Karamel +18

Bölüm 22

Bebekler selaam. Nasılsınız? Umarım hepiniz çok iyisinizdir. Ee tatil bitiyor okula dönüyoruz🥹 umarım okula gitmekten nefret eden bir ben değilimdir. Neyse neyse bölüme geçiyorum. Bölüm sonu görüşürüz. Çokça öpüldünüzz💓
.
.
.
.
Gözüme gelen güneş ışıkları artık rahatsız edici bir hal aldığında uyanmam gerektiğini anladım. Gözlerimi açar açmaz yaşanan her şey yeninden aklıma gelmişti. Baba. Sen nasıl bir insansın? Aklım hayalim almıyordu. Böyle bir adam nasıl benim babam olabilir? Öğrendiğim gerçekler zihnimde resmen deprem etkisi yaratmıştı. Şimdi ben karanın yüzüne nasıl bakacağım? O adamın kızı olduğumu bilmek onun canını yakmayacakmıydı? Elbette bana her baktığında annesini,babasını görecek, elbette beni her gördüğünde içinde o farkında olmasa bile nefret tohumları filizlenecek. Ve işin kötü tarafı,gerçekten uzun zaman sonra birine karşı bir şeyler hissetmeye başlamıştım. Ve daha önce yaşadıklarımın aksine çok içerden,kökleri çok derinden gelen hislerdi bunlar. Uyandım uyanalı öylece duruyordum. Tatilimizi de mahvetmiş bulundum. Ne kadardır burda olduğumu ve uyuduğumu bilmiyordum. Ama artık toparlanıp eve dönme zamanıydı. Çünkü hastanelerden nefret eden bir insan için bu koku dayanılmazdı. Yatakta hafifçe doğruldum. Bu sırada kolumdaki damar yoluna takılı olsan serum canımı acıttı. Seruma baktığımda bitmek üzere olduğunu görünce yavaşça çıkarttım. Damar yolunun üzerine yapıştırdıkları sargı bezini yavaşça çıkarttım ve canımı acıtmamaya çalışarak iğneyi çıkarttım. Lakin çok da başarılı olamadım çünkü canım acımıştı. Eğer bu iğne vücuduma takılırken ayık olsaydım kıyameti koparırdım. İğnelerden nefret ederim. Ardından yataktan ayaklarımı sarkıttım ve etrafa göz gezdirip kıyafetlerimi aramaya başladım. Odanın içindeki dolapta kıyafetlerimi bulduktan sonra hepsini üzerime geçirdim. Hastane terliklerini de çıkartıp eylülün getirdiğini düşündüğüm botlarımı ayağıma geçirdim. Saçlarım salınıktı. Bileğimdeki tokayla dağınık bir topuz yaptım. Ve evet artık gitmeye hazırdım. Odaya son kez göz gezdirdiğimde bir şeyin kalmadığından emin oldum ve odadan çıktım. Odadan çıkar çıkmaz görmeyi beklemediğim bir manzarayla karşılaştım. Karan koridordaki ikili koltuklara uzanmış öylece uyuyordu. Duvara asılı olan saate baktığımda saatin daha 7 olduğunu gördüm. Onu uyandırmadan yanına doğru ilerledim. Biraz seyrettim fakat kıpırdar gibi olunca hızla danışmaya doğru yol aldım. Hastaneden çıkışımı yaptırdım ve masrafları ödedim. Eylül çantamı,cüzdanımı,telefonumu ve kıyafetlerimi getirmişti. Akıllı arkadaşım benim. Ardından hastaneden çıkıp taksi çevirdim ve bungalovun adresini verdim. Telefonumu çıkartıp tarihe baktığımda olayın yaşandığı günün üzerinden 2 gün geçtiğini fark ettim. Oha ben 2 gündür uyuyor muydum? Çüş be kızım. Boz ayımısın sen? Kış uykusuna yatsaydın bir de. Telefonu açıp mailleri kontrol ettim,gelen birkaç mesaja cevap verdim ve arama yerine girip eylülü aradım. 2. Çalışından sonra telefon açıldı.

-alo eflal?

-eylül nerdesin?

-evdeyim nerde olcam?asıl sen nerdesin?

-geliyorum yoldayım?

-nasıl ya? Kızım ben yanına gelmek için hazırlanıyordum. Sen nasıl çıktın hastaneden?

-gelince konuşuruz,taksideyim şuan. 10 dakikaya ordayım.

-tamam bekliyorum güzelim.

-ay eylüül?

-efendim kuşum.

-çay koysana ben gelene kadar.

-tamam koyuyorum ben şimdi.

-tamam canım. Öptüm görüşürüz.

Telefonu kapattım ve tekrar yola baktım. Az kalmıştı. O sırada da oyalanmak için instagramı açtım ve öylesine bakmaya başladım. Storyleri gezerken bir anda üstten bir bildirim geldi. Karan arıyor.. anın şokuyla telefonu koltuğa fırtlattım. Taksici abi dikiz aynasından bakıyordu. Şoku atlatınca hızlıca telefonu geri aldım ve derin bir nefes verip açtım.