ʟɪɢʜᴛꜱ ɪɴ ᴍʏ ɴɪɢʜᴛᴍᴀʀᴇ

LIMN - 28 (Part 1)

ေကာင္းကင္ယံမွာသာေနသည့္လရဲ႕အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ လေရာင္ျဖာက်ေနသည္မွာ မီးေရာင္မ႐ွိသည့္ ေနရာတခုအတြက္ေတာ့ ေျခာက္ျခားစရာႀကီးပင္။ တကၠသိုလ္ႀကီးတခုရဲ႕ အေဆာင္တခု၊ အရင္ကစာၾကည့္တုိက္ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ယခုေတာ့ပိတ္သိမ္းခဲ့သည္မွာ ၂ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ မူမမွန္ေသာလႈပ္႐ွားမႈေတြ၊ အရိပ္အေယာင္အေကာင္အထည္မေတြ႔ရပဲ ေရြ႔လ်ားေနသည့္ ပစၥည္းေတြႏွင့္ စာၾကည့္တိုက္မွာ လူအနည္းငယ္သာ႐ွိေနခ်ိန္မွာ ေျခာက္လွန္႔မႈေတြေၾကာင့္ သရဲေျခာက္သည္ဟုနာမည္ႀကီးလာရာက တစတစသိသာထင္႐ွားလာသည့္ေနာက္မွာေတာ့ မည္သူမွသြားလာရဲျခင္းမ႐ွိေတာ့ပဲ အေဆာင္တခုလံုးကို ပိတ္ခ်ထားခဲ့ရသည္။

၂ႏွစ္ေက်ာ္ပိတ္ထားသည္မို႔ ဖုန္အလိမ္းလိမ္း၊ ပိုးအိမ္မ်ွင္ေတြဗရပြေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္ကာ တလွမ္းျခင္းလွမ္းကာေလ်ွာက္ေနသူတစ္ဦးရဲ႕ ေျခလွမ္းဦးတည္ရာက စာၾကည့္တုိက္အ​ေဟာင္းႀကီးဆီသုိ႔ပင္။ ထိုလူဝင္ေရာက္သြားၿပီး မၾကာမီ စကားေျပာသံ၊ေအာ္သံႏွင့္ ခပ္သဲ့သဲ့ထြက္ေပၚလာသည့္ အလင္းစေလးေတြထြက္​ေပၚလာၿပီး​ေနာက္ တိခနဲျပန္လည္တိတ္က်သြားေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္ေတာ့ ထိုအခန္းထဲမွ ပကတိတည္ၿငိမ္​ေသာ ​ေျခလွမ္းမွန္မွန္တို႔ျဖင့္ လူတစ္ဦးကျပန္လည္ထြက္ခြာလာၿပီး​ေနာက္ ကားေလးတစ္စီးက ၿမိဳ႕ျပင္တေနရာဆီသို႔ ဦးတည္သြားေနခဲ့သည္။

မၾကာမီမွာပင္ ျခံတံခါးလို႔ေခၚဆိုႏုိင္ေပမယ့္ ပ်က္ဆီးေနတဲ့တံခါးခ်ပ္၊ ထိုျခံတံခါးမွ အိမ္ဆီသို႔ မေဝးဘူးဆိုရင္ေတာင္ ေပ ၁၀၀ ေက်ာ္ခန္႔ ေဝးေနၿပီး မီး​ေရာင္တစက္မ႐ွိ လသာသာထဲ ထီးထီးႀကီးႏွင့္ အိမ္ႀကီးကေက်ာခ်မ္းစရာပင္။ အိမ္ေဘးကဂိုေဒါင္တံခါးတံခါးက​ေတာ့ ပိတ္ထားၿပီးထိုအေနာက္မွ ပိုင္႐ွင္မဲ့ကားႏွင့္သူဧ။္လက္နက္႐ွိသည္။ အိမ္မႀကီးထဲ ဝင္ေရာက္လာၿပီး စင္ေပၚကအရက္ပုလင္းကိုယူကာ အားပါးတရေမာ့ေသာက္ၿပီးေနာက္ ဆိုဖာေပၚသို႔ ေျခပစ္လက္ပစ္ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။

ထိုသူက အလင္းေရာင္ေတြကို မမက္ေမာေတာ့ဘူး။ အေမွာင္ကိုမေၾကာက္ေတာ့ဘူး။ ရယ္ေမာျခင္းေတြမ႐ွိေတာ့ဘူး။ တစ္ေယာက္တည္းသီးသန္႔ဆန္လာၿပီး ဘယ္သူနဲ႔မွေတြ႔ဆံုျခင္းမျပဳေတာ့ဘူး။ ထိုသူက...