Faded (Published Under TDP Publishing House)

Chapter Twenty

"Hop in, ihahatid na kita!"

My wrist watch hands move to the quarter of 3 in the morning. I'll bet my eyebags will be so full. Para na siguro akong bangkay na nakatakas sa kabaong. But anyways,I still have a 2 hours left to sleep for my tomorrows schedule.

"Salamat talaga ng marami, Bella. Kahit gaano ay nabawasan ang bigat at sakit dito sa puso ko!"

Abala siya sa pagmamaneho. "Wala iyon, dahil alam ko pag-ako na ang nagkaganyan gagawin mo rin ito sakin-Charot!"

Umiling ako. Bella seems born to be a joker but enough not to hurt everybody's feelings. Sa kaunting minutong nakasama ko siya ay gumaan ang pakiramdam ko. She is a gift of gab. So glad to be her friend at all.

"Ingat ka!" I waved at her when I got down of her Morris Garage car. "Thank you ulit!"

Some of our lights were off especially at my room. I'm already home. Nagising si Mommy when I opened our main door. Di kalaunan ay sumunod si Dad.

"Good Morning Dad, Mom!" I greeted lazily. "Sorry kung ngayon lang po ako nakauwi eh kasi naman--"

Napakagat-labi ako para pigilan ang pag-iyak muli. Pano ko ba ito ipapaliwanag? Masyadong mahirap.

I just feel myself in the arms of Mom, I lowered my body and hug her tightly. She carasses my hair. Bumuhos na naman ulit ang luha ko.

"Ano bang nangyari sayo sweetie, bakit nagkaganito ka? Busog na busog na ulit itong eyebugs mo. I remembered nagkaganito ka rin when Justin-blah blah!" Si Dad sa nag-aalalang tono.

"You look exausted!"

"Dad, Mom. B-baka pwedeng
Ipagpapabukas ko nalang po muna ang pagpapaliwanag. Kasi pagod na pagod pa ako eh. May bakante pa naman akong oras para sabihin sa inyo bago ako pumunta sa trabaho!"

I kissed their cheeks at nauna na sa kanila sa kwarto ko. I may be seems "walang respeto" pero hindi ko pa kasi kayang sabihin sa kanila lalo na ngayong presko pa ang sakit sa akin,mas lalong bumibigat sa dibdib ko.

Ng marating ko ang aking kwarto hindi ko na pa kayang magbihis pa, padapa akong humiga. Bumuhos na naman ulit ang mga luha ko. Dala ng antok at pagod madali akong nakaidlip.

Biglang nanumbalik ang sayang nararamdaman ko ng makita ulit si Eric na papalapit sa akin. Pero agad itong nawala at napalitan ng kakaibang kirot sa puso ko ng makitang kasama niya si Din Marie at nakapulupot ang kanilang mga kamay.

"Please Eric, bawiin mo yung sinabi mo sakin, ayusin natin ulit itong relasyon natin. Hindi ko kayang wala ka sa tabi ko. Hindi-hindi ko kaya kaya please!"

"Sorry Dette Pero hindi nga talaga ako ang lalakeng para sa iyo!"

I tried to hold his hand pero inilayo niya ito sakin. I notice his hand embrace at Railey's waist.

Binalik ko ang tingin ko kay Eric.

"Is that what were you trying to say that we aren't meant to be but you and Railey are?"

"Yes!"si Railey na ang sumagot ng nakataas ang kilay.

Eric handed me a letter. Napakagat labi ako.

Nagdadalawang-isip pa ako kung tatanggapin ba ito pero kalaunan ay tinanggap rin.

"An invitation letter?" nakakunot noo kong tanong.

"Yes. We would like to invite you on our wedding day with Railey next Thursday. You have been a part of my life so you should have be there on the day I dreamed the most!" he smiled

Tumingin siya kay Din Marie at ngumuso. Namilog ang mga mata ko sa sumunod na nangyari, Eric kissed Railey in front of me.

The arm of the clock seemed stopped for a moment and my world stopped rotating. I returned to him the invitation he had given.