ပုံမှန်လေးသာ မောင်းလာသော မာစီးဒီး အနက်ရောင် ကားလေးသည် တောင်ပေါ်ဒေသတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်နေခြင်းဖြစ်သည်။
မအားလပ်သည့်ဆိုသည်ကို လက်မခံပါပဲ မရမက ခေါ်ဆောင်လာသူကြောင့် လိုက်ပါလာရသည့် ဤခရီးစဉ်သည် အစပင်ဖြစ်သော်ငြား ထယ်ယောင်းအတွက် ရင်ခုန်စရာ ကောင်းသည်ပင်။
တောင်ပေါ်ဒေသ၏ အအေးဒဏ်ကို သေချာခံစားရပါသေးသော်ငြား နှလုံးသားကို နွေးထွေးပေးမည့် လူသားကြောင့် ထယ်ယောင်း အနွေးထည် ကောင်းကောင်းပင် မလိုအောင် နွေးနေနိုင်မည်မှာ သေချာသလောက်ရှိသည်။
မြေပြင်အထက်သို့ တဖြည်းဖြည်းရောက်လာတိုင်း အအေးဒဏ်နှင့်အတူ လေဖိအားပြောင်းလဲမှုကြောင့် နားအူခြင်းကဲ့သို့ ဒဏ်များကို ခံစားလာရသည်။
ထို့ကြောင့် တောင်တက်လမ်းတစ်နေရာရှိ view point တွင် ကားကို ရပ်နားလိုက်ကြသည်။ ကားရော၊ လူရော အနားပေးရင်းဖြစ်သည်။
view point မှာရှိသည့် mobile cafe (ကားသေးသေးလေးနဲ့ နေရာရွေ့ပြီး ရောင်းလေ့ရှိတဲ့ဆိုင်ကိုပြောချင်တာပါ) မှာ ထိုင်ခုံများ အကျအန ပြင်ဆင်ပေးထားသည်မို့ ထယ်ယောင်းတို့ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။
တောင်ပေါ်ဒေသ၏ လေပြေအေးများနှင့်အတူ ရှုခင် လှလှများအား ပူနွေးနွေး ကော်ဖီလေးသောက်ရင်း ကြည့်ရှုခံစားရသည်မှာ အမှန်ပင် လောကနိဗ္ဗာန်ဖြစ်သည်။
ထိုလောကနိဗ္ဗာန်အား ချစ်ရသူနှင့်အတူ ကြည့်ရှူခံစားရခြင်းမှာ နတ်သုဓာစားရသည်ထက်ပင် ပို၍ ချိုမြိန်ပါသော လောကစည်းစိမ်ကို ခံစားရမည်ကို ရည်းစားရှိသူများသာ သိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
တောင်ပေါ်ဒေသထွက် ကော်ဖီစေ့ကို လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် အမှုန့်ကြိတ်ကာ ဖျော်ထားသည်မို့ လေအဝေ့တိုင်း ဝဲတက်လာသည့် ကော်ဖီနံ့လေးက စိတ်ကို ယစ်မူးစေသည်။
မကောင်းတဲ့ အတိတ်၊ အမှတ်ရစရာတို့အားမေ့ပစ်လိုက်ပြီးနောက် ဘာဖြစ်လာနိုင်လည်း ကြိုမသိနိုင်သည့် အနာဂါတ်ကိုပါ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ ကောင်းမွန်တဲ့လက်ရှိအချိန်ကိုသာ ထယ်ယောင်း စိတ်ပါနစ်မွန်းစွာ စီးမျောနေသည်။
