Unlove Tiffany Madrigal

Sacrifices

"Tiffany hindi kaba pupunta sa hospital?" Walang emosyon kung tinitigal si jace.

Nandito kami ngayon sa company ni Lorein ako muna ang nagmamanage ng company habang nasa hospital ito. Hindi parin ito nagigising simula ng matapos ang operasyon niya.

Simula ng araw na makita ko si shane sa hospital ay hindi pa din ito nagpaparamdam. Nag aalala ako sa kanya alam ko sa aming lahat siya ang pinakanahihirapan sana may taong gagabay o mag aalalaga sa mga oras na ito sa kanya.

Takot ako, takot na takot. Noong oras na banggitin ni lorein ang pangalan ni oliver nakaramdam ako ng takot. Takot na mawala ulit sakin si lorein. I've been through a lot. No hindi lang ako ang nahirapan simula nang mangyari ang accident naganap noong mga bata pa kami.

Even lorein's grandparents suffered from that tragedy. Kami lang ang nakakaalam sa mga kaganapan noon. Hindi ito pwedeng ipagsabi sa iba. Oras na may nakaalam sa mga nangyari ay mawawalan ng saysay ang lahat.

I still clearly remember those nightmares that we've been through together. Mga bata lang kami noong nangyari yun but she protect me from those monsters.

I'm still pathetic just like back then when we were young.

I do have this money and fame and power. But this thing's can't protect her!.

Noong mga oras na alam kung wala ng pagasa naalala ko ang sinabi nito walang pagdadalawang isip na hinanap ko ang makakatulong sa amin. Bata pa ako noon ngunit hindi ko kayang mawala ito sakin kahit anong mangyari mabubuhay ito kahit kapalit pa ang kaligayan naming dalawa.

Nabuhay ito.
She's healthy it's like she doesn't suffer from those injuries. Naging masaya kami sa mga oras na gumising siya ngunit wala akong maramandaman i got scared and confused at the same time.

Natakot ako! Ito ba ang kapalit para mabuhay siya? Ang kapalit ba ay ang mawala ang pagmamahal ko rito?

I don't understand what is happening. At that moment i was petrified. Wala akong pwedeng pagsabihan dahil masisira ang kasunduan. Bata lang ako noong mga oras na yun.

Akala ko yun na ang pinaka-nakakatakot ngunit hindi pala.

May mga tinanong ito sakin noon na hindi ko maintindihan.

May mga sinasabi siyang ginawa namin ngunit wala akong maalala.

Until she decided to sleep over to our house.

I still remember what she said back then. She's half asleep and the moment she speaks shattered my whole life.

Ang akala ko talaga noon wala nang mas sasakit pa sa pagkawala ng pagmamahal ko kay lorein. Hindi ko aakalain na may sasakit pa pala roon.

Hinanap ko ang babaing hiningan ko ng tulong noon ngunit hindi ko ito mahanap.

Mababaliw ako hanggat hindi ko nalalaman kung ano ba talaga ang nangyayari mabuti na lamang ay pinaintindi sa akin ng grandparents ni lorein ang lahat.

Noon ko lang din nalaman na hindi lang pala ako ang nahihirapan. Maging ang mga ito ay nahihirapan din sino nga bang magiging masaya kung ang mga taong may kagagawan ng trahedyang nangyari sa pinakamamahal mung apo ay ang taong minsan ng nanirahana sa poder mo.

Ilang beses kung nakitang umiyak ang lola ni lorein at kung ilang beses na gustong patayin ng lolo niya ang taong nagpahirap sa amin.

Ngunit wala din silang magawa kung hindi ang maghintay sa tamang panahon. Oras na may ginawa silang labag sa mga kasunduan ay mawawala ito ang tuluyan samin.

Just like her grandparents does. I wake up, eat and sleep. Days and nights. Para akong robot that time walang makikitang emosyon sa mukha ko at wala din akong maramdaman.

"Hey tiffany, you okay". Muli akong napatingin sa mga kaibigan ko.

Napabuntong hininga muna ako. Kung hindi siguro nila ako ginulo noon ay baka maging loner ako kung nagkataon. Malaki ang pasasalamat ko sa mga kaibigan ko kahit na minsan gusto ko silang ipatorture hay.

"I'm okay, sorry got loss on my thoughts". Tipid na sabi ko.

"Come on baka gising na ang asawa mo. Ikaw pa naman unang hahanapin nun". Nakangiting saad ni ava.

Maasahan mo talaga ang dalawang ito kahit kailan. May pagka bitch kaming tatlo pero oras na may problema ang isa sa amin ay hindi namin hahayaan na nagiisa ito.

May tinapos lang akong basahin sa mga documents tungkol sa bagong ipapatayo branch ni lorein after nun ang ayos na kami para pumunta sa hospital. Si jenny na muna bahala sa company habang nasa hospital ako.

Hindi ko maiwasang kabahan habang papunta kami sa kwarto ng asawa ko.

Nakabukas ang pinto nito. Maririnig ang kasiyahan ng mga taong nasa loob ngunit hindi ng puso ko.

"Tiffany anak, look my daughter is awake". Masayang sabi ng mommy ni lorein.

Nakatingin ito sakin habang nakangiti.

I know her very well. That smile she's--

"Long time no see Tiffany" masayang saad nito.

Hindi ko maiwasang mapaiyak.

Bakit?

"Iiwan muna namin kayong dalawa anak" nakangiting paalam ng mga magulang namin.

"You! Why did you come back!!". Naiinis na tanong ko rito.

"Hm. Hindi muba ako na miss wifey?". Nangiinis na tanong nito sakin.

"Don't call me wifey! Your not my wife to begin with".

Pinaghahampas ko ito. Nagagalit ako. Nasasaktan ako. Bakit! I just want to be happy with her. Mahirap ba yun?.

I want her back!.

"I'm sorry". Hinging paumanhin nito sakin.

"No!, p-lease br-ing her back. I b-eg you". Nagmamakaawang saad ko.

"P-lease Stefanie Versosa". Humahagulgul na sabi ko.

"Bring back my lorein".

_________________________________________
11/27/21

Hello po.. sorry po sa typo and error and wrong grammar hehehe

Hope you like it.