How i became a princess

Sms'je

Beste, fantastische lezer, zoals jullie merken: een nieuw hoofdstuk :-D! En omdat ik eens iets ander wil proberen heb ik dit hoofdstuk ik de pov van Amber geschreven, en ook omdat sommige van jullie dit hadden voorgesteld. Dus....na het lezen van het hoofdstuk, laat please een comment achter of jullie het volgende stuk ook in een pov willen of terug zo als het eerst was? (Natuurlijk mag ook nog altijd iets anders commenten ;-) (ok, sorry)) 

Hopelijk vinden jullie het hoofdstuk leuk

Little Lightningthief x

----------------------------------------------------------------------------------

Amber

Het sarcasme dat in zijn woorden lag, deed me trillen. Dat was vreemd. Oké, Gabe was een beetje bazig maar dat zou nooit zo'n effect op me hebben. Was ik echt zo bang van hem? Toen voelde ik het. Ik was niet aan het trillen uit angst maar omdat ik de trilfunctie van mij gsm zo hoog had gezet. Dit had ik gedaan zodat ik zeker geen bericht je van Ruben of andere mensen, maar vooral Ruben, zou missen. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan, dat was best stom geweest. Ze keek naar Gabe die nog steeds bezig was met zijn enkel. 

"Ga anders naar de keuken, wat ijs voor je enkel halen. Ik zie je daar wel, ik moet nog even iets gaan halen," stelde ik voor terwijl ik de hoek om rende, mijn kamer, Gabe licht verwart achterlatend. Hij moest mijn gesprek met wie er dan ook belde niet horen.

Proberend mijn gsm uit mijn te krappe broekzak te vissen, leunde ik tegen de deur aan. Toen ik hem er eindelijk uit had, was ik zo gestrest dat ik hem bijna liet vallen. Misschien had Ruben nagedacht en wilde hij met me praten?

Ik moest een teleurgestelde zucht onderdrukken, het scherm toonde een foto van Emma.

"Hoi, Emma," nam ik op. 

"Er is hier iemand chagrijnig."

"Sorry, ik heb het op het moment wat druk."

"Het is al goed. Maar de reden waarom ik belde: Tom heeft vandaag een familiefeest. Ik vroeg me af of we misschien iets samen kunnen gaan doen?"

Een diepe zucht ontsnapte mijn mond. Ik zou veel liever een dag met Emma rondhangen dan opgescheept zitten met Gabe. Daarbij kwam nog dat ik hier vast zat.

"Als je niet wilt, snap ik het. Je mist dan alleen het winkelen, jongen bekijken en het eten van liters ijs. Ik zeg het maar," zei Emma die duidelijk mijn zucht had gehoord.

"Emma! Jongens kijken? Jij hebt Tom weet je nog?" Probeerde ik het onderwerp te veranderen.

"En ik wil hem nooit meer kwijt. Maar dat betekend nog niet dat we voor jou geen zomerliefde kunnen uitzoeken."

"Emma..."

"Of heb je iets met die jongen van het kampvuur? Hoe heette hij ook alweer, Robert?" Kapte ze me af.

Mijn wangen kleurde onmiddellijk. Gelukkig, kon Emma dit niet zien. "Bedoel je Ruben? Er is helemaal niets tussen ons gebeurd."

"Ik wist dat het met een R begon", verdedigde Emma zich, "Maar kom je nu vanmiddag of niet?"

"Sorry, Ik heb al plannen met iemand."

"Dus toch die Robert, hé?"

"Ruben en nee!"

"Hoe dan ook, hij zal wel erg speciaal zijn om je je beste vriendin laat zitten. Ach, geniet van je date!"

"Het is geen date!" Verdedigde ik me nog maar de enige die dat hoorde was de pieptoon aan de andere kant van de lijn omdat Emma had opgehangen. Zelf sloot ik het gesprek met een lach af. Emma toch, ze weet me altijd op te vrolijken, bedacht ik me hoofdschuddend. 

Het lachen verging me snel, want toen ik het gesprek had afgesloten, verscheen er een melding op mijn gsm. Ik had een bericht ontvangen. Waarschijnlijk was het van Emma die me nog eens een fijne date zou toewensen. Het was van Ruben. Ik bevroor helemaal, alle spiertjes in me spande zich op. Wou ik dit bericht wel lezen? Wat als er in stond dat hij me nooit meer wilde zien? Of misschien moest ik wat positiever denken en wilde hij juist met de afspreken? Ik opende het bericht. 

'Kunnen we praten?' Stond er zonder enige emoticon, die me zou kunnen helpen bij het interpreteren van het berichtje. Was dit goed of slecht? Ik moest op zijn minst iets antwoorden maar wat en wanneer? Dit was mijn kans om dit op te lossen, ik moest alleen weten wanneer ik hem kon zien. Ik kon hem niet lang laten wachten, ik zou ook niet lang willen wachten. Vandaag is geen optie, al zou ik graag onder een dagje met Gabe onderuit muizen. Wat moest ik toch doen?

