Matilda (Montemayor Series #1)

XVI

Warning: This chapter contains bad words and also mahaba itong chapter na to unlike other chapters na napublish ko. Please be guided accordingly. This scene happened before their break up. A flashback..enjoy reading.

England

"Matilda, anak" my mommy knock at my door. It's past midnight already. Sinuot ko ang aking roba at binuksan ang aking pintuan.

"I'm sorry to wake you up anak." sabi ni mommy pagkabukas ko ng pintuan. Umupo kami sa aking kama at kinusot ko ang aking mata.

"Bakit po mommy?" I ask .

Bumuntomg hinga siya.

"I can't sleep" sabi ni mommy. Slowly, a little sobs was coming from mommy. Napakurap kurap ako, umiiyak ba si mommy?

"M-mommy are you o-ok?"

Tumango siya at pinunasan ang luha sa kanyang muka.

"Anong problema mommy? W-what's happening?" Halos di ko na maibigkas ng tama ang nga salitang sinasabi ko.

"Unti-unti na tayong bumabagsak anak" she paused and held my hand "Can you please do me a favor?"

Agad akong tumango. Hindi ko kakayanin ang makita ang nanay kong umiiyak. Hindi ko kaya.

"After your graduation, ikaw na ang mag manage sa kumpanya natin sa England." she said.

Nagulantang ako sa pabor ni mommy. Hindi ako agad naka imik. My graduation is next month.

"I know this is hard, pero ang daddy mo kasi ay natalo sa isang sugalan ." Nanlaki ang mata ko sa nalaman. "Your daddy , loves to play casino. Alam mo yan anak. He gamble and loses the game. Itinaya niya ang kalahati ng kumpanya natin sa England sa isang sakim at nayamang negosyante doon. "

"B-bakit ako mommy? B-bakit h-hindi kayo ni d---"

"I have an ovarian cancer, stage 4" without any remorse. Mommy confess such things to me.

"Mommy, stop joking" hindi ako makapaniwala sa nga naririnig ko.

Umiling siya at nagsimula na siyang umiyak.

"I wish." bulong niya.

Unti unti na ring nagsisilabasan ang mga luha sa aking mata.

"Mommy, we can go abroad and --"

"No, anak, pagod na din si mommy. Gastos lang aabutin natin we can't afford to lose a big amount of money right now." Aniya at ngumiti.

"Mommy..." I whisper

"Promise me, aayusin mo ang kumpanya sa England."

"mommy, hindi ba pwedeng ipamigay nalang natin yon? May business pa naman tayo dito sa pilipinas mommy please. I can't leave knowing that you have a cancer."

"Wag mong hahayaan na mawala ang pinaghirapan ng mommy. Binuo ko yon para sainyo, alagaan mo. Ayusin mo. Andito naman ang daddy at mga kapatid mo." pagaalu niya saakin.

Umiling ako.

"My baby, my first born child. I know you won't fail me. Kahit saglit lang anak. Pagbigayn mo na ang mommy."

Tinignan ko si mommy sa mga mata at unti unting tumango.

Niyakap niya ako at hinagod ang aking likod.

"I love you so much" she whispered.

"I'm gonna miss you" bulong ng mga kaibigan ko ng inihatid na nila ako sa airport. Sinama ko sila pati na din si Marcus.