"မေမေက ငါ့သားရဲ့ ချစ်သူဆိုလို့ အများကြီးမျှော်လင့်ထားခဲ့ရတာ"
"မင်း ဒီလိုလုပ်လိမ့်မယ်လို့မထင်ထားဘူး"
"မေမေကို ပြောစမ်းပါ၊ ဘာလို့ ဂျွန်ဂျောင်ဂုကိုမှလဲ ဟမ်"
"မင်းနဲ့ ဆွေမျိုးတော်နေပြီလေ"
"မင်းတို့က လွန်ကုန်ပြီတဲ့လား၊ တကယ်
မဟုတ်ဘူးမို့လား သားလေးကင်မ် ပြော၊ ပြောစမ်းလို့၊ ကင်မ်ထယ်ယောင်း"
မရပ်တမ်းပြောလာသော မေမေ့စကားတို့ကြား ထယ်ယောင်း မွန်းကြပ်လာခဲ့သည်။ အသက်ရှူမဝပဲ စိတ်အစုံသည်လည်း ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်လာသည်။
ခဏခဏ မက်လေ့ရှိသောကြောင့် အိပ်မက်
ဆိုသည်ကိုပင် ထယ်ယောင်း အတတ်သိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အိပ်မက်တို့ထဲမှ အသည်းအသန် ရုန်းထနေရသည်။
အိပ်ယာထက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်သည် ချွေးများဖြင့်
ရွဲစိုလို့နေသည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေသည့် အိပ်မက်တို့ကြားမှ ရုန်းထွက်လာနိုင်ရန်မှ အလွန်ပင် ခက်ခဲလွန်သည်။
အသည်းအသန်း ကြိုးစားသည့်အခါမှသာ မျက်လုံးအိမ်များ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် အိပ်ရာထက် ထထိုင်လိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးရှိ ရေခရားမှ ရေတစ်ခွက် သောက်လိုက်ရသည်။
ရေသောက်ပြီးနောက် ပြန်အိပ်ရန် လှဲလိုက်ချိန်
တွင် သူ့ခါးအား လာဖက်သော လက်ကြောင့် ထယ်ယောင်း အလန့်တကြားဖြင့် အမြန်ပြန်
ထိုင်ကာ ကြည့်လိုက်မိသည်။
အမြဲမက်လေ့ရှိသော အိပ်မက်များအား ဖြစ်ပေါ်လာစေသည့် တရားခံကို မြင်လိုက်ရသည်ကြောင့် ထယ်ယောင်း ချက်ချင်းပင် လှုပ်နှိုးကာ မောင်းထုတ်ရသည်။
"ထ၊ ထစမ်း၊ မင်းကို ဘယ်သူက ဒီအခန်းထဲဝင်လာခိုင်းလို့လဲဟမ်"
"ထလို့၊ အခုထွက်သွား ငါ့အခန်းထဲက"
ခန္ဓာကိုယ်အား လှုပ်ပြီး တဆာဆာအော်နေသောအသံတို့ကြောင့် ဂျောင်ဂု နိုးလာက သူ့အား နှိုးသည့်သူအား ပြုံးပြီးကြည့်နေမိသည်။
"ဘာ၊ ဘာကြည့်တာလဲ၊မင်းကို ငါအခုထွက်သွားလို့ပြောနေတယ်နော်"
