Voice In My Ears

Voice In My Ears { 25 }

Unicode ❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️

ခုတင်ပေါ်မှာ သတိလစ်နေတဲ့ Jane ရဲ့မျက်နှာလေးမှာ မျက်ရည်စက်တွေက ကျဆင်းလို့နေသည်။ ဒီမျက်ရည်စက်တွေကို ရပ်တန့်စေဖို့ လိုအပ်တာ စကားလေးတစ်ခွန်းဆိုပေမယ့် ဒီစကားကို မပြောနိုင်ပဲ Jane မလိုချင်တဲ့ စကားတွေကိုပဲ ပြောနေရတာက ရင်ဘက်ကြီးတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် နာကျင်နေရသည်။

" ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ် ... ကိုယ် Jane အနားကို မရောက်ရောက်အောင် ပြန်လာခဲ့မှာမလို့ ကျိန်းသေပေါက်စောင့်နေပေးနော် "

စာရေးစားပွဲပေါ်က စာရွက်လေးတစ်ရွက်ကိုယူကာ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ Jane ကို ပြောချင်မိတာလေးတွေ ချရေးရင်း ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်တွေဟာ စာရွက်ပေါ် တစ်စက်ချင်းကြွေကျနေသည်။ စာရွက်လေးကို သေသပ်စွာခေါက်လိုက်ရင်း Jane ရဲ့ နဖူးလေးကိုနမ်းမိ‌တော့ ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်ဟာ Jane ရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်ကျဆင်းသွားသည်။

" အပြီးအပိုင်နှုတ်ဆက်ခြင်းမဟုတ်ပေမယ့် နှုတ်ဆက်ပါတယ် Jane "

‌မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး အောက်ထပ်သို့အားတင်းကာ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်ခဲ့ရင် အခန်းထဲက အမျိုးသမီးလေးနားမှာပဲ အသက်ရှုချင်မိတယ်။ အောက်ထပ်မှာ ထိုင်စောင့်နေတဲ့ Joong Inn နဲ့ အမေဆီတစ်လှမ်းချင်းတိုးသွားလိုက်သည်။

" အန်တီ ဒီစာလေးကို Jane နိုးလာရင် ပေးပေးပါ .... ပြီးတော့ Joong Inn shi ... Jane ဆီကို ကျွန်မပြန်လာတဲ့အခါ ထပ်ပြီးမခွဲခိုင်းဖို့မျှော်လင့်ပါတယ် "

" အခုလိုဆုံးဖြတ်ပေးလို့ မင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် "

" Jane အတွက် လုပ်ပေးတာမလို့ မလိုပါဘူး .... ကျွန်မ သွားတော့မယ် ... မနက်ဖြန် မနက်စောစောသွားရမှာဆိုတော့ ပြင်ဆင်စရာလေးတွေရှိသေးတာမလို့ "

Jane ရှိတဲ့ အိမ်လေးကနေ နောက်ဆုံး မျက်ရည်တွေနဲ့အတူ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ အမြင်အာရုံတွေဟာ ဝေဝါးနေသည်မို့ လမ်းပေါ်က လူတစ်ချို့ကိုလည်း သေချာမမြင်နိုင်တော့သလို လမ်းလျှောက်ဖို့လည်း ခြေလှမ်းတွေဟာ ယိုင်နဲ့လို့နေသည်။ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ အိမ်ကိုပြန်ရောက်သွားလဲ မသိပေမယ့် သတိထားမိချိန်မှာ လူဟာ ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်လျက်ရှိနေသည်။