How i became a princess

Verrassing

Sorry voor de late update. Ik zal proberen elke zondag te updaten. Dankje voor de toffe comment. En als je dit stukje leuk vindt vote/ comment?

Veel leesplezier!!!

---------------------------------------

Amber keek naar Gabe die weer op zijn beurt met een boos gezicht om zich heen keek. Amber vond hem maar vreemd met die nette kledij. Ze wou net een excuus verzinnen toen Emma op haar af vloog. 'Je laat me nooit meer...' Emma stopte midden in haar zin toen ze Amber daar met Gabe zag staan. Amber gaf haar een blik dat ze moest zwijgen en liep zo onopvallend mogelijk naar de toiletten terwijl ze Emma met zich mee trok. 'Wie was dat?' Amber was even bang dat Emma's ogen uit haar kassen zouden vallen van verbazing. 'Ik weet het niet,' zei Amber schouderophalend. Emma herstelde zich en zei: 'Oké? Maar je laat me nooit meer alleen met Tom.' Amber lachte als antwoord. 'Maar jullie zijn voor elkaar gemaakt,' zei ze plagerig. Emma liep rood aan en maakte aanstalte om naar buiten te gaan. 'Oké, sorry maar volgens mij ziet hij ook wel iets in jou.' Met die woorden maakte amber het weer goed. Buiten gingen ze op een bankje zitten. 'Hé, waar is meneer de lekkere vreemdeling,' riep Emma bijna uit. 'Hij heet Gabe en hij is niet "lekker",' verduidelijkte Amber. Ze kreeg zelfs een vies gevoel als ze aan hem dacht en aan "lekker". Amber had Gabe wel knap gevonden maar op een chique-te-hoog-gegrepen manier. Dan was ook nog het andere deel van wat Emma had gezegd en nu Amber rond keek kon ze bevestigen dat hij weg was. Nergens was hij nog te bekennen.

Gabe had iemand horen aankomen. Toen hij weer naar de dochter van wangedrocht keek, zag hij dat ze samen met een meisje dat er niet al te netjes uit zag weg liep. Nog steeds kon hij niet geloven dat niemand zijn aanwezigheid had opgemerkt, zelfs Amber had hem de rug toe gekeerd. Gefrustreerd liep hij naar de richting waarvan hij was gekomen. Eenmaal buiten en in de auto hoopte hij dat hij nooit meer zo'n barbaren school moest bezoeken. Hij vond namelijk dat iemand zoals hij niet thuis hoorde tussen de mensen van lage klassen. Nog steeds voelde hij opnieuw dezelfde walging als hij dacht aan zijn vader die van een vrouw kon houden die haar dochter naar zo'n zielige school stuurde.

Het laatste restje blauwe nagellak prulde amber van haar nagels. Dat was veel interessanter dan de chemie les van meneer van der mieren die met zijn trage, lage stem alleen maar voor verveling zorgde. Emma zat niet in amber's chemieles dus toen de nagellak van haar nagels weg was, moest ze haar aandacht op het bord richten. Gelukkig kwam de laatste bel. De bel die iedereen een goed humeur gaf. De sfeer in de chemieles leek te stijgen en sommige konden hun lach niet meer van hun gezicht houden. Amber begreep het wel, het was immers vrijdag en het weekend startte! Nadat ze haar boeken had weggestopt, de klas was uitgegaan, vloog Emma haar al rond haar nek. 'Kijk, wat Tom naar me schreef,' piepte ze terwijl ze een papier voor Amber's neus hield en enthousiast op en neer sprong waardoor Amber niets kon lezen. Amber pakte het briefje van Emma aan en begon, met Emma die over haar schouder mee keek, te lezen.
Emma
Ik zie je straks bij het kampvuur.
Tom x.
'Ongelofelijk hé. Help je me straks met een perfecte outfit te zoeken?' Voordat Amber kon antwoorden, werd Emma meegetrokken door Emma's buurmeisje Sofie. Amber gilde nog dat ze na haar werk langskwam en vertrok toen zelf ook naar de bushalte.Tijdens de busrit naar de markt droomde Amber weg. Ze had ook zin in het kampvuur. Het kampvuur werd elke vrijdag gehouden op een pleintje in de buurt. Dan kwamen alle jongeren daarheen om te drinken en plezier te maken rond een enorm grond kampvuur dat later door dronken jongens onhandig geblust werd. De bus stopte en Amber verloor bijna haar evenwicht.

