Bostan Sokak

16

Merhaba!

İki bölüm üst üste atmayı bende beklemiyordum.

İyi okumalar!

Yavuz Karer'in Anlatımıyla...

"Ameliyatı kabul ediyorum."

"Bu kararı vermek zor dilerseniz biraz daha düşünebilirsiniz."

"Yeterince düşündüm. Ameliyata girsem de girmesem de sevdiklerim için zorlu bir hayat olacak bu bu riski göze alıyorum."

"Anlıyorum. Bizler ameliyata hazırız. Dilerseniz ameliyatı üç gün sonra gerçekleştirelim. Bu zamanda sizde ailenizle birlikte vakit geçirmiş olursunuz. Ağrılarınız için sizi ağrı kesici yazacağım ama önümüzdeki üç gün hastanede kalmanızı öneriyorum."

"Teşekkür ederim. Bade bu hastanede çalışıyor değil mi onu çağırabilir misiniz?"

"Bade şu an görevde işi biter bitmez burada olacak. Bundan sonraki süreçte size Cemil Hoca eşlik edecek. Kendisi beyin cerrahisi alanında bir uzmandır. Bu ameliyatı da daha önce gerçekleştirdi, emin ellerdesiniz."

Seda Hanım'ın gözleri dolu bir şekilde kafasını salladı ve ellerini tutan eşine döndü. Kaya Bey ayağa kalktı ve onu sıkıca sarmaladı. Kulağına bir şeyler söylerken onlara mahremiyet tanımak adına odadan çıktım.

Koridorda ilerlerken aklımda bunu Bade'ye nasıl söyleyeceğimi düşünüyordum. Böyle bir haberi vermek, onu üzmek isteyeceğim en son şeydi.

Önlüğümdeki telefonu çıkartıp Bade'mi aradım. Açmasını beklerken odama doğru ilerledim. Bu haberi odamda vermek daha iyi olurdu.

"Efendim Yavuz Bey."

"Bade'm odama gelir misin?" dedim yorgun bir sesle. Birkaç saniye ses gelmeyince telefonu kontrol ettim.

"Geliyorum." dedikten sonra telefonu kapattı.

Önlüğümü çıkartıp sandalyemin arkasına bıraktım. Odamdaki koltuğa geçip oturdum. Kafamı arkaya atarak gözümü kapattım. Bu durumdan nasıl kurtulabileceğimizi düşündüm.

"Yavuz?"

"Bade'm?"

"Yavuz, neler oluyor?" derken yanıma oturdu. Elleri yüzüme çıktı. Durumu tahmin etse bile duymayı asla beklemiyordu.

"Bade'm, annenin tanısı konuldu. Chiari Malformasyonu. Sarkması ilerlemiş. Cemil Hoca üç gün sonra ameliyat edecek."

Bade'nin elleri yüzümde dola kaldı. Bakışları bomboştu. Öylece yüzümü izliyordu. Annesine daha yeni kavuşmuş bir kızın annesini kaybetmesiydi bu bakış.
Ellerinin üstüne ellerimi koydum. Onları tuttum ve avuç içine öpücükler kondurdum.

"Ameliyat onayını ne zaman aldın?"

"On dakika olmadı. Odadan çıkar çıkmaz seni aradım."

"Bana daha erken haber vermeliydin."

"Yapabileceğimiz bir şey yoktu."

"Şimdi ne olacak?"

"Ameliyatın iyi geçmesini umuyorum. Cemil Hoca daha önce bu ameliyatı gerçekleştirdi. Hasta belinden aşağısı felç kalmış ve hala fizik tedavi görüyormuş. Hayatta kalma olasılığı yüksek ama bu riskler aynı şekilde yüksek."