Unexpected meeting

Chapter 43: Clear

Masaya ako. Hindi ko maipaliwanag kung gaano ako kasaya na nakita ko siya uli.

At hindi nagkakamali imaginations ko. Sobrang mas gumanda siya. Magulo man buhok niya ngayon, mukha parin siyang dyosa. Mas nagmature itsura niya. Hindi na siya mukhang bata.

At hindi ako nagkakamali, MAHAL NA MAHAL KO PADIN SIYA.

Ang tanong, ako ba? Mahal pa niya?

"Gising na pala kayo eh! Akala ko tutulugan niyo ako forever." Napatingin kami sa pumasok.

"Ate Bommie! Ano ba naman 'to?"

"Che! Magtigil ka nga Ernesto." Tumingin naman siya kay Isabelle. "Hi, Isa. Musta?" Ngumiti ito sakanya na may pagaalinlangan. "Siguro naman alam niyo kung bakit kayo nandito, hmmm?"

"Ay hindi po eh." Ang ganda ng boses niya! Parang pang anghel. Sobrang namiss ko yun. T~T

"Ay, punyeta. Nandito kayo para mag-bato bato picks. Ano, game?"

"Ate Bommie, ano ba meron?"

"Yung totoo, walang common sense?"

"Ate Bommie naman."

"Kayong dalawa talaga. Pero fine, whatever. Nandito kayo para magusap. Pagusapan kung ano meron sainyo. Magkabalikan o kung hindi man, tapusin na."

Nalungkot ako sa sinabi niya. Tapusin na? Kaya nga ako naghirap diba? Para balikan niya ako.. Tapos tapusin na?

"Go ahead and talk, dito lang ako sa labas."

Tiningnan ko si Isabelle. She's looking at me too. Agad naman kami napayuko pareho.

"Uhhhh, Isabelle." Itinaas niya ang ulo niya at ngumiti.

"Hi, Ernest."

"K-Kamusta ka na?"

"Okay naman, ikaw?"

"CEO na. Ang galing nuh?"

"Ah, oo nga."

Tintry ko lang i-impress siya. Kaso parang NR lang. T^T

"Hmmmm, kamusta naman sila tito at tita?" Tanong niya sakin.

"Okay naman. Eh parents mo?"

"Okay lang din." Gusto ko sana itanong kung galit pa sila sakin kaso.. Nakakahiya naman.

"ANO BA NAMAN YAN!" Napatingin kami sa pumasok. "Ang boring niyo, alam niyo yun? Ano 'to? Puro kamusta etc etc! Bat di na kayo dumeretso sa punto niyo?! Kailangan marami pa sabihin bago yun?"

"Ate Bommie, bat ka ba galit?"

"Kayo kasi! Ang dami niyong paligoy ligoy."

"Alis na!" Lumabas naman siya.

"Uhhh, Isabelle."

"Oh?"

"Galit pa ba sila sakin? Yung parents mo?"

"Hindi na."

"Talaga?" Nagliwanag naman ung mata ko sa sinabi niya.

"Hindi naman sila nagalit eh." Tas ngumiti siya sakin. "Siguro natakot lang talaga sila." Tumango ako para malaman niya na naiintindihan ko.

"STOP!" Napatingin kami pareho sa pumasok na babae. "Itigil niyo nga ito! Hindi kayo pwede magsama!"

"Seriously, Che?" Oo, si Isabella/Cecylia/Che nga.

"Babe! Tayo magpapakasal diba? Hindi kayo!"

"Che! Stop it already!" At kagaya kanina napatingin kami sa pumasok na lalaki. Seryoso? Nasan si Ate Bommie bat ang dami atang interruptions sa paguusap namin ni Isabelle? >.>

"But Ian, I love Ernest! He needs to marry me. Ako lang dapat." She said pleading Ian. Yes, nandito na ung kambal na hindi magkamukha.

"No, let them be. Hayaan mo sila maging masaya, Che. Let's go." Sabi naman ni Ian na sinusubukan hilahin palabas si Ian.

"No! You're only saying that because hindi mo alam nararamdaman ko!"

"At sino may sabi? You know very well na alam na alam ko nararamdaman mo."

"But you're a coward, Ian. I'm not. Ipaglalaban ko ang pagmamahal ko!"

"I'm not a coward, Che. Sa totoo nga ang tatag ko na. Kasi hahayaan ko masaktan ang sarili ko para lang makita ang babaeng mahal ko na masaya." Nagulat kami nang bigla siyang tumingin kay Isabelle. Tss. Sabi na eh. He's inlove with Isabelle.

Lumapit siya kay Isabelle. "Janine." Tumitig lang ito sakanya. "I'm sorry I didn't tell you earlier but I-I love you. Mahal na mahal kita. Matagal na. Kahit best friend lang tingin mo sakin."

"E.."

"It's okay. You don't have to be sorry. Ako pumili ng landas na 'to. I chose to fall in love with you even though I know you're in love with Ernest and no one else. Pero sabi nga nila diba? If you really love someone, you're willing to do everything that will make them happy. Even if you're not a part of it." He stood up and went to Che's side who's crying. "Che, we have to learn to let go of things we never had." Hinawakan niya yung kamay ni Che at tumango.

"I-I'm sorry Ernest and Isa.." Tumango kami pareho at ngumiti. Bigla naman siyang yumakap kay Ian. "Thank you, Ian."

"Let's go, Sis."

"Oh ano? Di pa rin kayo maguusap?" Pumasok naman bigla si Ate Bommie ng nakataas ang kilay. "Alis nako ah! Tapusin niyo na yan."

"D-Do you still love me?" I don't know why pero tinanong ko na agad yan. Gusto ko na malaman agad. Naprapraning na ako sa kakaisip dito. Nanlaki naman agad yung mata niya tas namula siya. "Isabelle, answer my question please."

"O-Of course. I have never stopped loving you." Namula nanaman siya sa sinabi niya. Para naman akong nakatama sa loto! YES!

"ATE BOMMIE!" Sigaw ko agad. "Tanggalin mo na 'to please!" Gulong gulo naman si Isabelle sa ginagawa ko. "ATE BOMMIE DALI!" Nakita kong may lumabas at kinalagan kami.

Tumakbo ako agad kay Isabelle.... And I kissed her. "I love you, Isabelle. So much more than you think." And I kissed her again with so much love and longing.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

A/N: 

Last chapter nalang. ^^, Sorry hindi ako active. Baliw kasi ako. =___= Ehe. Sorry kung boring 'tong story ko. Baliw kasi ako. =_________= Magaling ako magreason out nuh? Ang saya. XD 

THANK YOU NALANG SA LAHAT NG NAGBASA. Fighting~!