Drizzle

drizzle 32

අදත් මං තනියෙන් නිසා මට උයන්න ආසාවක් තිබ්බේ නෑ. හොස්පිට්ල් එකේ ටිකක් වැඩත් තිබුන නිසා ගෙදර එන්න 11 විතර වුනා. ටිකක් දුර වුනත් චිරාත් අයියා එක්ක චැට් එකක් දාගෙන පයින් එන්න මං කැමතී. කෝපි එකක් හදාගෙන පෙරුම් පුරාගෙන ඕඩර් කරලා ඊයේ අතට හම්බෙච්ච 'When breath becomes air' පොතත් අරන් මං සෙටියේ ගුලිවුනා. කකුල් දෙකත් උඩට අරගෙන කෝපි එක නිවෙනකන් ඒකේ සුවඳ විඳින ගමන් මං පොත කියවන්න පටන් ගත්තා. සෑහෙන වෙලාවක් පොත අස්සේ අතරමං වෙලා ඉඳපු මම එතනින් නැගිටිනකොට පාන්දර 2කට විතර ඇති. යශ් හිටියනම් බැණූම් අහනවා මම.... 

"පොතක් හම්බුනාම මේ ලෝකේ සිහියක් නෑ. වටේ පිටේ කවුරුහරි මැරිලා වැටුනත් දන්නෑ." ඔහොම තමා බනින්නේ. මං පොතට බුක්මාර්ක් එකක් දාලා ෆෝන් එකත් අරන් නැගිට්ටේ නිදාගන්න යන්න. හෙට වැඩ දවසක් නේ. 

ඇඳට ගිහින් මං යශ්ට කෝල් එකක් ගත්තා. එයා ආන්ස්වර් කරේ නෑ. වැඩක වෙන්නැති. එයා වැඩක ඉන්නකොට මං කෝල් කරොත් අනිවාරෙන්ම වැඩේ ඉවර වෙලා කීයට හරි මට කතා කරනවා. මං එහෙම්මම ගැලරි එකට ගිහින් පරණ ෆොටෝස් බැලුවා. අපි දෙන්නා පිස්සු කෙලින ඒවගෙන් මගේ ගැලරිය පිරිලා. 

එකක යශ් ඉන්නවා කිරි රැවුලක් එක්ක මට ඔරවගෙන. 

තව එකක මොබ් එක අතේ තියාගෙන හැලිච්ච මොබ් එක මිරිකපු වතුර බාස්කට් එක දිහා පට්ට අසරණ බැල්මකින් බලාගෙන ඉන්නවා. 

තවත් එකක බ්ලැන්කට් එක බිම දාගෙන ඇඟෙනුත් බාගයක් ඇඳෙන් බිමට දාගෙන යශ් නිදි. 

නොදැනීම මට හිනාවක් ඇඳෙද්දි මං එකින් එක ෆොටෝ බැලුවා. බලාගෙන බලාගෙන යනකොට මට හම්බුනේ ලොකූගේ ෆේස්බුක් එකෙන් මං ස්ක්‍රීන්ශොට් ගහගත්ත එයාගේ වෙඩින් එක දවසේ පවුලේ හැමෝම ඉඳලා ගත්ත ෆොටෝ එක දිහා. ෆොටෝ එක උඩින් මං අත යැව්වේ හරියට එයාලට දැනෙයි කියලා හිතාගෙන වගේ. ඒත් එක්කම මට කල්පනා වුනා මං එයාලා එක්ක නැතුව දැන් මාස 6කටත් වැඩී නේද කියලා. 

මට මාස 6කට එයාලා නැතුව මෙහෙම දැනෙනවනම්........

ජීවිතේම එයාලා නැතුව ගෙවපු යශ්ට මොනවා නොදැනෙනවා ඇතිද......