Karamel +18

Bölüm 9-ihtiyaç

Kitabımı beğeniyorsanız yorum atmayı ve oylamayı unutmayınn💗

Hayatımız boyunca bir çok yanlış yaparız. Ve bende hayatım boyunca bir çok yanlış yaptım. Hatalarımın bedelini küçük ya da büyük her zaman ödetti bana hayat. Olması için gecelerce dua ettiğim şeyler büyük bir hayal kırıklığına dönüştü. İnsanlar hatalarımızın bizi olgunlaştırdığını düşünür her zaman. Aslında yanılırlar. Hata yapmışsa ve bunun farkındaysa daha da dibe çöker insan. Herkesin hayatında bir süreç vardır en dibi gördüğü. Dibin de dibi. Tam kalkmak istersin çırpınırsın ama bir şey daha da çeker seni en dibe. Katranla kaplı bir kuyuda boğulur gidersin. Ta ki bir güç seni o kuyudan çekip çıkarana kadar. Hepimizin kendine göre doğruları ve yanlışları vardır. Hepimiz çevremizdeki insanlara izin verdiğimiz kadar kendimizi açarız. Ve ben bu seviyeyi korumakta her zaman başarılıydım. Fakat hayat hiç ummadığım insanları kaderime yazmıştı. Yıllar sonra çıkagelen bir babayla ne yapacağını bilmeyen bir kızdım. Neredeyse hiç oyuncağı olmamış bir kız çocuğuna bir bebek hediye etmek gibiydi bu benim için...

10 ocak 2020:

Kapıyı açtığımda karşımda kan ter içinde kalmış annemi görmeyi gerçekten beklemiyordum. Nefes nefeseydi ve ağlıyordu. Kapı açıktı ve ben annemi öyle görmenin verdiği etkiyle donakalmıştım.

-sevgilim kimmiş?

Emir arkamdan geldiğinde o da bu manzarayı görmeyi beklemediğinden birkaç saniye donakaldı fakat o kendini daha hızlı toparlamıştı. Hemen annemin yanına koştu ve onu içeri soktu. Bende kendime gelir gelmez içeriye annemin yanına koştum.

-anne ne oluyor anlatırmısın artık

-eflal ben nasıl söyleyeceğim bilemiyorum

-anne korkutma beni birine bir şey mi oldu lütfen söylermisin ya

- eflal...

-anne cıldırtma beni artık söylermisin ne oluyor.

-eflal baban.

Baban kelimesini duyar duymaz resmen kan beynime sıçramıştı.

-ne oldu anne bişey mi yaptı sana o herif

Annem ağlamaya devam ediyordu ve hiçbirşey anlatamıyordu hala.

Emir: Eflal tamam gitme üstüne kadının. Biraz sakinleşsin anlatır.

Annemin dizlerinin önünde yere oturdum ve ellerini tuttum.

-annem,anlat bana ne oldu. Bişey mi yaptı sana o adam.

-eflal baban kaza geçirmiş.

Kafamda yankılanıyordu bu cümle. 4 kelime 22 harf. Babam.

İnanmaz gözlerle ona baktım.

-şa-şaka dimi anne hani kameranız nerde el sallayalım tamam hadi bitti artık deme?

-eflal şaka değil hastanede baban şuan.

Annem hıçkırarak ağlamaya devam ediyordu. Yıllar sonra kavuştuğum babam galiba ellerimden temelli kayıyordu. Ona neden o kadar kötü davranmıştım ki? Tamam belkide bana doğruları söylemiyordu,saçma sapan şeyler uydurmuştu ama annemi o halde gördükten sonra içimde bir yerlerde yaşayan, herkesten sakladığım babasına muhtaç o küçük kız çocuğu yeniden canlanmıştı. O benim gerçekten babamdı. Hiçbir gerçek bunu değiştirmezdi ve ben onu zaten çok uzun süredir kaybetmiştim. Şimdi yeniden ve bu sefer ebediyen onu kaybedecek olmanın acısı bütün kalbimi kara bir boyayla boyamıştı.