LIMN - 27

2.5K 419 164
                                        


မိမိ႐ွိရာဘက္ကို မ်က္ႏွာမူကာေဘးတစ္ေစာင္းေလးလွဲကာ အိပ္ေပ်ာ္သြားဟန္႐ွိတဲ့ Aiden...။ နာရီနဲ႔ခ်ီ​ေအာင္​ေတးသြားနဲ႔အညီကၿပီးေနာက္ ပင္ပန္းသြားဟန္႐ွိသည္။ ခပ္ဟဟေလးျဖစ္ေနသည့္ႏႈတ္ခမ္းကို တခ်က္နမ္းလိုက္ေတာ့ လူးလြန္႔လာသည္မို႔ ႏိုးသြားမည္စိုး၍ Luca ထပ္မနမ္းဝံ့​ေတာ့။ ပါးေလးကိုသာ ဖြဖြ​ေလးကိုင္လိုက္ကာ...

"ကိုယ့္ေ႐ွ႕မွာေပ်ာ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီးေနရတာ၊ ဘာမွမျဖစ္သေယာင္ေဆာင္ၿပီးေနေနရတာ သိပ္ပင္ပန္းမွာပဲ။ ကိုယ့္အခ်စ္ရယ္ ဘယ္လိုအေတြးနဲ႔မ်ား ကိုယ့္ကိုထားခဲ့ဖို႔ၾကံရြယ္ခဲ့တာလဲ။ မင္းမ႐ွိ​ေတာ့ရင္ ကုိယ္ေသရလိမ့္မယ္ဆိုတဲ့သူကိုမွ အသက္ဆက္ေပးဖို႔မင္းကအေသခံလိုက္မယ္တဲ့လား။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ မင္းအဲ့ဒီလိုလုပ္မွာကို ကိုယ္ခြင့္မျပဳေပးႏုိင္ဘူး။ "

ခပ္တိုးတိုးေျပာေနရင္းက ေဆးရံုေပၚသတိျပန္ရလာသည့္ေနာက္ပိုင္းကိစၥေတြဆီသို႔ အေတြးျပန္ေရာက္သြားသည္။ Liam ရဲ႕ျပဳမူပံု၊စကားလံုးေတြက စိတ္ထင့္ေစခဲ့ၿပီး​ေနာက္ Eric ကိုေမးေပမယ္ ဘာအေၾကာင္းမွမ႐ွိဘူးဟုသာေျဖဆိုခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ေတာ့ ေမးစရာက​ေဆးကုသ​ေပးခဲ့သည့္ ဆရာဝန္သာက်န္ေတာ့တာမို႔ အေၾကာင္းစံုသိခဲ့ရၿပီး Aiden က ထိုမ​ေကာင္းဆိုးဝါးျကီးကို သြားေတြ့ခဲ့ျပီး သူတို႔နွစ္ေယာက္အျကား သ​ေဘာတူညီခ်က္တခုခုေတာ့ ႐ွိ​ေနလိမ့္မည္ဆိုတာက ​ေသခ်ာသေလာက္ပင္။

ထို႔ေျကာင့္ ခရီးကျပန္လာျပီး Aiden အလုပ္မ်ားေနသည့္ တရက္မွာ​ေတာ့ ေနာက္ဆံုးအျဖစ္အပ်က္မ်ားျဖစ္ပြားခဲ့ရာ သခ်ဳိင္းေျမဆီသို႔ Luca ေရာက္သြားခဲ့သည္။ ေျခတလွမ္းလွမ္းလိုက္တုိင္း ႐ွဲခနဲ႐ွဲခနဲျဖစ္ျဖစ္သြားသည့္ အေလအလြင့္အရိပ္အေယာင္မ်ားၾကားမွ သံႀကိဳးကိုတင္းတင္းကိုင္ကာ ဖိနပ္ခြာသံတ​ေဒါက္​ေဒါက္ျဖင့္ လွမ္းေလ်ွာက္ခဲ့ၿပီးေနာက္ တစ္ေနရာတြင္ေျခစံုရပ္လိုက္သည္။

"ထြက္ခဲ့ပါဦး။ က်ဳပ္နဲ႔စကားေျပာရေအာင္...."

"............."

"႐ွိေနတယ္ဆိုတာ သိတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့စကားေျပာရေအာက္ ထြက္ခဲ့။ခင္ဗ်ားလဲအထိနာထားသလို က်ဳပ္လဲနာထားတယ္။ အဲ့ဒီ​ေတာ့ တိုက္ခိုက္ဖို္လာတာမဟုတ္ဘူး။ စကားေျပာရေအာင္။"

ʟɪɢʜᴛꜱ ɪɴ ᴍʏ ɴɪɢʜᴛᴍᴀʀᴇ Where stories live. Discover now