maapakan ako na ikakapahamak naming lahat. Pero mas bumilis ang tibok ng puso ko ng konektado sa kanilang dalawa ang tali na yon.

Na kapag umalis ang isa, sasabog ang isa.

Bumalik ako sa kanila at napasabunot sa buhok ko. Napaluha ako habang tintingnan silang dalawa. Because I know there's no way to save them both nang walang namamatay.

Mukhang nabasa ni Chanelle ang laman ng utak ko at nilingon si Trixie na lumuluha.

Napayuko si Chanelle at mariing napapikit. Tumulo ang luha sa mga mata niya at hindi ko maintindihan ang binubulong niya.

Trixie looked at us confused not until Chanelle uttered a word na agad agad kong nalaman.

"S-Sorry.. B-But I n-need to s-save my l-life."

Napaatras ako na nanlalaki ang mata ng bigla na lang siyang humakbang paalis sa tali at naiwang nakatulala at lumuluha si Trixie.

Halos tumilapon ako sa lakas ng impact ng pagsabog. Napapikit ako ng mandilim ang paningin ko at unti unting lumilinaw. Napahawak ako sa ulo ko at sinubukang tumayo. Pero ganon ganon na lang ang gulat ko ng makitang...puro dugo ang katawan ko  pati na rin ang mga pader ng maze na ito.

Nanlaki ang mata ko matapos maalalang nandon si Trixie!

Lumapit ako sa pwesto niya at tanging punit punit na damit ni Trixie ang natira dahil sumabog ang buo nitong katawan!

Napalingon ako kay Chanelle at galit na tumingin dito.

"W-Why did you do that?!"

Lumingon sya sakin na punong-puno ng luha. Nababahiran ng dugo ni Trixie ang katawan niya.

"I need to save myself too."

Hindi ako makapaniwalang napahakabang paatras sa kaniya.

I can't believe this!

She just cared for herself! She sacrifice a life to save herself!

"Makasarili ka. Sobra ka. Nagawa mong magsakripisyo ng buhay na hindi naman ikaw ang bumuhay! You're a narcissist! Selfish!" 

A narcissist.