HAYALPEREST/ Texting

3.0

Ben geldimmm, naber tavşanlarım?

Geç kaldığım için çok çok özür dilerim. Misafir saldırısına uğradım.

Bu arada 25K olduk💙💙

Düzenlemeden atıyorum umarım yazım hatası yoktur.

İyi okumalar...

Çağrı Savaş

İçimde anlam veremediğim duygular vardı. Bu duyguların başını ise merak vardı. Telefonu masanın üzerine bıraktığımda yüzümü sıvazladım. Tam 4 saattir telefonun başında bekliyordum ama o engelimi kaldırmıyordu.

Ne olduğunu bilmiyordum ve bu beni sinir ediyordu. En son iki gün önce konuşmuştuk ve bana davetiyemi vermişti. Ağzımı arayarak gelip gelmeyeceğimi öğrenmeye çalışsa da ona söylememiştim ancak gidecektim. Ona kim olduğumu mesajlaşarak değil de yüz yüzeyken söylemek istiyordum. Tüm tepkileri görmek istiyordum. Evet, büyük ihtimalle ilk öğrendiğinde bana kızacaktı ancak benim hayalperestim bana küs kalamazdı.

Dün ise hiç durmaksızın çekim yapmıştık bu yüzden asla konuşacak vaktim olmamıştı hatta telefonumu karavandaki dolabımda bırakmıştım. Çekimler gece 4’de bittiğinde ise bana yazmadığını görmüştüm. Onunda heyecandan unuttuğunu düşünerek ben yazmıştım. Zaten resim çizmiyorsa cevap verirdi. O an ise beni engellediğini fark etmiştim. Saatlerdir mesajları tekrar tekrar okuyor yanlış bir şey söyleyip söylemediğime bakıyordum. Tuhaf olan bir şey yoktu.

Saat sabah 9 olmak üzereydi ama hala engelimi kaldırmamıştı. Acaba bana yazmış mıydı? Yazdıysa ve görmediysem kızmış olabilirdi ama mesajlarını silse dahi bunu gösteren bir mesaj kutusu gözükürdü. İş için kullandığım telefonu bulmak amaçlı çalışma odama girdiğimde önümü göremeyerek kitaplığa çarptım. Bu sıralar uyuyamıyordum ve bu gecede gözümü dahi kırpmamıştım bu yüzden gözlerimi açık tutmakta biraz zorlanıyordum. Son zamanlarda oldukça tedirgin olan Melis’e ulaşamamak ise beni endişelendiriyordu.

Telefonu aldığımda kişisel telefonumdan gelen bildirim sesi ile hızla odadan çıktım. Gördüğüm bildirimle kaşlarım çatılırken uygulamaya girdim. Melis bir story atmıştı. Yarın yapılacak ön gösterimi duyuruyordu. Gözleri yorgun baksa da yaptığı makyaj gözlerini gizliyordu. O kolay kolay makyaj yapmazdı. Sesi de yorgundu ama sahte gülümsemesi bunu da gizliyordu. Kaşlarım kendiliğinden çatıldı. O iyi değildi.

Neden bu haldeydi? Ne olmuştu benim hayalperestime?

Ekrana düşen aramayla story durdu zaten bende onun bu haline bakamıyordum. Yüreğimde hissettiğim acıyı yok sayarak aramayı onayladım. “Efendim Sinan?” sesim düşündüğümden de soğuk çıkmış olmalıydı ki Sinan bir süre konuşmadı. “Bir...” adlandıramadığım ses tonu ile kaşlarım daha da çatılırken devam etmesini bekledim. “...Sorunumuz var.”