ဆေးရုံဝင်း အတွင်းသို့ ဝင်လာသော ကားအနက်ရောင်လေးကြောင့် ထယ်ယောင်း၏ မျက်နှာမှာ အပြုံးခပ်ရေးရေးလေးများက မသိမသာ ပေါ်နေသည်။
အကဲခတ်ကျွမ်းသည်မဟုတ်သော်ငြား မြင်ပါများ၍ မှတ်မိနေကြပြီဖြစ်သော သူနာပြု ဆရာမလေးများမှာ ထယ်ယောင်း၏အပြုံးများကို လျှပ်တစ်ပြက် မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူ့အား စနောက် လာကြသည်။
"အမလေးနော်၊ ဒေါက်တာတို့များ ညနေဆို ကားနဲ့ လာကြိုမယ့်သူရှိတော့ သက်သောင့်သက်သာပဲ၊ ငါတို့များဖြင့် ကားမပြောနဲ့ ဆိုက်ကားနဲ့တောင် လာကြိုမယ့်သူမရှိပါဘူးလေ"
"ဒါဆို ကင်ဆာဆောင် ဆရာဝန်ရည်းစားလေးကရော"
"အို ဒေါက်တာရယ် ဒင်းလား မားမားဘွိုင်းလေ၊ ညနေ ရုံးဆင်းတာနဲ့ သူ့မေမေစိတ်ပူမှာဆိုးလို့ ဆိုပြီး၊ အိမ်ကိုပြေးတာမှ တန်းနေရောပဲ"
ထိုသူနာပြုမလေး၏ အပြောကြောင့် ထယ်
ယောင်းအပါအဝင် အနီးအနားရှိလူများက တဟားဟားဖြင့် ရယ်ကုန်ကြသည်။
ထို့နောက် ထယ်ယောင်းလည်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် အမွှန်တင်ကာ ပစ္စည်းတို့အား သိမ်းနေရင်း ပြောလိုက်ပြီး ခေါင်းငုပ်ကာ ခိုးရယ်လို့နေသည်။
"ငါလည်း မားမားဘွိုင်းပါပဲနော်"
"ဒေါက်တာကဖြင့် နှစ်ယောက်ထဲ သီးသန့်တွေ့ကြပါသေးတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ မားမားဘွိုင်းကဖြင့် ဆေးရုံမှာပဲ တွေ့နေရတာ၊ ဒါတောင် စကား သေချာ မပြောဖြစ်ပါဘူး"
"မရမက အပြင်ကိုခေါ်ပေါ့၊ ကိုယ့်ဘာသာ မမြူဆွယ် မစွမ်းဆောင်နိုင်ပဲ"
"ဟာ၊ ဒေါက်တာကလည်း"
"ဒေါက်တာက မလဲဘူး၊ ဟီး သွားပြီ ဘိုင်းဘိုင်း"
ထယ်ယောင်း၏ ခြေလှမ်းတို့မှာ မြောက်ကြွမြောက်ကြွ ဖြစ်နေပြီး အပြုံးတို့သည်လည်း မျက်နှာထက် ထင်းနေသည်။
ကားပေါ်တက်လာသည့် ဒေါက်တာထယ်ယောင်းအား ဂျွန်ဟန်နရီ တစ်ဖြစ်လည်း ဂျွန်ဂျောင်ဂုက အပြုံးနုနုတို့ဖြင့် စီးကြိုသည်။ ထို့နောက် ထယ်ယောင်း သေချာထိုင်ပြီးသည်နှင့် ဂျွန်က သူ့ခါးအား ကိုင်းကာ ထယ်ယောင်းအား ခါးပတ်လှမ်းပတ်ပေးလေသည်။
