ʟɪɢʜᴛꜱ ɪɴ ᴍʏ ɴɪɢʜᴛᴍᴀʀᴇ

Extra ❤

ယခင္ကကဲ့သို႔ မေျပာင္းမလဲတည္႐ွိေနတဲ့ အိမ္အိုေဟာင္းႀကီး၊ ျမဳိ့ျပင္တေနရာက ေတာအုပ္ပံုစံထဲေရာက္႐ွိေနေသာေၾကာင့္ လူသြားလူလာ႐ွိကိုမ႐ွိေပ။ Zurich ၿမိဳ႕ရဲ႕ ခ်မ္းစီးလွေသာ ရာသီဥတုကို လူငယ္ႏွစ္ဦးကေတာ့ တဦးကိုတဦးက်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဖက္ထားကာ ​ေစာင္အျပည့္ျခံဳ၍ အံတုထားသည္။

Luca ရဲ႕ေပြ႔ဖက္ထားမႈၾကားထဲ လံုးလံုးလ်ားလ်ားေရာက္႐ွိေလေတာ့ ျပင္ပရာသီဥတုက ကြၽန္ေတာ့္ကိုနည္းနည္းေလးမွ အေႏွာင့္အယွက္မေပးႏုိင္ေပ။ Luca ႏိုးမသြားေစရန္ အသာ႐ုန္းထြက္ကာ ကုတင္ေျခရင္းေဘာင္မွာတင္ထားသည့္ သဘက္တစ္ထည္ကိုဆဲြယူ၍ အဝတ္အစားကင္းမဲ့ေနသည့္ မိမိကုိယ္ခႏၶာေပၚမွာျခံဳလႊမ္းလိုက္သည္။ ေျခရင္းဘက္ မီးလင္းဖိုမွာလဲ မီးၫႊန္႔မ်ားမ႐ွိေတာ့သည့္တုိင္​ေအာင္ တေငြ႔ေငြ႔ျဖင့္ အေႏြးဓာတ္ေပးစြမ္းေနဆဲ။

လူ႔အသိုင္းအဝိုင္းတခုလံုးကို ကြၽန္ေတာ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး စြန္႔လႊတ္ခဲ့ရအေပၚ ေနာင္တရျခင္းမ႐ွိ။ အေၾကာင္းကား Luca နဲ႔အတူတူ ေအးအတူပူအမ်ွ သက္ဆံုးတိုင္ေနမည္ဟု ဆံုးျဖတ္သည့္အခါ ႏွစ္ေပါင္း၃၀ ေက်ာ္က်င္လည္ခဲ့သည့္ ဘဝကိုစြန္႔လႊတ္မည္ဟုပါ ဆံုးျဖတ္ထားခဲ့လို႔ပင္။ ပကာသနမ႐ွိ၊ ယွဥ္ၿပိဳင္ျခင္းမ႐ွိ၊ ရန္လိုျခင္းမ႐ွိ၊ ဥစၥာဓနအေပၚတပ္မက္ျခင္းမ႐ွိ၊ စက္႐ုပ္တ႐ုပ္လို အခ်ိန္ဇယားႏွင့္ လည္ပတ္ေနရသည့္ သံသရာစက္ဝန္းႀကီးထဲ မရပ္မနားလည္ပတ္ေနရျခင္းမ႐ွိပဲ ဤကဲ့သို႔ ခ်စ္ရသူႏွင့္ ႐ိုး႐ွင္းစြာေနရသည့္ ဘဝကို ပို၍ျမတ္ႏိုးသည္။

ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ ေရေႏြးေႏြးေလးျဖင့္ တကုိယ္လံုးသန္႔စင္သြားေအာင္ ေရခ်ိဳးလိုက္ၿပီးေနာက္ ေခါင္းစြပ္အေႏြးထည္ေကာက္စြပ္ကာ ေဘာင္းဘီ႐ွည္ပြပြေလးကို ဝတ္ဆင္လိုက္သည္။ အခန္းထဲတစ္ေခါက္ျပန္ဝင္ၾကည့္သည္အထိ Luca က အိပ္ေနဆဲ။ ကုတင္ေပၚမွာေဘးတစ္ေစာင္း အိပ္ေနဆဲ Luca ရဲ႕ပခံုးတဖက္ေပၚေနသည္အထိ ေစာင္ကေလ်ွာက်ေနတာေၾကာင့္ အသာဆဲြတင္ေပးကာ နားထင္ကိုခပ္ဖြဖြနမ္းလိုက္ေတာ့ ျပံဳးမေယာင္ေယာင္ျဖစ္သြားသည့္ ႏႈတ္ခမ္းတစံု၊ သို႔ေသာ္ မ်က္လံုးကေတာ့ဖြင့္မၾကည့္လာေပ။