Bağ

14

Yorum yok mu?

.

Hayat bana karşı fazlasıyla zalim davranmıştı, henüz yeni başlayan hayatım son buluyordu buna rağmen sevgiden uzak bir şekilde yaşamaya mahkum edilmek zalimliğin en kötüsüydü. Vampir diyarındaki o minik tatilim bitmişti, geri dönmem için gelen adamlar beni bekliyorken artık ağır ağır şalı bedenime sarmasına izin verdiğim Aria'ya bakıp tebessüm ettim. Kalbimdeki boşluğun asla bir tarifi olamazdı, bu yüzden ağır geliyordu her şey bana. En ufak somurtkan yüz bile beni hıçkırta hıçkırta ağlatabilirdi, derin bir nefes alarak soğuk havanın tenimi üşütmesine izin vererek adımladım. Gitmemi asla istemeyen Vlad çeşitli bahaneler bularak Alex'e bulaşıyor laf atıyordu, buna aldırış etmeyen adam sükunet ile beni beklerken istemsiz gözlerim Aiden'e aradı aramaması gerektiğini bile bile yapıyordum bunu kendime. Derin bir kaybetmişlik vücuduma vurduğunda küçük adımlarla Alex'in karşısında durdum, beklemeden beni kucağına aldığında homurdanan Ağabeyime göz ucuyla bakıp tebessüm ettim. Ne Vampirler ne de kurtlar dünyadaki gibi herhangi bir Araç kullanmıyordu, özel güçleri varken ne gerek vardı ki o şeylere. Omuz silkerek boynuna sıkıca doladım elimi, Vampirler insan dışı derecede hızlı hareket ediyorlardı. Bunun karşıtı olarak Kurtlar ancak kurt formuna döndüğünde denk gelse de insan formunda kat ve kat güçlülerdi, sakin adımlarla Vampir muhafızlar eşliğinde Saraydan uzaklaşıp ormana doğru gittik. Aria'yı tutan diğer kurt adam ile ona kısaca döndüğümde beni yere indiren Alex ile ellerimi boynundan çektim, heralde kurt formuna dönecek diye düşünüp bekledim. Kessinlikle düşündüğüm gibi olmadı karşımdaki siluletler ile yönümü döndüm, Aiden'e görmem ile şoka girdiğimde bir şey dememe veya ona doğru ilerlememe izin vermedi.

Bana doğru adımlayarak elini belimin altına koyup beni havalandırdı, yüzü yine eskisi gibi ifadesiz olsa da benim için gelmiş olması kalbimi istemsiz fazlası ile hızlandırdı. Kalp atışlarımı duyuyor gibi gözlerini kısarak üstten bana baktığında dudaklarımı sıkarak kollarımı boynuna doladım. Onun kendine has huzur verici derin mistik kokusu burnumu dolarken gözlerimi yavaşça kapattım. Ondan fazlasıyla utanıyor çekiniyordum buna sebebiyet veren şey 3 gün önceki tavırları iken ondan uzak durmaya çalıştıkça burnuma dolan kokusunu duymamaya onun beni kucağına almış olduğu gerçeğini görmezden gelmeye çalışıyordum. Ama bu durumda ondan kaçacak yerim yoktu, Bahaneme derin bir göz kırpma ile karşılık veren iç sesime aldırış etmeden etrafımızdaki adamların kurt formunu almasını bekledim, bunu yapmayan Aiden'a bakmak adına kollarımı boynundan ayırdığımda anlının ortasında beliren damara kaşlarım çatık bir şekilde baktım. Bana karşı bu kadar tahammülsüz müydü? Modum düşerken ellerimi kucağıma bıraktım yavaşça, kendimi onun tutuşunun merhametine bırakarak gözlerimi başka yere diktim. Hızlı adımları, ardımızda gelen kartlardan daha hızlı bir hal aldığında neredeyse uçacakmış gibi ona daha fazla sindim. Daha saliseler önce ondan uzaklaşmama rağmen. Diğer Kurtlar gibi değildi, onlar kurt formunu almadan müthiş bir hızla koşamazken Aiden insan formundaydı. Belki de Krallarının özel gücü buydu?