How i became a princess

Naamloos deel 25

Amber

Toen ons overheerlijke avondeten op was en we nog even gepraat hadden over waarom giraffen beter zijn de olifanten, het deel van mijn verhaal over de dierentuin had ons tot deze discussie aangezet, kondigde Louis met spijt aan dat hij nog enkele zaken voor morgen moest regelen. Mijn kon het helemaal niet schelen wat zijn plannen waren, erger vond ik dat het avondeten al voorbij was. Het was zo normaal geweest en leuk geweest dat ik gemakkelijk hier nog uren kon zitten, de mokkende Gabe daar niet bij gerekend. Helaas was het nu gedaan en uit gewoonte begon ik de borden al op elkaar te stapelen om ze daarna naar de keuken te brengen. Een grote fout. Gabe staarde me aan alsof ik hem met een stok geslagen had en Louis deed zijn best om een lachje te onderdrukken. Met vragende ogen keek ik mijn moeder aan. Zij deed minder haar best om een lach te onderdrukken al was deze meer veroorzaakt door de reacties van de mannen. Hoofdschuddend beantwoorde ze mijn blik. Niet dat ik daar veel wijzer van werd.

Totdat Suzy de kamer binnen kwam, me vriendelijk bedankten en dan de borden verder opstapelde. Bloed stroomde naar naar mij hoofd waardoor het stilaan in een biet veranderde. Snel draaide ik me om en vluchtte de eetkamer uit.   Gabe zou dit voorval zeker nog tegen haar gebruiken. Wat me herinnerde dat ik nog een wraakplan moest verzinnen om hem terug te pakken.

Waarschijnlijk zou het juist beter zijn om de aandachtskikker juist geen aandacht te geven. Maar van fouten kan je leren, zeggen ze toch? Als de kleine huilbaby aandacht wou dan zou hij hem krijgen. Daarbij wist ik toch niet wat ik komende dagen zou doen, dus dit bracht een goede oplossing. Er was alleen één probleem: ik had geen inspiratie. Als er een grap werd uit gehaald, was ik meestal een toeschouwer. Dus dit kon nog wel moeilijk worden. Omdat ik toch niets goed bedenken, besloot ik maar terug op mijn roze wolk te kruipen en in mijn mooie herinnering te gaan leven. Wat heb je aan geluk als je het niet kan delen? Ik belde het hele verhaal naar Emma. Hij ging nog geen twee keer over voordat Emma op nam.

"Wow, dat was snel," begroette ik haar.

"Ja, wat wil je? Tom was weg, jij was weg... wat moet ik dan nog met mijn leven doen?" Klonk haar wanhopige schreeuw.

"Maar waarom bel je? Heeft Robert je laten zitten?" Lachte ze.

Ik rolde met mijn ogen maar dat zag zij natuurlijk niet aan de andere kant van de lijn. Ik had haar op de terug rit het grootste deel van mijn afspraakje met Ruben verteld. En ik kon het wel niet aan haar sms'jes afleiden, maar ik gokte dat ze best wel een beetje boos was dat ik het tijdens ons vorige gesprek had ontkent. 

"Nee, helemaal niet. Het was juist geweldig en we hebben de dierentuin bezocht en..."

Zo ging  het een tijdje door en toen we eindelijk waren uitgeschreeuwd, dacht ik terug aan die blaaskaak van een Gabe. Al zolang we vrienden waren en waarschijnlijk nog veel eerder zat Emma bij je lokale jeugdbeweging. Zij zou toch zeker een goede grap moeten weten.

....

Uiteindelijk was er geen bruikbaar idee tussen al haar ideeën. Sommige waren te gevaarlijk, andere dan weer te overdreven. Ik zocht naar een subtiele grap die bovendien alleen Gabe zou treffen. Na uren te bellen, had ik nog steeds niets gevonden. Ondertussen was het al laat in de avond geworden en zou mijn klein wraakplannetje voor morgen worden. Een half uur later lag ik in T-shirt en short onder mijn laken tussen de vele kussen. Ik stuurde nog een nachtwens naar mijn moeder, ik wilde niet in mijn pyjama door de gangen dwalen,en legde daarna mijn gsm op het nachtkastje. Tien minuutjes later was ik bijna weggedoezeld, wanneer de deur open gaat. Het licht van de gang schijnt recht in mijn gezicht, wat me doet omdraaien. Ze kwam de kamer binnen.

