mermaid, eunbin

7

"Wonbin!"

İstemeden sesim yüksek çıkarak Wonbin'e bağırdığımda bana şaşkınca bakmıştı ama aslında sadece o değil Anton ve Sungchan'da şaşırmıştı.

"Yatağını ben mi hazırlayacağım?" dediğimde çocukların yanından kalkıp yanıma doğru ilerledi ardından Sungchan'a ufak bir bakış atıp onunla beraber yürümeye haşladım.

Onu sana yedireceğimi mi falan mı sandın Sungchan?

Wonbin odama girip etrafa bakındı. Bense ona bakıp yatağımı ona vermenin üzüntüsünü yaşıyordum. Dolaba ilerleyip yorgan ve çarşaf çıkarıp yatağın üzerine bıraktım. Aynı zamanda çaktırmadan onu izliyordum, odanın penceresine doğru ilerledi ve açık olan camdan dışarı baktı.

Ardından gülümsedi.

Ne düşünüyordu acaba?

Elimdeki yastığı da ona doğru fırlattım zar zor tuttup bana kaşlarını çatarak baktığında gülümsemekten başka bir mimiği olduğunu görünce mutlu olmuştum. Demek sadece gülümsemiyordu.

"Maalesef yatağımda sen yatıcaksın, rahatımı bozduğunu görüyorsun değil mi?" dedikten sonra ben de kendim için eşyaları çıkartıp elime almıştım ve kapının orada tekrardan ona bakmıştım.

Sonra kapıdan çıkmak için adımladığımda dediği şeyle tekrardan ona dönmüştüm.

"Kaba adam."

Sesiyle ona döndüğümde açtığım kapıyı geri ayağımda kapatmıştım.

"Ne dedin sen?"

Gözlerini gözlerimden kaçırsada hâlâ kaşları çatıktı. Cevap vermeden dudaklarını büzüp yatağa yürüdü. Eğilip yastığı yerleştirirken ona verdiğim tişörtün kocaman olduğunu fark etmiştim. Yatağa yatıp arkasını bana döndüğünde ben de derin bir nefes alıp odadan çıkmıştım.

İçeri salona tekrar girdiğimde boş olduğunu fark ettim Anton ve Sungchan odasına gitmişti anlaşılan elimdeki çarşafı ve yastığı koltuğa serdiğimde üzerime bir şey almadığımı fark edip tekrardan odama gittim.

İçeri sessizce girdiğimde onun yatakta uyuduğunu fark ettim, yatakta kıvrılmış bir şekilde yatıyordu. Ona yaklaştım ve bir süre yüzünü inceledim.

Güzeldi, çok güzeldi...

Onu nasıl anlatsam bilememiştim, Dudakları, kitabın arasında yıllarca saklı kalmış bordo karanfilin rengiyle eş değer. Gözlerinde henüz keşfedilmemiş derin okyanuslar gizli. Rönesans'ta yapılmış bir adam heykeli kadar zarif. En yetenekli ressamın fırça darbeleri kadar kusursuz...

Evet ona birileri zarar vermişti ama kim neden vermişti.

Elimle siyah tişörtümün belindeki azıcık açık bıraktığı yerdeki yarayı görmek için kaldırmıştım.

Gördüğüm izle şok olmuştum. O kadar büyüktü ki...

"Tanrım, bunu sana hangi hasta ruhlu insan yaptı?"

Ben yara izine bakarken Wonbin uyanmış ve ufak bir çığlık atmıştı o torparlamaya çalışırken ben ona korku dolu gözlerle bakıyordum.

Sanırım benim gözlerimde hislerim yansıyordu.

Acıma ve şaşkınlık...