Bostan Sokak

15

Merhaba!

Arkadaşlar, ben bildiğiniz üzere geri geldim. Aradan üç sene geçmiş ve biraz cringe komasına girdim ne tatlı sevgi dolu yazmışım Bade ve Yavuz'u!!!

Hikayenin anlatımının kaymaması adına hikayede 2023 yılından devam edeceğiz.

Sevgiyle kalın.
İyi okumalar!

Yavuz ile Galatasaray kadrosu konusunda kararlı ve bol tartışmalı günden sonra evime geri döndüm. Yavuz, hastaneyi çok boşladığından bu gece evinde kalacaktı.
Evime gelmesini, yemek yememize o kadar alışmıştım ki onun yokluğunu içimi soğuttu.

Üstümü değiştirip nöbet yorgunluğu atmak için uzunca duş aldım. Güzelce giyindim ve yemek yaptım. Tabii bunları yaparken Yavuz ile mesajlaşıyorduk. O ayrı.

Yemeğimi sofraya koyduğumda telefonuma gelen arama bildirimine cevap verdim. Telefona Yavuz'un çıkmasını beklerken Kaya Abi çıkmıştı.

"Merhaba Bade. Bu kadar çabuk açacağını beklememiştim doğrusu."

"Merhaba Kaya Bey. Bir sorun mu var?"

"Aslında önce nasılsın diye hal hatır sormak isterdim ama maalesef. Bir konuda yardımına ihtiyacım var."

"Buyrun tabii."

"Annenin birkaç haftadır kusma ve baş dönmesi var. Kan testi yaptırdık ama sadece vitamin eksikliği varmış. Bu durum artık sık bayılmalara döndü. Şu an çalıştığın hastanedeyiz. Akşam 9 gibi acilden giriş yaptık. Gelip ilgilenebilir misin?"

"Oda bilgilerini bana atın hemen geliyorum."

Telefonu uzatmadan kapattım ve üstümdeki eşofmanın üstüne sweatshirt giydim. Daha içini boşaltmaya fırsat bulamadığım çantamı taktım ve Yavuz'u aradım.

"Özledin mi yavrum?"

"Yavuz! Annem bizim hastaneye kaldırılmış. Oraya geçiyorum haberin olsun."

"Ne? Nerdesin şu an?"

"Evdeyim çıkacağım şimdi."

"Beni bekle hemen geliyorum."

"Çok geç kalırım!"

"Arabayla sana gelmem on dakika. Bekle hemen geleceğim."

İtiraz edemeden telefonu kapatmıştı. Bu sırada salona gidip yemeğimi mutfağa götürdüm. Açlıktan guruldayan midemi bastırmak için birazını yedim. Telefon çaldığında hemen buz dolabına koydum ve azıma naneli şekerimi attım. Kapıya çıktığımda Yavuz'un arabasını görmüştüm. Kapımı kilitleyip koşar adımlarla arabaya bindim.

"Ne olmuş?"

"Bir süredir kusma ve baş dönmesi septomları varmış. Bu sefer bayılmalar eklenince hastaneye gitmişler."

"Efe'yi arayayım bilgi öğrensin." Arabaya takılı telefonuyla Efe'yi aradı. Efe meşgule attığında ise bana bakarak tebessüm etti.

"Endişelenme güzelim eminim ki her şey yolundadır."

"Endişelenmedim Yavuz. Ne hissedeceğimi bilmiyorum. Kaya Bey beni aradığında aklıma gelen ilk şey ikizler oldu. 'Anne' kavramı benim için ne anlam ediyor gerçekten bilmiyorum. Umarım her şey yolundadır ve ailesine kavuşur."

Yavuz derin bir nefes aldı. Bir elini direksiyondan çekip dizimde duran elinin üstüne koydu. Hastaneye kadar sessizlikle baş başa kaldık. İkimiz de ne hissetmem konusunda bir fikre ulaşamadık.

Hastaneye vardığımızda koridorda elinde kahveyle yürüyen Mehmet'e koştum;

"Mehmet! Oda 97'de olan hastayla sen mi ilgilendin? Saat dokuzda acilden giriş yapmışlar."