"ကိုယ့်အဖေကိုတောင် လာမတွေ့နိုင်လောက်အောင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဟုတ်လှပြီ ထင်နေတာလား"
တင်ဒါအောင်၍ ဆောက်လုပ်နေသည့် ကစားကွင်းထဲသို့ ထည့်မည့် ကစားနည်းများအား စိစစ်နေရင်းမှ ခပ်ဩဩ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်ကြောင့် ဂျောင်ဂု ရုံးခန်း ဝင်ပေါက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ရောက်လာပြီလား"
ထိုသို့ ပြောလိုက်နောက် ဂျောင်ဂု သူ့အလုပ်အား အာရုံပြန်စိုက်ကာ လုပ်နေလိုက်သည်။ မျက်စိအစွန်းမှ သူ့ဆီ လျှောက်လာနေသူကိုလည်း မြင်နေရသည်။
"အိမ်ပြန်လာခဲ့"
အနားရောက်သည်နှင့် အမိန့်သံ ကဲ့သို့ ပြောနေသူကြောင့် ဂျောင်ဂုလည်း အသံကို တင်းကာပြောလိုက်သည်။
"မလာနိုင်သေးဘူး"
"မင်းကို အိမ်ပြန်လာခဲ့ဖို့ ငါပြောနေတယ်နော်"
ဂျောင်ဂု ထပ်မံကြာလာရသည့် အသံကြောင့် အလုပ်ပေါ် အာရုံမရနိုင်သည်မို့ စုတ်တစ်ချက်သတ်လိုက်သည်။
"တစ်ကောင်ကြွက်လို လုပ်မနေစမ်းနဲ့၊ ညနေ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့"
ဆက်တိုက် အိမ်လာဖို့သာ ပြောနေသည်ကြောင့် ရုံးခန်းထဲ ဝင်လာဖို့ ခွင့်ပြုမိသည်ကပင် မှားသွားပြီလားဟူ၍ ဂျောင်ဂု တွေးမိသွားရသည်။
"ကျွန်တော်နဲ့ ခင်ဗျားတို့ မိသားစု ဘာမှမဆိုင်တော့ဘူးလို့ အဲ့ဒီနေ့ကတည်းက ပြောခဲ့ပြီးသားလေ"
"မင်းဘက်က မဆိုင်ချင်တောင်၊ ငါတို့က မင်းကို ကိုယ့်သားတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားတုန်းပဲ"
ထိုအခါ ဂျောင်ဂုက ခပ်ထေ့ထေ့ လှောင်ရယ်လိုက်သည်မှာ စိတ်တ္တဇ လူတစ်ယောက်နှယ်။
"အချိန်တန်ရင် ပြန်လာခဲ့မယ်"
"အဲ့အချိန် တန်မယ်ဆိုတာက ငါသေမှများလားဟမ် ဂျွန်ဂျောင်ဂု"
"ခဏလောက်ပဲ စောင့်"
"အေးပါ ပြန်လာမယ်ဆိုလည်း ငါမသေခင်လာ၊ ဒါမှ မိသားစု စုံစုံလင်လင်လေးနေရမှာ"
မိသားစု စုံစုံလင်လင်ဆိုသည့်ဘစကားကြောင့် ဂျောင်ဂု၏ ဒေါသတို့က ထောင်းကနဲ ထလာသည်။
