ကျယ်ဝန်းလှသော ခြံတစ်ခုအတွင်း၌ လေးထပ်တိုက်အဖြူကြီးတစ်လုံးက ခန့်ညားစွာ တည်ရှိနေသည်။ ထိုတိုက်ထဲသို့ စဝင်လိုက်
သည်နှင့် ဧည့်ခန်းတွင် လှပစွာမြင်ရသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ပုံတူပန်းချီကားကြီးတစ်ချပ်။
ထိုမျှမကသေး ထိုအမျိုးသမီးကပင် ကလေးလေးတစ်ယောက်ကို နမ်းနေသည့်ပုံ၊ချီထားသည့်ပုံ၊ အတူဆော့နေသည့်ပုံ စသည်ဖြင့် ဟန်ပန်အမျိုးမျိုးဖြင့် ပုံတို့က အမျိုးသမီး၏ပုံတူပန်းချီကားချပ်ကြီး၏ဘေးမှာ အစီအရီ နေရာယူလျက်။
ဂျောင်ဂု ထိုပန်းချီကားများကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေမိသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အပြုံးသည် ဂျောင်ဂုအဖို့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ ပျောက်ဆုံးနေသော စိတ်လိုလက်ရ ပြုံးသော အပြုံးဖြစ်သည်။
"သားငယ်.. အဆင်ပြေရဲ့လား"
"ဟုတ်ကဲ့၊သိပ်ကိုအဆင်ပြေပါတာမို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီ"
သူ့နောက်တွင်ရပ်နေသော အဒေါ်ကြီးအား လှည့်ကြည့်ကာ ဂျောင်ဂု ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
"မဟုတ်တာကွယ်၊ အပေါ်ထပ်မှာ သားငယ်အတွက် အခန်းပြင်ပေးထားတယ်၊ ရေချိုးပြီး နားလိုက်အုံးနော်၊ အန်တီ ညစာပြင်ပေးထားမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ အန်တီ"
ရေမိုးချိုးစရာပင်မလိုလောက်အောင် မာမီ့ပုံများကို မြင်တွေ့ရခြင်းက ဂျောင်ဂုအတွက်တော့ အားအင်တို့ကို ပြန်ပြည့်စေသည့်အထိ။ မာမီနှင့် ဆယ်နှစ်ခန့်သာ နေခဲ့ရသော်လည်း မာမီ့မျက်နှာကို မြင်ရသည်နှင့် နွေးထွေးသော အရိပ်အမြုံတို့က ဂျောင်ဂု၏ ဘေးဘီမှာ ဖြန့်ကျက်ထားသကဲ့သို့ လုံခြုံလွန်းသည်။
ဂျောင်ဂုရေချိုးပြီးနောက် ထမင်းစားရန် အောက်ထပ်သို့ ပြန်ဆင်းလာခဲ့သည်။ ထမင်းစားခန်းထဲသို့ မရောက်သေးခင်ပင် လွမ်းဆွတ်နေရသော ဟင်းနံ့တို့က နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လို့လာသည်။
"အာ၊ မွှေးနေတာပဲဗျာ"
"တကယ်မွှေးနေတာဆိုရင်တော့ အန်တီချက်
ရကျိုးနပ်ပါတယ်ကွယ်"
ဂျောင်ဂု ရယ်မောမိသည့်အခါ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ကို ပြန်ရရှိလာပါသလို။
