ပြီးခဲ့သည့် အပန်းဖြေခရီးစဉ်သည် ထယ်ယောင်းတို့အတွက် မေ့မရနိုင်သည့် အကြောင်းအရာများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ အမှတ်တရများလား၊ နာကျင်စရာများလား၊ ပြန်လည်တမ်းတဖွယ်ရာများလား၊ မေ့ပစ်ချင်ဖွယ်ရာများလား၊ ဘယ်
အရာကိုမျှ သေချာမသိပါ။
"ဒေါက်တာ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ"
သူနာပြုမလေးတစ်ယောက်၏ အမေးကြောင့် ထယ်ယောင်း အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"အော် အထွေးအထူး မဟုတ်ပါဘူး"
"အထွေးအထူးမဟုတ်ရင်လည်း ဟိုမှာ ဒေါက်တာ့လူကြီး စောင့်နေတယ်၊ လာကြိုတာထင်တယ်"
ထယ်ယောင်း သူနာပြုမလေး၏ စကားကြောင့် ပြတင်းပေါက်မှ တစ်ဆင့် ဆေးရုံဝန်းအတွင်းရှိ ဂျောင်ဂု စောင့်နေကြ အပင်အောက်သို့ လှမ်းကြည့်မိလိုက်သည်။
"ဒီအချိန်ကြီး သူက ဘာလာလုပ်တာလဲ"
"အဲ့တာတော့ ကျွန်မလည်း မသိဘူး၊ ဒေါက်တာ့ယောင်္ကျား ဒေါက်တာ့ ဘာသာ သွားမေးကြည့်"
သူနာပြုမလေးမှာ ပြုံးစိစိနှင့်ပြောသွားသောကြောင့် ထယ်ယောင်းမှာ လက်ထပ်ပြီးသည်မှာ ၂နှစ်ပင် ကျော်သော်ငြား ရှက်စိတ်များဖြာနေရသေးသည်သာ။
ဂျောင်ဂုရှိရာသို့ ဖြေးဖြေးချင်းလျှောက်သွားရင်း ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး ထယ်ယောင်း အသေအချာ အကဲခတ်လိုက်သည်။
သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ထားသည့် ဆံပင်ပုံစံအသစ်နှင့်အတူ ချောမောသည်ကို ငြင်းဖွယ်ရာမရှိ။ ပေါ့ပါးနေဟန် ဂျင်းဘောင်းဘီ ခပ်ပွပွတစ်ထည်ကို ဝတ်ထားသည်မှာ မြင်နေကြပုံစံနှင့် အနည်းငယ် ကွဲထွက်နေသည်။
သို့သော် ဝတ်လေ့ဝတ်ထရှိသည့် ပိုလိုရှပ်(Polo Shirt) ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည့်က အနည်းငယ် မျက်စိ ယဉ်နေစေသည်မှာလည်း ငြင်းဆိုဖွယ်ရာမရှိ။
ကိုယ့်ယောင်္ကျားဖြစ်နေ၍ ကိုယ့်ငါးချဉ် ကိုယ်ချဉ်နေခြင်းမဟုတ်သောငြား ယောင်္ကျားဖြစ်သူ ဂျောင်ဂု၏ ချောမောမှုကိုဖြင့် ထယ်ယောင်း ဘယ်နေရာရောက်ရောက် လက်မထောင် ကြွားဝါးနိုင်ပေသည်။
