LIMN - 23

2.6K 420 119
                                        

အသိစိတ္ဝင္လာသည္ႏွင့္ Aiden ေခါင္းေထာင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညေနပင္ေစာင္းလုၿပီ။ ဆုပ္ကိုင္ထားသည့္ လက္ေလးမွတဆင့္ အိပ္ရာထက္ဆီသို႔အၾကည့္ေရာက္သြားသည္။ Luca တကယ္ပဲႏုိးမလာခဲ့ေပ။ ၿငိမ္သက္စြာလွဲေလ်ာင္းေနသည့္ ခႏၶာကုိယ္ေပၚမွာ လႊမ္းျခံဳထားသည့္ ေစာင္ကိုဆဲြဖယ္လိုက္သည္ႏွင့္ ခ်ဳပ္႐ိုးမွစိမ့္ထြက္သည့္ ေသြးေတြေၾကာင့္အနည္းငယ္စြန္းေပစျပဳေနေသာ ေဆးရံုဝတ္စံုကို ေငးစိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ တရက္ေလာက္႐ွိေနၿပီျဖစ္ေသာ္လဲေသြးတခ်က္မွ မတိတ္သည့္ဒီဒဏ္ရာေတြကို ဘယ္လိုလုပ္ေပးရပါ့မလဲ...

"Luca? ကြၽန္ေတာ္ေခၚတာၾကားေနလားဟင္။"

အေရာင္အဆင္းမ႐ွိသည့္မ်က္ႏွာအနားတိုးကပ္ကာ ခပ္တိုးတိုးေခၚၾကည့္ေသာ္လဲ Luca ကေတာ့ က်ြန္ေတာ့္ကိုလ်စ္လ်ဴ႐ႈထားဆဲ။ ေဆးရံုအက်ီရဲ႕ၾကယ္သီးေတြကို တခုျခင္းျဖဳတ္ကာ ေသြးမ်ားစိမ့္ထြက္ေနသည့္ ဒဏ္ရာေတြကို ဂြမ္းစျဖင့္လိုက္လံတို႔သုတ္ေနခိုက္...

"Luca ႏိုးမလာဘူးလား Aiden..."?

"အင္း..."

Eric အေမးကို ခပ္တိုတိုသာေျဖကာ လုပ္လက္စကိုသာဆက္လုပ္ေနခဲ့သည္။

"မင္းလဲ ပင္ပန္းေနၿပီ။နားေနလိုက္ပါလား။ Luca အနားငါတို႔႐ွိေပးမယ္ေလ။"

"ရတယ္ Eric ငါအဆင္ေျပတယ္။"

"မင္းဘာမွလဲမစားေသးဘူးေလ Aiden ရာ..."

"ငါ ဘာမွကိုမျဖစ္ဘူး အဆင္ေျပတယ္ ။"

တညလံုးေကာင္းေကာင္းမအိပ္ရေသးသလို အစားလဲတခုေလးေတာင္မစားျဖစ္ေသးသည့္အျပင္ နတ္ဆိုးနဲ႔ထိေတြ႔ထားရသည့္ ခႏၶာကိုယ္က ေတာ္ေတာ္ေလးကိုနာက်င္ကိုက္ခဲေနကာ မ်က္လံုးေတြပူစပ္၍ ဖ်ားခ်င္သလိုလိုျဖစ္ေနေပမယ့္ Luca အနားက​ေန မခြာခ်င္တာမို႔လို႔ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ကနားလိုက္ဖို႔ကို မေတြးႏိုင္ခဲ့။

"အဆင္ေျပလဲ တခုခုေတာ့ မင္း စားကိုစားမွျဖစ္မယ္။ျပန္မနားခ်င္လဲရတယ္ မနားနဲ႔။စားေတာ့စားရမယ္။ Liam မင္း သူ႔ကိုတခုခုစားဖို႔ ျပင္ေပးလိုက္။ ဂြမ္းစ ငါ့ကိုေပးAiden မင္းစားေနတုန္း ငါလုပ္ထားေပးမယ္။"

ʟɪɢʜᴛꜱ ɪɴ ᴍʏ ɴɪɢʜᴛᴍᴀʀᴇ Where stories live. Discover now