"လူ...လူနာ"
"မကုနိုင်ဘူး"
ဂျွန်ဆေးရုံ၏ ခွဲခန်းတစ်ခုအတွင်းတွင် ဆရာဝန် တစ်ယောက်မှာ လူနာ၏ အနားသို့ မကပ်ရဲသဖြင့် အခက်တွေ့နေသည်။
"လူနာကို ကျွန်တော့်ဆီလွှဲပေးထားတာမို့"
"မကုနိုင်ဘူးလို့ ပြောနေတယ်လေ မင်းနားမပါဘူးလား"
ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းပြောဆိုလာသည့်စကားတို့ကြောင့် အခန်းတွင်းရှိ သူနာပြုမလေးနှစ်ယောက်သည်ပင် အခန်းအပေါက်ဝသို့ရောက်ရှိသွားပြီး ချောင်းကြည့်နေခဲ့သည်။
"ကျွန်တော်နဲ့ ကုရ.."
ဆရာဝန်ပေါက်စလေးသည် မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ပြောနေရှာသည်မှာ သနားစဖွယ်။ သို့သော် သူ၏ စကားတို့က အဘယ်သောအခါမျှ အဆုံးထိမရောက်လိုက်ပါ။
"ဘာလဲ ဟိုကောင်က မကုချင်ဘူး ပြောလို့လား၊ ဒါများ ဆရာဝန်လုပ်နေသေးတယ်"
"မဟုတ်၊ သူမအားလို့..."
"မအားရင် ဘာလို့ ရက်ချိန်းခေါ်လဲ၊ ပြန်မယ်"
ဒေါသတကြီးထ၊ထွက်တော့မည့် လူနာက လက်နှစ်ဖက်ရှည်ထုတ်ကာ မသွားရန် ကာထားသည့်နှယ် ဆရာဝန်လေးက ကြောက်စိတ်တို့လည်း ရှိနေသေးသည်။
"ဒီ...ဒီနေ့မှ အရိုးမဆက်ရင်.."
သူလုပ်ချင်ရာမလုပ်ရသည်ကြောင့် ဆေးပစ္စည်းများထည့်ထားသော စတီးတွန်းလှည်းကို အားဖြင့် ဆွဲလှန်ချကာ သောင်းကြမ်းနေသော လူနာသည် ကလေးပေါက်စလေးသဖွယ်။
သို့သော် ခွဲစိတ်ခန်းတစ်ခုလုံးသည် ဗြောင်းဆန်လို့နေသည်။ ဆရာဝန်လေးသည်လည်း မျက်ရည်များဝဲလာသည်အထိ။
သူ၏ ပထမဆုံးသော ခွဲစိတ်မှုမို့ အစကတည်းက ကြောက်နေရပြီး ခွဲရမည့်လူနာမှာ မိုက်ကြေးခွဲနေသည့်အလားမို့ ပို၍ပင် ကြောက်နေသည်။
"လူနာ ခွဲတာလေးပဲ ကျွန်တော် ခွဲ..."
"မကုဘူး ဖယ်"
ရှေ့တွင် ကွယ်ထားသော ဆရာဝန်ပေါက်စလေးအား ညာဘက်လက်ဖြင့် ဆွဲကာ ဖယ်လိုက်သည်။ အရှိန်ပါသွားသည်ထင်၏ အနီးရှိ စင်ဖြင့်တိုက်မိကာ ဆေးပစ္စည်းများ ပြုတ်ကျ၍ ကွဲကုန်သည်။
