Chocolade Eyes

Oczy | Rozdział 18

Z samego rana, ubrałam się w czerwoną suknię z marszczonymi rękawami i wyszytymi wzorami. Włosy zostawiłam rozpuszczone, zrobiłam tylko dwa małe warkoczyki po bokach. Lekko się pomalowałam i ruszyłam w kierunku jadalni, gdzie był już Kaspian. Przywitałam się z nim i zaczęliśmy jeść. Panowała między nami cisza, którą po chwili przerwał mój brat.

- Nie wychodź za niego - powiedział poważnie.

- Co? – zapytałam niepewnie i odstawiłam na stół filiżankę herbaty.

- Słyszałaś.

- Dlaczego? – Chłopak patrzył na mnie z niedowierzaniem.

- Wiesz dlaczego. – Spojrzałam na niego i pokręciłam głową.

- Nie...

- Nie wychodź za niego – powtórzył.

- Nie, Kaspian. – Próbowałam mu przerwać, ale on dalej trwał przy swoim. – Kaspian!

- Co?!

- Jesteś podły – powiedziałam wstając od stołu, a wyraz twarzy Kaspiana zmienił się w zdziwienie. – Od dwóch lat nie daje sobie rady... Jedyną rzeczą, o której myślę jest to czy jeszcze kiedyś będę szczęśliwa. – Mówiłam, a w moich oczach pojawiły się łzy. – Może... Może małżeństwo to zmieni. Może nie będę już myśleć o tym, że nigdy więcej nie zobaczę swojej miłości i przyjaciół – mówiłam, powstrzymując łzy. – Nie rozumiesz? Ty znalazłeś szczęście z Lilliandil, ale co ze mną? – Teraz już nie panowałam nad łzami. Płynęły mi one po policzkach strumieniami, a ja nie mogłam wziąć wdechu.

Kaspian wstał i przytulił mnie z całej siły.

- Wiem, że tego nie chcesz... Nie chcesz za niego wychodzić i to o to mi chodzi. O Twoje szczęście, Bellatrix. Chcę abyś była szczęśliwa, ale wiem, że z nim nie będziesz. Teraz myślisz, że małżeństwo pozwoli Ci zapomnieć o Edmundzie, ale to tak nie działa. Nie zapomnisz i będziesz miała tylko wyrzuty sumienia, że go zdradziłaś – mówił, jego pojedyncze łzy, kapnęły na moją głowę. – Możesz zrobić to co uważasz za słuszne, ale... ale pomyśl o tym.

- Nie chce za niego wyjść – powiedziałam pociągając nosem. – Ale co mam zrobić?

- Spokojnie, zajmę się tym jeżeli chcesz. Wszystko będzie dobrze, obiecuje

Stałam wtulona w niego kilka następnych minut. Moje łzy skapywały na jego tors i zostawiały mokre ślady. Ostatni raz pociągnęłam nosem i odsunęłam się, wycierając policzki. Na moich dłoniach zostały czarne ślady tuszu i cicho się zaśmiałam, domyślając się jak teraz wyglądam. Kaspian odprowadził mnie do mojej komnaty i powiedział, żebym się nie martwiła, a on to wszystko wyjaśni.

Usiadłam przy toaletce i zmyłam rozmazany tusz. Miałam całą czerwoną twarz i lekko podkrążone oczy. Zastanowiłam się chwilę i zmyłam cały makijaż jaki miałam na twarzy. Przetarłam twarz i poszłam na balkon. Usiadłam na zimnej ziemi, opierając plecy o mur. Poczułam jak Pev się do mnie łasi i pogłaskałam ją, na co ta mruknęła. Uśmiechnęła się lekko i wzięłam ją na ręce i pocałowałam w głowę, na co ta mnie polizała po policzku.

Po około godzinie wstałam i weszłam do komnaty. Odwróciłam się do balkonu i wystawiłam rękę do Pev.

- No chodź, Pev. Bo zostaniesz tutaj – powiedziałam, a kotka wstał i zaczął biec do komnaty, a gdy znalazła się w środku, zaczęła biegać od ściany do ściany.

Zaśmiałam się cicho i zamknęłam drzwi balkonowe. Podeszłam do półki z książkami i wzięłam pierwszą lepszą do ręki.

„Historie Władców z Dawnych czasów"