(6 MART 2022)
Hayat diyorum ne kadar tuhaf değil mi? Karanlıkta o kocaman şehirlerden görünen parlak ışıklar,yüksek yüksek binalar,evler ve o evlerden geceye sızan göz kamaştırıcı bir ışık. Baktığımızda çok mutlu zannettiğimiz o evler aslında birçok insan için sadece dört duvar arası… Oysa onlar,o dört duvarın arasında neleri yaşıyor,neleri saklıyor,görüyor ya da nelerden kaçıyor? Biz ise dışardan bakıp “ne kadar mutlu bir aile diyoruz.” Peki ya hastane köşeleri,her an duyabileceğimiz siren sesleri…Milyon tane insanın aynı yerde bulunupta farklı acılar yaşaması,sen ağlarken bir başkasının gülmesi,biri ölürken bir diğerinin dünyaya gözlerini açması. Hep bir karmaşa,hep bir telaşe,apayrı hayatlar,bambaşka duygular ve bütün bunları aynı zamanda,aynı yerde yapan onca insanın birbirinden habersiz olması.. Dedik ya herkesin hayatı farklı,herkesin derdi kendine ağır. Şu an gerçekten mutlu olduğun ya da dışardan mutlu aile tablosu çizdiğin evinin penceresinden bir bak dışarıya; sadece hayranklıkla izleyebileceğin bir manzara var değil mi karşında? Oysa o ışıkların altında nice karanlıklar var. Kimisinde şiddet,kimisinde sevgi,kimisinde özgürlük iken kimisinde tutsaklık... Hangi ışığın altında ne hayatlar yatıyor,neler olup bitiyor,insanlar ne savaşlar veriyor bilmiyoruz,görmüyoruz ve sen o evlerden,o hayatlardan sadece bir tanesisin. İşte hayat tam da böyle bir tablo;Herkes bir yerlerde boğuşurken hiç ölmeyecekmiş gibi yaşayıp,hiç yaşamamış gibi ölüyor. Ve insanlar birbirine bakıp; aaa ne kadar şanslı diyor...
ŞİMDİ OKUDUĞUN
MAVİ MANOLYA
PoezieSizlere ne bir kurgu ile ne de yalan duygularla geldim. İnsanoğlu doğuyor, büyüyor, bir şekilde yaşayıp ölüyor. Kötü olan şu ki; bazı insanlar hiç sorgulamıyor. Hayatın içinden kesitlerle geldim size... Hüzün, mutluluk, öfke ve daha fazlası. Biraz d...
