Unicode
Sehunရုံးကိုရောက်တော့ Baekhyunက အရေးတကြီးသွားစရာရှိတယ်ဆိုပြီး ခပ်သုတ်သုတ်ထွက်သွားပြန်သည်။
တကယ်ကို အခုတလောအရမ်းအလုပ်များနေတာရယ်။ လက်ရှိprojectတွေပြီးရင်တော့ ခရီးထွက်ပြီးကို အနားယူပစ်ရမယ်။
____________________
အစည်းအဝေးဘာတွေလုပ်ပြီး နာရီကြည့်တော့ 4နာရီ။ ရုံးဆင်းချိန်ရောက်ပြီမို့ ဝန်ထမ်းတွေက နှုတ်ဆက်ကာ ပြန်သွားကြသည်။
လက်စသတ်တဲ့အနေနဲ့ အစည်းအဝေး မှတ်တမ်းလေး ပြန်ကြည့်ကာ ရုံးဆင်းဖို့ အောက်ဆင်းလာခဲ့သည်။
ဆယ်ဟွန်း ကားပါကင်ဆီရောက်တော့ ကားlockဖြည်နေစဥ်မှာဘဲ အနားမှာ ကပ်ကြားလိုက်ရတဲ့ ဟွန်းသံ။
"ဟွန်း ကိုယ်လာကြိုတယ်"
ကားမှန်ချပြီးခေါ်နေတဲ့ ကင်ဂျုံအင်
သူ့ကိုမြင်တော့ ဘာရယ်မဟုတ် မျက်စောင်းထိုးမိတယ်
"ဟာ အလွတ်ကြီး မျက်စောင်းထိုးခံနေရတယ်"
သူနားကို မသွားဘဲ နဂိုနေရာမှာဘဲ ရပ်နေကာ
"ကားပါတာကိုး"
ကင်ဂျုံအင်က ရယ်ရင်း ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။
ကျွန်တော့်လက်ထဲကိုင်ထားတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အိတ်ကိုယူကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်က ကျွန့်တော်လက်ကိုဆွဲရင်း
"ထားခဲ့လေ ဟွန်းကလည်း နောက်နေ့လည်း ကိုယ်ပြန်ပို့ပေးမယ်လေ
လာပါကွာ ကိုယ့်ဟွန်းကို တနေ့လုံးမတွေ့ရတာ လွမ်းလွန်းလို့ပါ"
ကျွန်တော့လက်ကိုဆွဲကာ အိတ်ကိုင်ထားတဲ့လက်နဲ့ ကားတံခါးဖွင့်ပေးသည်။
တစ်ဖက်ထိုင်ခုံနေရာသူရောက်တော့
"တကယ်လွမ်းတာ ဟုတ်လို့လား"
ကင်ဂျုံအင်က ကားကွေ့နေတာမို့ ကျွန်တော့ကို မကြည့်ဘဲ
"အင် တကယ်ပေါ့"
"......''
ဘာစကားသံမှ မကြားရသည်မို့ ဂျုံအင် ဟွန်းကို ကြည့်တော့ ဟွန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကျွန်တော့ကို ကြည့်နေတယ်
ဒီကောင်လေး ခုနကလည်း မျက်စောင်းထိုးသေးတယ် ကျွန်တော် တစ်ခုခု အမှားလုပ်မိလို့လား
ကျွန်တော်က သူနေ့လည်က ခေါ်လိုက်တဲ့ နာမ်စားအကြောင်း ပြန်ပြောရင် ထပ်ခေါ်ခိုင်းမလို့စဥ်းစားနေတာ အရင်ချော့ရမယ် ထင်တယ်ဗျ။
