#Unicode
မိုးတွေရွာနေတဲ့အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်မှာ ဆိုးနေတဲ့သူက ဒေါက်တာKim Taehyungမှဟုတ်ပါလေစ။ဘယ်လိုဘဲဖြစ်နေပါစေ Jungkookသိလိုက်တာက သူ့ကိုအော်တာမကြိုက်ဘူးဆိုတာဘဲ။
ပြီးတော့ ဆယ်ရာကို ကားနောက်ခန်းကိုဆင်းထိုင်ခိုင်းမှရမှာရယ်။သို့မဟုတ်ပါက ဒီလမ်းပေါ်မှာဘဲ မိုးချုပ်သွားနိုင်သည်။မိုးရေတွေလည်းရွှဲစိုနေခဲ့ပြီ။
"ဆယ်ရာ နောက်ကိုဆင်းထိုင်ပေးလိုက်
ငါတို့မြန်မြန်ပြန်ကြရအောင်"
"မထိုင်ချင်ဘူး ငါနောက်ခန်းမှာစီးရင်ခေါင်းမူးတယ်လေ နင်တို့ကငါ့ကိုဘယ်တုန်းကနောက်မှာထိုင်ခိုင်းဖူးလို့လဲ"
ဆယ်ရာပြောနေတာတွေကိုJungkookနားလည်သည်။သူတို့အုပ်စုထဲမှာ တစ်ဦးတည်းသောသူငယ်ချင်းမိန်းကလေးဖြစ်လို့ Jungkookတို့က အမြဲဦးစားပေးသည်။
ဆယ်ရာကအဲ့တော့ သူတို့အပေါ်မှာ
ကလေးဆန်သည်။အနည်းငယ်ဆိုးသည်။ဆိုးတာကလည်း သူတို့လေးယောက်ကအမြဲအလိုလိုက်ထားကြလို့ဖြစ်၏။အခုတော့ ချော့ပြောဖို့သာသူကြိုးစားရသည်။
"ဒါ ငါ့ကားမဟုတ်ဘူး သူ့ကား အဲ့တော့နင်နောက်ဆင်းထိုင်လိုက်ပါ ဆယ်ရာ ငါတို့အိမ်ပြန်ရအောင်ကွာ"
ဆင်းပေးမလာတဲ့ကောင်မလေးကိုကြည့်ပြီးTaehyungပြောစရာစကားကိုတောင်အစရှာမရတော့။ဘာမှဆက်မပြောချင်တော့တာမလို့ ကားရှေ့ခန်းကိုသာ သွားထိုင်ပြီး မောင်းဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့၏။မိုးကသည်းနေသလို လေပါအရမ်းတိုက်နေတာဖြစ်လို့ သူအရမ်းအေးနေပြီ။
"ဆယ်ရာ နောက်မှာဆင်းထိုင်ပေး
အဲ့လိုမှမဟုတ်ရင် နင်နဲ့ငါ ဒီလမ်းပေါ်မှာနေကျန်ခဲ့မလား ကြိုက်တာသာရွေးတော့ နင့်ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်းငါနေမယ်"
ကားရှေ့ခန်းတံခါးကိုဆွဲဖွင့်နေတဲ့Taehyungလက်ကရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။အစောကြီးထဲက အဲ့လိုရွေးချယ်သင့်တာလေ။
"ကောင်းသားဘဲ နှစ်ယောက်စလုံးလမ်းပေါ်မှာနေခဲ့ ငါ့ကားပေါ်ကိုမင်းတို့လို
တစ်ဖက်လူအပေါ်မလေးစားတက်တဲ့သူတွေကို တင်ခေါ်သွားစရာအကြောင်းမရှိဘူး"
