A Wife With No Right

AWWNR18

Alliston's Pov

Sabado ngayon at wala akong pasok, ganon din Si Robert at ang anak ko kaya maaga akong nagising para magluto ng pagkain.

Balak kong magluto ng kare-kare.

Hinahanda ko ang mga gagamitin ko ng makita ko si Robert na pumasok sa kusina.

Bagong ligo ang loko.

"Saan ang punta mo?" Tanong ko ng makalapit siya sa tabi ko.

"Naligo lang, aalis na?"

Natawa ako sa sinagot niya bago ako umiling at nangingiting pinagpatuloy ang ginagawa.

Malay ko ba kung may lakad siya. Hindi naman niya kasi gawain maligo ng umaga kapag wala siyang pasok.

"Anong lulutuin mo ngayon?" Biglang tanong niya.

"Kare-kare." Sagot ko dito ng hindi lumilingon.

Hindi naman na siya sumgot kaya pinagpatuloy ko lang ang ginagawa.

Abala ako sa pagluluto ng biglang may mga brasong pumulupot sa bewang ko. Bigla akong natigilan at palihim na kumakalas pero mas lalo lang hinigpitan nito ang kapit sakin.

"Ro-Robert! What the hell are you doing?" Pabulong kong saad.

"Sandali lang." Dinig ko pa ang paghinga nito dahil malapit lang sa tenga ko ang bibig niya.

Madiin akong napapikit bago muling sinubukang kumalas pero mahigpit ang kapit niya sa bewang ko.

"Hayaan mo lang muna ako. Kahit ngayon lang, Alli!" Mahinang saad niya at sumuksok sa leeg ko.

"Pero mali ito!" Pilit kong kinakalas ang mga braso nitong nakayakap saakin.

Ano bang pumapasok sa isip niya?

"Kailan pa naging mali ang yakapin ka?" Mas lalong humigpit ang yakap niya.

Natataranta kong pilit siyang inilalayo dahil baka makita kami ng anak ko sa ganitong tagpo.

"Until now ay hindi ko pa din matanggap na hindi mo ako magawang mahalin!"

Natigilan ako.

Nagulat ako sa sinabi niya pero di ko pinahalata, akala ko malinaw na sa kanya ang lahat pero mukhang hindi parin pala dahil hanggang ngayon ay mukhang umaasa parin ito.

Pumikit ako para kalmahin ang sarili dahil ayokong makapagsalita ng bagay na pagsisisihan ko din sa huli.

"Look, I don't want to say this but you knew what I really feel towards you. I love you but I don't love you the way you wanted me to love you!" Mahaba kong litanya, nagpapaintindi.

Lumuwag ang yakap niya kaya nagawa ko na siyang harapin at nakita ko ang malamlam niyang mga mata na tila nakikiusap.

"Then why don't you try, kahit paunti-unti lang muna hanggang sa makayanan mo na akong mahalin ng buo. Hanggang sa mahalin mo ako ng higit pa sa pagmamahal mo kay Ivy!" Puno ng sinsero niyang saad, nagmamakaawa na hindi ko maintindihan ang tono ng boses niya.

Natahimik ako.

Hindi ko alam kung paano ako sasagot dahil alam kong masasaktan ko siya pero kahit saan ko tignan ay talagang masasaktan ko siya dahil hindi ko naman kayang ibalik ang nararamdaman niya para sakin.

Hindi ko siya kayang mahalin ng higit pa sa pagmamahal ko kay Ivy.

Dahil kahit na sabihin pa na sukdulan ang galit ko sa taong yun at mahirap na para sakin ang magpatawad ay hindi ko parin maikakaila na hanggang ngayon...hanggang ngayon ay may nararamdaman parin ako at hindi ko alam kung kelan yun magbabago!