10 years later ..
“Ladies and gentlemen, welcome to NAIA Airport. On behalf of Juarez Airlines and the entire crew, I’d like to thank you for joining us on this trip and we are looking forward to seeing you on board again in the near future. Again, this Captain Akihiro Juarez greeting you a pleasant day. Have a nice stay here in the Philippines!”
CRIZA POV
Wooooo! Finally, after ten years. It's good to be back here. I was 18 back then. Broken, wasted and helpless that's how can i described my life at that time when I decided to leave.
Pagdating namin sa US, nagproceed agad ang operation ni Mama and thank God cause it went well, she survived. Few months after the operation & Mama's recovery, akala ko babalik na kami dito kaso kinausap ako ni Mommy. Nagdecide daw sila ni Tito Robert na mag-stay na kaming tatlo sa US to continue my study and spend more time with me since she admitted na hindi man lang daw nya ako naalagaan before and also para mas maalagaan din si Mama since she's too old nadin. So I think about it, since wala nadin naman akong babalikan pang career sa Pinas and di din naman ako papayag na uuwi akong di kasama si mama so i agreed on their plans. Gusto ko din naman maexperienced na alagaan ni Mommy.
So i continue my study there. After I finished my senior high l took Business Management course since ang plan din nila Mommy is magwork ako sa company ni Tito Robert when I graduated. At first sobrang hirap mag adjust, not just sa language barrier, the awkwardness between me and my mom's family but also coping from pain that i've been through.
But after of all that struggles, I finally made it. Naka graduate ako. And I started working sa company nila Tito Robert for almost five years. I started from entry level position until I got promoted as the Operation Manager. Tito boyet also works there.
But there are times na naaalala ko ang mga kaibigan kong naiwan, minsan natetempt akong contact-kin sila pero pinipigilan ko .. kasi una, nahihiya ako kase i left without even saying goodbye personally. And naiisip ko baka hindi nadin naman nila ako kilala since ang tagal nadin non. Inactive na lahat ng social media ko, i only used my viber for communication.
Part of me missing the showbiz industry, kasi it was my passion back then kaso hindi ko din alam kung kailan, paano or makakabalik paba ako.
I though everything was perfect and successed until my greatest fear came.
My grandmother passed away due to old age. Nahirapan ako mag move on, I almost came back sa panahon na hirap na hirap akong ayusin ang buhay ko gaya noong umalis kami sa Pinas. Nag leave ako sa work, wala akong ibang ginawa kundi umiyak, I almost get my self drunk everyday para lang makatulog, in short I had depression.
But thank God kasi hindi ako pinabayaan nila mommy, tito robert, tito boyet and even Aljon. Yes, may mga time na dumadalaw si Aljon sakin kapag may mall show sya sa US or free time. They helped me to overcome everything.
It's already one year after Mama wilma's death, I decided to go back here in the Philippines to start over. Matanda na ko so it's time to live independently. My mom agreed with me and respect my decision. That's why I'm here now, in my home land and planning to put up a business and stay for good.
A few minutes after I landed, naglakad na ko palabas. I was wearing a ripped jeans partnered with sleeveless turtle neck fitted blouse and a snickers. Though hindi na siguro ako kilala dito since napaka nene ko pa non nung huling umalis ako, i made sure padin na safe so I wear a sunglasses for someone's safety too.
"Isaaaaaayyy" napapitlag ako sa pag mumuni muni ng bigla kong narinig ang tawag na yon.
Napangiti naman ako ng makita syang nakaway na tila kala mo bata. He was wearing shades and cap for disguise, as usual. Nagmamadali syang lumapit sakin sabay bumeso at kinuha ang maleta ko.
"Kamusta byahe mo? Sana kasi sinabi mo agad sakin, edi sana sinundo kita" sabi nya habang naglalakad kami papunta sa pinagparkan nya ng sasakyan.
"E di wow. Palagay mo sa US jo, manila lang. Kaya nga sinabihan nalang kita when I already confirmed my flight para di kana gumastos e." I explained. Nilagay nya muna sa likod ang gamit ko saka binuksan ang shotgun seat para makaupo ako.
"Kahit na. Wala naman akong taping this week, di sana pinuntahan na kita" paliwanag nya saka binuksan na ang makina.
"Buti naman napahinga ka..ikaw kamo dikit ka ng dikit sakin mamaya may makakita sayo na kasama ako tas mamukaan ako then maungkat na naman issue ko, sayang yang career mo." I started to became paranoid again.
Lagi ko sinasabi sakanya yan. Of all people, sakanya ko ayaw mangyari yon.. ang masira ang buhay nya gaya ko noon. Sobrang bait ni aljon, ang dami nyang nagawa para sakin, ayokong masira sya dahil sakin kung kailan nasa tagumpay na sya. Isa na sya sa mga kilalang lead actor sa Pilipinas, napursue nya to and na maintain simula ng umalis ako.
"Isay paranoid ka na naman. At isa pa, matagal na yon. Halos may mga anak na nga ata yung mga nang bash sayo noon e. Kaya wag kana maparanoid ok?" Paliwanag nya sakin. Hindi ko naman pinansin ang sinabi nya tsaka nanatiling tahimik nalang.
"Nga pala, gusto ka ma-meet ng manager ko. Sinabi ko kasing for good kana dito" sabi nya na kinagulat ko at napatingin sakanya
"Huh? Si Ate Maja? Bakit?" Sunod sunod na tanong ko. Yes si Ate Maja Salvador ang manager ni Aljon eversince. Sya ang mga manager ng halos nagfreelance artist noon from my previous network. And halos lahat naman ng hinawakan nya nag boom, isa na don si Aljon
"She wants to offer some project sayo since nabanggit ko na di mo naman sinasarado ang sarili mo sa showbiz" he explained. Napaisip naman ako dito kung ready naba ako bumalik talaga.
He hold my hands habang nagdadrive sya. "Don't overthink Isay, I know how much you loved your passion in acting kaya please hayaan mo ulit yakapin ng sarili mo to and kalimutan mo na lahat ng masasakit na ala ala mo sa past." He said.
Kilala nya na talaga ako, kahit nasa isip ko lang, nababasa nya nadin agad. Being with him for almost a decade helps me to recover from my past and guided me. Without him, I don't know kung ano na ko ngayon o nasan ako. Though were just best of friends. Ewan ko ba sakanya, hindi padin nagjojowa, balak ata tumandang binata kakaalaga sakin.
Ngumit nalang ako at tumango.
Maybe he was right, eto na nga siguro yung right time para kalimutan na lahat and embrace the new beginning that I'm going to face now. With new people surrounds me.
BINABASA MO ANG
Hanggang Kailan (Completed)
Fanfiction𝓐 𝓯𝓪𝓷𝓯𝓲𝓬 𝓼𝓽𝓸𝓻𝔂 𝓯𝓸𝓻 𝓙𝓸𝓪𝓸 𝓒𝓸𝓷𝓼𝓽𝓪𝓷𝓬𝓲𝓪 𝓪𝓷𝓭 𝓒𝓻𝓲𝔃𝓪 𝓣𝓪𝓪. 𝓗𝓸𝓹𝓮 𝔂𝓸𝓾 𝓵𝓲𝓴𝓮 𝓲𝓽 #𝓒𝓻𝓲𝓼𝓙𝓸 𝓼𝓾𝓹𝓹𝓸𝓻𝓽𝓮𝓻. Since this is just a fan-fic based story for Joao & Criza and they are the lead characters, so...