Mama, zij kan me helpen. Ze zal waarschijnlijk nog wel in de eetkamer zijn. Zo snel als ik kon sprong ik de trap af, liep ik naar de eetkamer. Om daar buiten adem, mijn condities is waardeloos, binnen te vallen. Sophie en meneer Charming zaten elkaar aardbeien met chocola te voeden, wat ik geen smakelijk zicht vond. Ze stopte met hun walgelijke activiteit toen ze mij zagen. Ik greep met aan een stoel vast om op adem te komen. Terwijl ik daar zo stond, flitste de gedachte, dat mijn houding alles behalve hoffelijk was, door mijn hoofd. Veel deed het me niet, ik had namelijk ernstigere problemen aan mijn hoofd.

"Mam, zou ik je even kunnen spreken?" hijgde ik nog half. Ik moest echt iets aan die verschrikkelijke conditie gaan doen. "Je weet dat je altijd bij mij terecht kunt, zeg het maar," zei ze op die overbezorgde moederlijke toon. "Allen, als dat gaat," stamel ik en meteen voeg ik er aan toe: "Meisjes dingen." Dat laatste was meer voor Louis bedoelt en het mist zijn doen niet. Hij kleurt een beetje rood en verzekert mijn moeder dat hij wel even zonder haar kan. Sophie neemt nog een laatste hap de aardbei waar ze aan bezig was en staat dan ook op. 

"Wat is er?" Vraagt Sophie zodra de eetkamerdeur achter hun dicht slaagt. Hoe zou ik dit nu het beste kunnen verwoorden. "Ken je Ruben nog?" 

"Natuurlijk ken ik die vriendelijke jongen nog. Hoezo, is hij je vriendje?" Sophie lippen krulde in de grootste lach die ik ooit gezien had. "Er is een probleem," begon ik maar ik werd al snel onderbroken door mijn moeder. "Je bent toch niet zwanger, hé? Begrijp me niet verkeerd als dat wel zo is mag je het me altijd vertellen."

"Nee. Nee, mam, we hebben nog niet eens gezoend, of wel. Het is ingewikkeld, na het kampvuur van afgelopen vrijdag kuste ik hem in de inkomhal van ons appartementsblok. Ik weet niet meer waarom ik het toen juist deed, waarschijnlijk had ik iets te veel op maar ik hou wel van hem. Ik kuste hem dus omdat hij begon over vrienden en ik kon het niet meer onderdrukken, gok ik. Nu zit het zo, ik heb nooit zijn reactie gezien. Ik was bang om gekwetst te worden en ben meteen naar boven gerend. De afgelopen drie dagen heb ik op een sms'je of een telefoontje gewacht,' ratelde ik in een stuk door. Ik zou nog verder zijn gegaan, mocht ik meer adem hebben.

"Vandaag, vijf minuten geleden, heeft hij eindelijk iets terug gestuurd. Hij wilt met me praten. Maar ik zit hier opgescheept met Gabe die bizarre idee heeft dat we samen een 'fijne' dag moet beleven." Als ik eenmaal uitgeraasd ben, volgt er een snik.

Mijn moeder keek me met van die 'mijn-kindje-is-al-zo-groot' -oogjes aan. Ze opende haar armen en overbrugde de afstand tussen ons. Ik liet me tegen haar aan vallen, in haar omhelzing. "Maar, meisje, toch. Ik snap je wel, toen ik jong was, was ik ook wel eens verliefd."

Ik hoopte dat ze niet verder ging met 'maar het zijn maar zomerliefdes, die gaan wel weer voorbij.' Dat deed ze niet. Er verstreken paar minuten in stilte voordat zij de stilte doorbrak. "Je zit hier helemaal niet vast, ik wil je niet het gevoel geven dat je gevangen bent. Daarbij kan Gabe wel wachten. Hij verzint wel iets anders om vandaag te doen. Wacht jij even hier? Dan verzin ik een smoesje voor Louis en regel ik vervoer?"

Ik knikte terwijl ze me los liet. Blij dat ze dit voor me wilde doen en stiekem ook blij dat ik van Gabe af was, al was het maar voor een dag. Die jongen had meerdere gezicht, die me alleen maar meer in de war brachten. Over hem gesproken, misschien moest ik even langs de keuken passeren. 

Gabe zat op een stoel aan een van de aanrechten met een zak ijs op zijn enkel. De frons in zijn voorhoofd verraadde dat hij het alles behalve leuk vond. Ik moest mijn lach inhouden want dan zou hij doorhebben dat ik hem aan het bespieden was, de tweede keer op dezelfde ochtend.