𝘓𝘪𝘨𝘩𝘵 𝘐𝘯 𝘋𝘢𝘳𝘬𝘯𝘦𝘴𝘴

#20

فردای اون روز هر چهار نفر برای تمیزکاری خونه پدری سونگمین و جا به جایی چندتا وسیله به اونجا رفتن.

سونگمین بعد از پا گذاشتن توی حیاط خونه آخرین باری که به اونجا سر زده بود رو به خاطر آورد.

درواقع از وقتی که اون مهره و اون نقاشی ها رو پیدا کرده بود خیلی چیز ها عوض شده بود.

دفعه قبل دنبال مهره می گشت فقط به خاطر مسئولیتی که از طرف پدرش بهش داده شده و حالا اومده بود تا به عنوان یه خون آشام برای وضعیتی که بعد از چند تا جنگ به وجود اومده بود تصمیم بگیره!

مسخره بازی هایی که جونگین و هیونجین در میاوردن و خاطره هایی که چانگبین میون گردگیری تعریف میکرد، مانع غرق شدن سونگ توی افکارش می شدن.

وقتی به اتاق سونگمین رسیدن چانگبین کلیدی که از قبل دستش موند رو بهش پس داد و گفت: الان که اینجایی بهتره دست خودت باشه.

+به اندازه کافی برای پیدا کردن و نابود کردنش وقت داشتی

چانگبین چند تا از جعبه ها رو به سمت دیگه اتاق برد و جواب داد: اگه اتفاقی برات می افتاد، شاید همچین فکری به ذهنم می رسید.

سونگمین گوشه اتاق نشست و به دیوار تکیه داد: نمیدونم. شاید اگر همون روز که پیداش کردم نابودش می کردم دیگه این اتفاق ها نمی افتاد.

به سمت دیگه ای نگاه کرد و ادامه داد: منظورم اینه که شاید مینهو فقط طبق غریزه اش عمل کرد.

مثل آدم ها که یه هدفی رو انتخاب می کنن و دنبالش می رن اینطور نیست؟

چانگبین رو به روی سونگ نشست و جواب داد: مینهو و سوبین نزدیک هزار سالشونه. مطمئنا یاد گرفتن غریزه روباهیشون رو کنترل کنن.

خودت رو به خاطر چیز هایی که توی اتفاق افتادنشون نقشی نداشتی سرزنش نکن سونگمین.

سونگمین به چشم های چانگبین نگاه کرد و گفت: ازت ممنونم.

با تعجب جواب داد: برای چی؟

+برای روز هایی که کنارم بودی و هستی، یه تشکر بهت بدهکارم.

چانگبین نزدیک تر شد و گفت: باشه. قبولش می کنم!

سونگمین هم متقابلا نزدیک شد و تقریبا رو به روی صورت چانگبین، در حالی که دندون هاش رو نشون اون می داد زمزمه کرد: ولی دلیل نمیشه به خاطر اینکه این هدیه مسخرت بخشیده باشمت.

سونگ که قصدش فقط اذیت کردن چانگبین بود از جاش بلند شد و در حالی که با یه لبخند شیطانی از اتاق خارج می شد گفت: کیسه های خون منتظرتن بینی! زودتر بیا.

چانگبین مطمئن بود سونگ بالاخره به روش میاره ولی فکرش رو نمی کرد اینطوری!

.......