Bostan Sokak

17

Merhaba perilerim.

Umarım her şey sizler için çok güzeldir. 💚

Multimedya: Bade

Finale üç veya beş bölüm kaldı. 🫶🏼

İyi okumalar!

Hayatımda hiç bu kadar gülüp oyun oynadığım bir anı hatırlamıyorum.
Kaya abinin hazırladığı yemekleri afiyetle yedikten sonra ikizler ile tuhaf bir oyuna dahil olmuştuk. Ne oyun oynadığımızı hatırlamıyorum ama o kadar yorulmuştum ki hastaneye gelir gelmez asistan odasında bayılmıştım.

Bir sonraki gün beni uyandırmaya gelen Yavuz ile önümüzdeki iki günü değerlendirmiştik. Bu önümüzdeki iki gün boyunca annemin motivasyonu ne kadar yüksek olursa ameliyatın iyi geçme olasılığı artardı.

Beyin yaşayan bir organ ve onu kandırmak çok kolaydı.

Böyle ağır bir ameliyat öncesinde her şeyin güzel olacağına inanması bir mucize yaratabilirdi.

Elime aldığım üç paket hastane kahvaltısıyla annemin odasına girdim.

"Günaydınlar, erkencisiniz bakıyorum."

"Günaydın kızım. Bugün sabahtan biraz yürüyüş yapalım dedik."

"İyi yapmışsınız, Kaya abi. Hareket halinde olmak çok önemli. Bende kahvaltı getirdim, birlikte yaparız."

"Bu kahvaltılar az kızım. Hani simidiniz, çayınız?"

"Her şey diyetine uygun anne. Sen ameliyattan çık Çatalca tarafında bir yer var seni oraya götüreceğim."

"Olur annecim gideriz. Meyve suyu almıştık. Hayatım versene çocuğa!"

"Güzelim bir dakika ben vermeyeceğim mi dedim sanki."

İkisi birbirleriyle minik bir kavgaya başlarken odadaki diğer tekli koltuğa oturdum ve onları izledim babamla anneme belki hiç yan yana göremedim ama şu an bir anne ve baba sıcaklığının içerisindeydim geç kalınmış duyguların içerisinde kendime bir alan yaratmam hem rahatlatırken hem de rahatsız ediyordu

Yaşım büyüdükçe aslında başıma gelen kötü bir olaydan sonra böyle anların değerini daha iyi anlıyordum. Babamın hastalığını öğrendiğim zaman da Part time işimi bırakıp bazen derslerimi asıp sürekli babamın yanında olmaya çalıştığım gibi şimdi de aynı şeyi annem için yapmaya çalışıyorum. Başta çok farklı olur sanmıştım ama acının hiçbir farkı yok.

Annemin hayatta olması ve onu yok sayarak yaşamaya devam etmem çok daha kolaydı ama şimdi onun olmadığı bir dünyayı düşünmek hiç de kolay değil.

"Hastamız nasılmış bakalım?"

"İyiyim, doktor bey. Kızım bana çok güzel bakıyor."

"Bu çok güzel ama Bade'nin hastalarının yanına dönmesi gerekiyor. Annenle birlikte kahvaltı yapınca doğruca Yavuz hocanın yanına gidiyorsun."

"Hasta kontrolleri tamamdır hocam. Kahvaltıdan sonra hemen Yavuz hocanın yanına geçeceğim."

"Şimdi Seda Hanım. Tahlil sonuçlarınız güzel. Daha önce girdiğim iki ameliyatımdan daha iyi sonuçlara sahipsiniz. Önümüzdeki iki gün kritik. Kendinizi stresten uzak, hareket halinde ve diyetinize uymalısınız. Başarılı bir ameliyat gerçekleştirebilmemiz için bunlar çok önemli."

Doktor odadan çıktıktan sonra kısa bir sessizlik oldu. Ama bu sessizlik az önceki gibi ağır değildi. Daha çok, söylenecek güzel şeylerin biriktiği, içimizin umut dolduğu bir andı.
Kaya abi sandalyesini anneme biraz daha yaklaştırdı.