"Lieverd, een slaapwel via een sms'je is wat onpersoonlijk, vind je niet?" Vraagt ze terwijl ze zich naarste me op het bed zet. Met mijn handen voor mijn ogen mompel ik een antwoord.

"Sinds we hier zijn aangekomen, ben je al de hele tijd zo afstandelijk. Als je erover wilt praten dan staat mijn deur altijd open."

"Ik heb een idee: wat als me morgen een moeder dochter dag plannen? De jongens moeten morgen toch vroeg weg dus we hebben het huis voor ons alleen en als je liever buiten komt, kunnen we dat nog steeds doen. Wat zeg je ervan?"

Ik was al half weg gedoezeld maar dit voorstel zorgde voor een vonk van vreugde in me. De legendarisch moeder dochter dag, voor mij alleen bestaande in films en boeken, Fictie dus. Dat was het althans voor mij meestal geweest. Zo lang ik me kan herinneren hadden we nooit tijd altijd maar werken. En als we dan als eens een paar zeldzame uren bij elkaar hadden, miste we het geld om iets te doen. Niet dat je altijd geld nodig hebt om iets leuk te doen, daar hebben we al lang een heleboel alternatieven voor gevonden. Maar de echt warme, vertederde, glamoureuze moeder dochter dag? Die was er nog nooit geweest.

"Is het geen goed idee?" Krabbelt mama met een onzekere trilling in haar stem terug.

Nog steeds stomverbaasd kijk ik haar met open mond aan. Ik was zo in het veel belovende idee op aan het gaan dat ik vergat dat mijn stilte als een afkeuring zou overkomen. Zo snel als ik kon, bracht ik mijn gedachten terug naar de realiteit.

"Nee! Nee, het zou fantastisch zijn. Nu we eindelijk eens tijd hebben." Ik kreeg meteen spijt dat ik het laatste had gezegd. Ik wist dat mama het zich kwalijk nam dat ze nooit veel tijd voor ons gezin had, dat ze altijd moest werken en dat we dan nog steeds niet genoeg hadden voor die mooie blauwe sneakers die ik nu al zo lang wilde.

Haar gezicht vertrok een beetje maar ze herstelde ze zich al snel. Ik verontschuldigde me nog en zei dat ik het zo niet bedoelde. Zij verzekerde me dat ze dat wel wist en ze mijn verontschuldigingen accepteren.

"Amber, echt ik weet dat je het zo niet bedoelde. Zit er maar niet meer over in en ga nu maar lekker slapen zodat je morgen op je best bent. Je zult het nodig hebben," Lachte ze nadat ik nog eens mijn excuses aanbood. Daarna stopte ze me in onder het dikke donsdeken en gaf me nog een kus op mijn voorhoofd. Voordat ze terug op het verlichte pad dat gevormd vers door het licht op de gang terug wandelde. Ik viel met een glimlach in slaap, ondanks de belachelijke gedachte dat ik onder een dik dekbed lag in de zomer. Zo veel geld hebben dat de airco ervoor kan zorgen dat het zo fris

Die nacht droomde ik over Ruben, Emma, Gabe en ik. We raceten op een giraf, olifant, zebra en een leeuw over de steppe in Afrika. We stonden aan een denkbeeldige startlijn. Ergens kink een startschot en we vertrekken op weg naar de finish. Ik won net van Emma. Het was de gekste maar beste droom die ik een weken had gehad. Met nog steeds een glimlach op mijn gezicht werd ik wakker.

De zon stond nog niet zo hoog aan de hemel. Ze scheen door de witte gordijntjes op mijn gezicht. Dit zou een mooi dag worden daar geloofde ik in.