-Co?-zapytałam zdezorientowana. Odsunęłam od siebie telefon by sprawdzić która była godzina, 1:03
Kto normalny dzwoni do mnie o tej porze?
-Musimy pogadać.- warknął stanowczo. I wtedy byłam już pewna kto to był.
-Ares, o czym niby i skąd masz mój numer.- powiedziałam zirytowana, bo niby o czym chciał rozmawiać. Ze mną?
-Po prostu o 17 przyjdź do tego parku koło szkoły.
-Czemu miałabym to zrobić?-nie chciałam tak łatwo dać za wygraną, bo w końcu to Ares od kiedy ja go słucham.
-Przyjdź.-powiedział po czym się rozłączył.
Leżałam tak jeszcze chwile, nie wiedząc co ze sobą zrobić. Ale w końcu odłożyłam telefon i poszłam spać.
~'*'~
Następnego dnia w szkole nie działo się nic szczególnego poza tym, że czasami czułam na sobie wzrok bruneta.
-Jestem!-krzyknęłam wchodząc jak się okazało pustego domu.
Od razu poszłam do swojego pokoju. Położyłam się na łóżku, była 15:46. Kolejną godzinę spędziłam na oglądanie social medi. Postanowiłam, że pójdę zrobić sobie kolacje, zeszłam na dół po czym weszłam do kuchni i podeszłam do blatu. Zrobiłam sobie kanapki z sałatą, pomidorem i ogórkiem. Usłyszałam dzwonek do drzwi, odłożyłam talerz z jedzeniem na wyspę kuchenną i podeszłam do drzwi. Przez chwilę się zawahałam, ale może to Alex zapomniał kluczy? Odtworzyłam czego od razu pożałowałam, chciałam zamknąć drzwi ale mi na to nie pozwolił przytrzymując je ręką.
-Wypiepszaj no.- warknęłam nie chcąc z nim rozmawiać.
-Czemu nie przyszłaś?-zapytał w pełni poważny. Oparły się o framugę drzwi.
-Ares, spadaj.-syknęłam wkurzona.
-Czemu nie przyszłaś?-ponowił pytanie, tym razem ostrzej.
-Bo nie?
Brunet wszedł do środka, był ubrany w czerwona bluzę i czarne dresy, włosy miał ułożony w artystyczny nieład.
-Twój ojciec mówił ci, że wyjeżdża w delegacje, nie?-zapytał, na co patrzyłam na niego ze zdezorientowaniem.
-Po co ci to wiedzieć?-fuknęłam.
-Tak czy nie.-przyszpilił mnie do ściany czym mnie bardzo zdziwił oraz wystraszył.
-No coś tam wspominał-starałam się, żeby mój głos brzmiał obojętnie, co mi się nie udało bo głos mi lekko zadrżał.
-A czy wiesz z kim masz zostać?
-Yyy nie.-opowiedziałam już totalnie nie wiedząc co się dzieje.
Odsunął się ode mnie na bezpieczną odległość i przeczesał włosy palcami. Patrzyłam na niego próbując wyczytać coś z jego twarzy, ale się nie udało. Poszłam do kuchni, czułam że chłopak podażą za mną. Wzięłam kubek i nalałam sobie wody. Usiadłam przy wyspie kuchennej.
Popatrzyłam na chłopaka unosząc jedną brew ku górze.
-Czyli ci nie powiedział?.-zapytał chyba upewniając się czy dobrze usłyszał. Pokiwałam potakująco głową.
-Ze mną. Zostaniesz przez jebane trzy tygodnie ze mną.
Zatkało mnie, prawie upuściłam kubek. Patrzyłam na niego w szoku nie wiedząc co zrobić. Z transu wyrwał mnie dzwoniący telefon jak się okazało mój. Wzięłam go do ręki i sprawdziłam nazwę kontaktu. Zauważyłam że dzwonił Alex. Odebrałam przykładając telefon do ucha. Czułam na sobie czujny wzrok Aresa.
-Halo?
-Siema ja z ojcem nie wrócim na noc i...- nie dokończył bo mu przerwałam.
