LIMN - 25

2.4K 410 87
                                        

ယခင္တစ္ေခါက္လာစဥ္ကအခန္းမ်ိဳးကိုပဲ ျပန္ဌားထားၿပီး အထဲမွာ အထုပ္ေတြေနရာခ်ထားၿပီးသည္ႏွင့္ Luca က ဝရန္တာဆီသို႔ထြက္ကာ အျပင္ဘက္ဆီသို႔ေငးၾကည့္ေနခဲ့သည္။ ေနာက္ေက်ာဆီကျမင္ေနရသည့္ က်ယ္ျပန့္လွသည့္ေက်ာျပင္ႀကီး...ေျပးဝင္ဖက္တြယ္ခ်င္စရာ ဒီေက်ာျပင္ကို ေနာက္ထပ္ရက္ေပါင္း၂၇ ရက္ခန္႔သာ ပိုင္ဆုိင္ခြင့္ရေတာ့မည္။ အေတြးေတြကို ခါထုတ္ကာေရခ်ိဳးခန္းဆီသို႔ ကြၽန္ေတာ္ဝင္ခဲ့ၿပီး ေရပန္းဖြင့္ခ်လိုက္သည္ႏွင့္ ခႏၶာကိုယ္ဆီသို႔စင္ထြက္လာသည့္ ေရေအးမ်ား။ ထိုေရေအးေအးမ်ားက ရင္တြင္းအပူမီးကိုေတာ့ မၿငိမ္းႏိုင္ေပ။ သို႔ေသာ္ခဏတာေအးျမမႈကိုေတာ့ ရေစသည္မို႔ ေခါင္းေလ်ွာ္ကာအျပင္ဘက္သို႔ျပန္ထြက္ခဲ့သည္။

"တကိုယ္လံုးေအးစက္ေနတာပဲ Aiden ။ ေရပူနဲ႔မခ်ိဳးဘူးလား ၿပီးေတာ့ဘာျဖစ္လို႔ေခါင္းေလ်ွာ္လာတာလဲ။ "

သဘက္တစ္ထည္ယူကာ ေခါင္းကိုေျပးသုတ္ေပး႐ွာသည့္ Luca ရဲ႕လက္ကိုအသာအယာဖယ္ခြာလ္ိုက္ၿပီးေနာက္...

"ေရသြားခ်ိဳးေတာ့ ေရပူေျပာင္းေပးထားခဲ့တယ္။ ျမန္ျမန္ခ်ိဳးၿပီးထြက္လာေနာ္...။"

ကေလးတစ္ေယာက္လို ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ညိတ္ျပကာ ေက်ာခိုင္းဝင္သြားသည့္ Luca...ဘာမွမသိ႐ွာေသးသည့္ Luca က ဒီခရီးစဥ္ကိုအေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္ေန႐ွာသည္။ ကြၽန္ေတာ္က​ေတာ့ ေနာက္ဆံုးအမွတ္တရျဖစ္ေနသည္မို႔ အရာရာတုိင္းကၾကည္ႏူးဖို႔ထက္ စိတ္ႏွလံုးထိခိုက္ဖြယ္ရာေတြခ်ည္းပင္။ ေန႔လည္စာကို​ အျပင္ဘက္ေလ်ွာက္လည္ရင္းျဖင့္ စားခဲ့ၾကၿပီး ဟိုတယ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ညေန ၅နာရီခန္႔ သို႔ေသာ္အေတာ္ေလးေတာ့ ေမွာင္စျပဳေနခဲ့ၿပီ။ ညေနစာကိုေတာ့ အခန္းတြင္းသို႔ပင္မွာယူၿပီးတဲ့ေနာက္...

"အသားမလွီးတတ္ဘူးမဟုတ္လား ကြၽန္ေတာ္လွီးေပးမယ္။ "

ညစာစားေနသည့္တစ္ေလ်ွာက္လံုး ထိုစကားတခြန္းသာကြၽန္ေတာ္ေျပာျဖစ္သည္။ ေနာက္ထပ္၂၇ ရက္ဆို Luca ကို ထပ္ထားခဲ့ျပီး ေလာကႀကီးထဲက ေပ်ာက္ကြယ္သြားရေတာ့မည္ဆိုသည့္အသိ၊ ဝိညာဥ္ဘဝေတာင္မွ ခ်ဳပ္ကိုင္ခံထားျခင္းခံရမည့္ ဝိညာဥ္ေပမို႔ Luca လိုမ်ိဳး ကမၻာႏွစ္ခုျဖတ္သန္းသြားလာႏိုင္သည့္ နတ္ဆိုးအနား ကပ္လို႔မွရပါ့မလား၊ ေတြ႔ခြင့္မွရပါ့မလားဆိုသည့္အသိေၾကာင့္ ဘယ္ေလာက္ပင္ျပံဳးထားျပံဳးထား အျပံဳးေတြကအသက္မပါသလို စကားေတြလဲနည္းသြားခဲ့ၿပီး ေၾကာက္ခမန္းလိလိကိုတိတ္ဆိတ္ေနခဲ့သည္။

ʟɪɢʜᴛꜱ ɪɴ ᴍʏ ɴɪɢʜᴛᴍᴀʀᴇ Where stories live. Discover now