'Dat is dan 26,95 euro,' zei Amber die achter de kassa in de Carrefour zat. Nu de oude vrouw haar boodschappen had in geladen, was Amber alleen. Dana kwam van achter de rekken naar Amber toe. Dana was twee jaar ouder dan Amber, woonde ook bij Amber in de buurt en werkte ook in de Carrefour op de markt. Daarom zag Amber Dana als een van haar beste vriendinnen. 'Waarom zo vrolijk?' Dana keek op horloge en zei: 'we moeten nog een halfuur werken en dan kunnen we naar het kampvuur!' Dana die altijd volgens amber veel te vrolijk was, deed een vreugde dansje. Dana werd weggeroepen. Een man kwam aan de kassa, Amber scande alle artikelen. Eerst had ze haar werk wel leuk gevonden maar nu hoopte ze stiekem dat ze kon stoppen met werken. Dat ging helaas niet. Zij en haar moeder hadden immers het geld nodig. Ze was daarom blij dat Dana hier ook werkte. Na een halfuur dat als een uur aanvoelde, kwam Dana weer naar Amber. 'Kom mee,' zei Dana terwijl ze Amber mee trok. Amber en Dana stonden al buiten toen Amber haar arm uit de greep van dana bevrijde. 'Tot straks,' nam Amber afscheid van Dana.

De tram gaf Amber altijd een lachwekkend gevoel. Ze vond dat een tram eigenlijk de metro van de Aldi was omdat onder de grond te veel geld kostte. Ze kwam geen bekende tegen op de tramrit dus kon ze een kwartier alleen zijn. Ze liet haar ogen de skyline van de stad opnemen. Je zag hoe het uitzicht veranderde van hoge, nieuwe appartementen naar oudere appartementen, wanneer je aan de buitenkant van de stad kwam, veranderde het in oude, chique villa's en in de buiten wijken was het een mengeling van appartementen, rijhuizen en enkele alleenstaande huizen. Ze hadden allemaal hun beste tijd al gehad. Het was al aan het schemeren toen de tram Amber bij de juiste halte afzette. Vanaf de halte moest ze nog twee straten lopen en dan kwam ze bij haar vertrouwde stekje, haar thuis. Haar moeder opende de deur van hun appartement. Ze huppelde vrolijk weg naar de keuken en Amber wist direct dat er iets niet goed was. 'Amber, ik heb een verrassing,' zong Sofie vrolijk uit de keuken. Amber rolde met haar ogen en liep voorzichtig de keuken in. Bang voor wat die verrassing zou brengen. 'Ik zei toch deze ochtend dat ik je misschien meenam naar hém', Sofie wachtte amber's antwoord dat niet kwam af,' morgen.' Amber wist zich geen houding te geven, gemengde gevoelens vulde haar hoofd. 'Maar ik heb al afgesproken,' fluisterde amber zonder dat ze het zelf goed besefte. Sofie die aan het koken was geweest, draaide zich om. 'Ambertje, ik snap dat het nog moeilijk voor je is maar ik zou het heel leuk vinden,' zei Sofie terwijl ze Amber een knuffel gaf. Zo bleven ze even staan totdat Amber al haar gedachten op een rijtje had gezet. 'Ik ga naar boven,' zei amber zonder enig gevoel.

Sofie keerde een stuk minder vrolijker terug naar het fornuis. Ze had zo gehoopt dat Amber het toch al een beetje geaccepteerd had. Ze zou wel snel moeten want Sofie had al een paar beslissingen genomen die hun leven hard zouden veranderen. Sofie zou zo graag terug weer een gezellige gezin vormen. Ze wist zeker dat het zou lukken want zij was hopeloos verliefd op hem en ze hoopte echt heel erg dat Amber haar wens zou delen. Want Sofie zou niet weten wat ze moest doen als zij hem niet goed vond en dan was er ook nog zijn zoon.