-Jest z tobą Leon?
-Jest a co?
-Mógłbyś dać mi go do telefonu?
-Jasne.-odpowiedział mieszany. W tle słyszałam że Alex coś mówi.
-Luna co jest nie mogę długo rozmawiać.-usłyszałam Leona po drugiej stronie.
-Czemu mi nie powiedziałeś, że musze zostać trzy tygodnie z Aresem. Aresem!-powiedziałam z wyrzutem.
-Skąd wiesz?
-Jak myślisz?
-Już ci powiedział?-zapytał a w jego głosie było słychać wyraźną obojętność.
-Tak.-od razu odpowiedziałam spoglądając na bruneta.-Czemu ja? Co ja ci takiego zrobiłam?
-Luna.-westchnął z rezygnacją.-Caroline jest moją wspólniczką. Ufam jej dlatego zostawiam cię pod opieką jej syna.-westchnął.-Wiem że nie lubisz Aresa. W końcu nie raz z powodu waszych kłótni byłem wzywany do szkoły-usłyszałam jego śmiech. Fakt nie jeden raz zdarzało się nam coś odwalić.
Wzdycham ciężko i odchylam głowę do tyłu.
-Dobra.-warknęłam po jakimś czasie.-Zostanę tam na te trzy tygodnie.- spojrzałam dyskretnie na chłopaka, gdyby można było mordować wzrokiem byłabym martwa.
-W takim razie, cześć.
-Cześć.
-Serio?-warknął brunet gdy tylko się rozłączyłam.
-A co miałam zrobić?
-Cokolwiek byle by się nie zgadzać.-warknął przewracając oczami.-Oboje nie chcemy spędzać trzech tygodni razem.
-Może i tak ale...-przerwałam na sekundę.-uwielbiam cię wkurzać więc to przeboleje.-uśmiechnęła się chytrze, a w mojej głowie roiło się tysiąc pomysłów co mogłabym zrobić.
-Suka.
-Kutas.
-Dziwka.
-Debil.
-Psychopatka.
-Skurwysyn.
To była nasza codzienność. Gdy tylko się widzieliśmy chociaż jedno z nas musiało rzucić jakimś przezwiskiem, ale zazwyczaj było tak jak teraz. Po jakimś czasie skończyły nam się przezwiska więc miedzy nami nastała cisza.
-Skąd miałeś mój numer i adres?-postanowiłam przerwać cisze i zapytać już od wczoraj nurtujące mnie pytanie.
-Ma się swoje sposoby.-odpowiedział z chytrym uśmieszkiem. Popatrzyłam na niego podejrzliwe.
-Nie wiedziałam że jesteś moim psychofanem.-powiedziałam poruszając obiema brwiami w górę i w dół.
-Trochę za bardzo ci ego wyjebało.- powiedział marszcząc brwi.-Chciałabyś żeby ktoś taki jak ja miał na twoim punkcie obsesje.
-Mówisz tak jakbyś sam nie miał wybujałego ego.-prychnęłam przewracając oczami.-Poza tym ja przynajmniej nie puszczam się na lewo i prawo.
-Każdy ma coś za uszami, Black. Nawet ty, może wydaję ci się że twoje sekrety są bezpieczne ale prędzej czy później ktoś się o tym dowie.-powiedział po czym po prostu wyszedł.
Siedziałam tak jeszcze przez chwile z nie małym szokiem na twarzy. Czy on mi grozi? Na mojej twarzy pojawił się kpiący uśmieszek. Jeżeli będzie chciał odkryć mój największy sekret będzie musiał się postarać, jestem dobrą aktorką.
![](https://img.wattpad.com/cover/342849388-288-k302056.jpg)
CZYTASZ
zaufaj mi
RomanceLuna Black to osiemnastoletnia dziewczyna z dosyć ciężka przeszłością. Lecz pomimo tego co spotkało ją w przeszłości nie poddaje się. Jej największym wrogiem jest, Ares Harrison. Pewnego dnia dziewczyna dowiaduje się że musi z nim zamieszkać na pewi...