𝘓𝘪𝘨𝘩𝘵 𝘐𝘯 𝘋𝘢𝘳𝘬𝘯𝘦𝘴𝘴

#23

سونگمین می‌دونست مینهو قراره دوباره از همین پوزخند ها بزنه و تظاهر کنه با اینکه بازی رو پیش اون باخته هنوز هم قدرتمنده.

پس وقت اجرا کردن انتقام ناخواسته اش رسیده بود.

-به زودی هزار ساله می‌شی. ولی انگار زندگی توی کالبد انسانی همه چیز رو بهت یاد نداده.

مینهو که منظور پس حرف سونگ رو فهمیده بود و نمی‌خواست خودش رو بیشتر از این بازنده جلوه بده گفت: آره. اگه همه چیز رو فهمیده بودم هیچ‌وقت این نگاه رو به خودت نمی‌دیدی.

سونگمین نزدیک تر رفت تا بوی عطری که زده بود به مشام مینهو برسه و کنار گوشش گفت: آخر شب با شراب قرمز تولدت منتظرتم!

با دور شدن سونگ صدای این جمله توی سر مینهو بلند و بلندتر شد:

"من شراب قرمزم رو مدت ها قبل انتخاب کردم."

.........................

جونگین و هیونجین هر دو با لباس های رسمی پشت میز نشسته بودن و بوی سیگار برگ سوبین و صدای تیک تاک ساعت فضای اتاق رو برای یه مذاکره‌ی مسالمت آمیز سنگین کرده بود.

-هوم. پس می‌خواید بگید بیخیال جنگیدن بشیم اونم با یه تولد برای مینهو؟!

هیونجین نزدیک تر شد و گفت: درسته.

-و چیشد که تصمیم به صلح دوباره گرفتین؟

جونگین جدی پرسید: چند نفر از دسته تو توی جنگ های اخیر قلب هاشون از سینه هاشون خارج شد؟

-بیشتر از نصف افرادی که تازگی جذب شده بودن.

موهای مسی رنگش رو کنار زد و گفت: برای یکی از بزرگترین دسته های دنیا، این تلفات سنگینی نیست؟!

-20 و چند سال زندگی انسانی بهت نفهمونده که هرچقدر هدفت ارزشمند تر باشه بهاش سنگین تره؟

هیونجین گلوش رو صاف کرد و جواب داد: 900 و چند سال زندگی روباهی بهت اولویت بندی رو نفهمونده؟! لابد نفهمونده که تو هم منتظر هزارسالگیت هستی!

سوبین چشم هاش رو ریز کرد و پوزخند زد.

جلو تر رفت و جدی شد: تو چی می‌دونی؟!

جونگین توافق‌نامه رو جلو برد و هیون جواب داد: چیزی که اگر زیر این رو امضا کنی تو هم به زودی می‌فهمی.

................

اوضاع طبق خواسته‌ی اون چهار نفر پیش رفته بود و حالا برگشته بودن به خونه تا برای آخر شب آماده بشن.

جونگین که زمان زیادی رو مجبور شده بود جدی باشه، بعد از رسیدن به اون اتاقی که برای خودش آماده کرده بود؛ روی مبل ولو شد و گفت:

میگم چانگبین؛ هر روز اینجوری زندگی کردن سخت نیست؟!

هر لحظه دلم می‌خواست اون زیر سیگاری مسخره اش رو بکوبم توی سرش و بگم چرا توی این قبرستون موزیک پخش نمی‌شه؟