အချိန်တို့သည့် တစ်ရက်မှသည် တစ်ပတ်၊ တစ်ပတ်မှသည် တစ်လ၊ တစ်လမှသည် တစ်နှစ်ဖြင့် နှစ်အလီလီကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် အမေရိကသို့ ရောက်သွားသော ဂျောင်ဂုထံမှ ထွက်သွားသည့်နေ့မှစ၍ ဘာသတင်းစကားမှ ထယ်ယောင်းမကြားရတော့ပါ။
ထယ်ယောင်း၏ မိခင်ဖြစ်သူ ဆိုဟီးသည်လည်း အစပိုင်းတွင် ဂျောင်ဂုအား သနားကရုဏာ ဖြစ်၍ လွမ်းမောနေခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ထယ်
ယောင်းသည် ပညာရေးပိုင်းအား အားစိုက်လာသည်ဖြစ်ရာ ဆိုဟီးသည်လည်း သူ့သားလိုအပ်သည်များကို လိုက်၍ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် မအားမလပ်ဖြစ်လာကာ ဂျောင်ဂုဆီ သိပ်အာရုံမစိုက်မိတော့ပဲ အနည်းငယ် ပြန်လည်လန်းဆန်းလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့ကြောင့်ဟုသည့် ခံစားချက်ကိုတော့ ထယ်ယောင်းပင် ဖျောက်ပေး၍ မရဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ ယနေ့ထိပင်ဖြစ်သည်။
"ထယ်ယောင်း ပါမောက္ခက ရုံးခန်းထဲ ခဏလာပါအုံးတဲ့"
"အော်အင်း သွားလိုက်မယ်"
အတန်းခေါင်းဆောင်က လာပြောသောကြောင့် ထယ်ယောင်းရေးလက်စ စာကိုရပ်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာလိုက်သည်။
မေမေက ဆေးကျောင်းတက်စေချင်သောကြောင့်သာ ထယ်ယောင်း ဆေးကျောင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် ဖေဂျွန်၏ ဂရုတစိုက် ဖြည့်ဆည်းပေးမှုများကြောင့်လည်း ယခုလို မေမေတက်စေချင်သည့် ဆေးကျောင်းကို တက်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ယခုနှစ်ပြီးလျှင် ဆေးကျောင်းပြီးပြီဖြစ်သည်။ မကြာခင်မှာ ဘွဲ့ရပြီး ထိပ်တန်းလုပ်ငန်းစုဖြစ်တဲ့ ဂျွန် Groupရဲ့ ဆေးရုံမှာ အလုပ်သင်ဝင်ရမည်
လည်းဖြစ်သည်။
ဖေဂျွန်ရဲ့ အရှိန်အဝါကြောင့်ပင် အစိုးရဆေးရုံတွေမှာ အလုပ်သင်မလုပ်ရပဲ ကိုယ့်မိသားစုပိုင်ဆေးရုံမှာသာ အလုပ်သင်ဆရာဝန်အဖြစ်ဝင်ရခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဖေဂျွန်၏ လုပ်ငန်းစုသည် တက္ကသိုလ်၊ ကောလိပ် အသီးသီးမှ တော်လွန်းသော ကျောင်းသားများအား အလုပ်သင်ခန့်အပ်ခြင်းအပြင် ပညာသင်ဆုများပါပေးသေးသည်။
