Matilda (Montemayor Series #1)

XIX

Embutido

I woke up in a large and spacious room. There's a lamp and cabinet beside the bed. May tv din, I didn't know that there's a private room in a Hospital like this.

I still feel a little itchy but unlike before I experience another allergy attack. Im better now. I hope the doctor give me an prescribed ointment or whatever medicine that could cure this.

Sinubukan kong bumangon pero nanghihina naman ako. Akala ko ba allergy lang? Bakit nanghihina parin ako? And I feel hot. Am I sick now? Shit.

"Where's everybody?" I murmur as I go back to laying on bed. Wala naman akong dextrose pero naka pang set ako ng pajama.

Nang tumagilid ako ng higa ay naamoy ko ang unan ko. Hindi ba't pag hospital, usually they smell like alcohol or any strong smell.

Teka, pero bakit ito amoy panlalaki? Wait...and before I could jump into my own conclusions, narinig kong Bumukas ang pinto sa likod ko.

Dolly.

Agad akong lumingon sa pagkakaalam na baka si dolly yun, pero dun ako na dali ng ibang nilalang ang nasilayan ko.

Marcus on his sweat pants and gray shirt on. May bitbit siyang mga plastik,mukang namili. Siya ba ang bantay ko? Sakanya ba tong unan? Omg.

"Oh, you're awake" he said.

Umismid ako "Hindi, naghahallucinate ka lang" sabi ko.

He chuckle a little "Same old Matilda , I guess" he whisper pero rinig ko naman

Sumandal ako sa headboard at pinag cross ko ang aking kamay sa aking tyan.

"Bulong bulong ka pa jan, rinig ko naman" parinig ko habang inaayos niya ang pinamili niya sa isang table.

He shrugged and I rolled my eyes, wait, I should panick right? Kasi bakit siya andito? Yung asawa niya? Diba may anak na sila, so why is he here? Pagtingin ko sa orasan ay 10 pm na. Fck!

"T-teka?! Bat ikaw ang andito? B-bakit asan si Dolly? A-asan ang bantay ko?" Tanong ko

Humarap siya sakin at ganon nalang ang titig niya na para bang hindi makapaniwala.

Hindi siya sumagot kaya nagsalita ulit ako .

"Alam mo? Umuwi ka na. You're a father already, hindi ka na dapat nag aasikaso ng ibang tao, lalo na saakin. And its already 10 pm! Ano nalang sasabihin ng asawa mo? Umuwi ka na! Asan ba ang gamit ko?" Pinalibot ko ang paningin ko sa paligid at nakita ko sa upuan ang bag ko katabi nun ay isang duffle bag. I know thats mine. Kulay palang.

Unti unti akong tumayo para sana abutin ang bag ko ng biglang nanghina ang tuhod ko. Damn! Bakit ba ako nanghihina? Seriously? Napakapit ako sa higaan. This is so tiring, being sick.

Agad akong inalalayan ni Marcus at binuhat pabalik sa pagkakahiga.

Agad kong pinagsusuntok suntok ang dibdib niya. "I said go home! You should't be here in the first place. Hindi mo ako kargo o kahit nino man, kaya ko na ang sarili ko! Umuwi ka na!"

"Shh...nanghihina ka na nga may gana ka pang manuntok" he said with a serious tone.

I stop from freaking out and calm myself, he's right, nanghihina ako. I shouldn't be moving that much. I need a total rest.

"I cook you for dinner, the reason why you are weak is because you didn't eat breakfast and you didn't finish you meal on lunch because of your allergies and now you missed dinner." He explain. Nakaupo siya sa gilid ko. I look at him with so much madness but I choose not to argue with him. It'll only take too much energy from me.

"Just go home and call my secretary" I said coldly and blankly.

Tinitigan niya akong mabuti at sumisilay ang tinatago niyang ngiti sa kanyang labi.

"Tss, okay thank you for accompanying me here to the hospital, bayadan ko nalang ang lahat ng nagastos mo sakin even your gas and time" I said annoyingly as I rolled my eyes on him.

He chuckle on what he just heard. Para bang nakakita siya ng isang trick mula sa isang corny na clown. My brows meet at his reaction.

"What's funny?" I ask him seriously.

Tumigil siya at nilagay ang isang kamay niya sa gilid ko. Nakakulong na ako sakanya habang naka sandal ako sa headboard habang nakakumot.

"So all along you think you're in a hospital huh?"

Napakurap kurap ako. Wait..did I heard him right? Mukang alam na niya ang nasa isip ko kaya tumango tango ito habang kagat niya ang kanyang ibabang labi. Damn, distracting.

"You're in my condo. And for your accusations earlier, I live here alone,single and free." He said in a tone of as a matter of fact.

"B-but you said..."

"I'll tell you everything,but before that you need to eat." He said with finality.

Gulong gulo ako. The hell? Really?

Lumabas siya ng kwarto at maya maya ay bumalik siya mah daladalang tray ng pagkain.

Ngumuso ako ng makita ang embutido. Diba may raisins ang embutido. Im pretty sure this one has. I dont like raisins in any ulam. Umupo siya sa gilid ko at nakita niya ang muka ko, nilingon ko siya.

"I know how you hate raisin in every ulam so inlis ko na" sabi niya at ngumiti.

Wow. He remember.

"Thank you" I said with a smile.

"Welcome" he reply

Bago ko pa hawakan yung kutsara at tinidor ay inunahan na niya ako at siya na mismo ang nag hiwa ng pagkain ko.

Nang akmang susubuan niya ako ay pinigilan ko siya.

"Ako na"

Umiling siya sakin.

"Let me take care of you, you're sick right? So let me" he said at mukang wala na akong magagawa dito.

Sinubuan niya ako. The defeaning silence will kill me so I try to start a conversation.

"About what you said, you're single?" I ask.

Tumango siya. I drink my juice.

"But yo have a son?" I just want to confirm it.

"Yes" he confirmed. I  swallowed hard.

"Bat di mo pinakasalan si Sophia? I thought paninindigan mo siya?"

He smile sweetly.

"Pinanindigan ko naman a, yung bata. Sustentado siya, kinukuha ko pag weekends or pag gusto niya umuwi saakin. He's a great kid but I can't marry someone I don't love. Marriage is a serious matter. It's a lifetime commitment. And I can't just commit to someone just because we have a child so I compramise and Sophia agreed" he explain.

Now I know, tumango ako. He is really something.

"Sige na magpahinga ka na, aayusin ko pa yung proposal namin na ginisa mo. Para naman kaming nag defend sayo kanina." Bulong bulong niya sa huli.

Natawa ako. Inayos niya yung kumot ko at binitbit yung tray.

"May sinasabi ka?" I ask.

Mabilis pa sa alas kwatro ay umiling siya.

Natawa ako sakanya.

"Goodnight" aniya.

"Goodnight" I smiled

And this is the first time I sleep without any negative thoughts and a smile plastered on my face.

----------