His Bad Ways

Kabanata 27

TREVOR

I SMILED AT her when I saw her staring at me with a sweetest smile written in her angelic face. I always told her how ugly she was, that whatever she did, she will never be beautiful in my eyes but damn, I always lied and keep denying how pretty she was. She didn't need to wear any makeups to show her beauty, she's unbelievably gorgeous and she's prettier in her bare face.

I can clearly visualize what exactly happened and how I looked at her on the day we've first met, her eyes full of innocence that triggered my curiosity, her sweaty nose that makes me think if she's a jealous type of a girl, her sweet, sexy and rosy lips that wanted me to taste every inch of it, from the tip of her hair up to her curves and even the way she cried, it's still made her perfectly beautiful that everything about her seems to be perfect.

Noong una, napagkakatuwaan ko lang talaga si Lei, mukha kasi siyang tatanga-tanga at madaling maloko ng mga tao that's why I always told her to do not trust anyone para hindi siya nabibiktima ng mga katulad ko and instead of complaining, she just agreed and thank me for that, she really had a pure heart and she can appreciate little things you do for her.

Napangiti akong kinuha ang litrato ni Lei na mula kanina ay nakangiti na sa akin. It was our wedding picture, the first ever picture we had at ngayon ko lang na-realize na kahit gaano kalapad ang ngiti niya rito, bakas sa mga mata niya ang lungkot.

Muli akong hinila pabalik sa nakaraan at isa-isa kong naalala ang lahat ng mga nangyari. Bawat detalye ay malinaw sa isip ko, na simula noon, walang araw na hindi ko siya nakitang umiyak, walang oras ang hindi siya natakot sa tuwing makikita niya ako at kahit alam kong nasasaktan siya, patuloy ko pa rin siyang sinasaktan at pinahihirapan.

At sa bawat sulok ng bahay na ito, wala akong ibang marinig kundi ang mga hikbi at pakikiusap niya sa akin.

Inis kong sinabunutan ang sarili ko nang mapagtanto na kahit minsan hindi ko siyang nagawang pangitiin man lang o pasalamatan sa lahat ng ginawa niya para sa amin ni Evo.

Gigising siya nang maaga para asikasuhin ang pagkain at gamit namin, na hindi na siya nag-aayos ng sarili niya dahil mas inuuna niya kaming intindihin, na sa loob ng limang taon, hindi ko man lang siya nabilhan o nabigyan ng kahit na ano o kahit simpleng pagbati man lang sa kaarawan niya ay hindi ko nagawa.

Ultimong maliit na pagkakamali, sinisigawan ko siya at hindi ko man lang nakita ang halaga niya sa bawat araw ng buhay ko. Ngayong wala na siya sa tabi ko, naramdaman ko na ang bigat, ang hirap na wala siya.

Hindi ko alam kung paano nangyari na sa kaniya na nakasalalay ang pang-araw-araw kong buhay, hindi ko akalain na umpisa pa lang na magsama kami, ako itong may kailangan sa kaniya, ako itong nakadepende sa kaniya sa loob ng mahabang panahon kaya bigla na lang tumigil ang mundo ko nang mawala siya.

And even I tried to face my new day, I always look after her. Missing her voice whining at me on how careless and messy I was, that I miss every step she takes while preparing my coffee, her genuine smile for Evo, the way she looked at me even I know it was full of fear, I miss everything about her. I badly miss my wife; I miss her so much.

"Aaaarrrrgggghhhh!" Hindi ko na pigilan na ihampas ang ulo ko sa pader. Thinking how stupid I am, that I regret everything I did and every word I said to her. Tama siya, ako itong may kasalan sa pagkawala ni Evo, na si Evo lang ang taong kayang magpangiti sa kaniya pero sa huli, kinuha ko iyon at ipinagkait kay Lei, na masyado akong naging makasarili, na pinilit kong habulin si Cassie kahit ang totoo siya 'yong nandiyan, umiintindi at tanggap ako sa lahat ng nagawa kong pagkakamali at sa tuwing may nagagawa akong maganda at simpleng bagay sa paningin niya, nakikita kong nag-e-effort siyang suklian iyon.