ထယ်ယောင်း မောင်နှင့်မတွေ့ဖြစ်တာ အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။ များသောအားဖြင့် ညနေ ထယ်ယောင်း ဂျူတီပြီးရင် အိမ်ပြန်မည့်အချိန်များတွင်သာ လာကြို၍ ခေတ္တမျှသာ မြင်ရပြီး ထယ်ယောင်းအား ပြန်ပို့ပြီးသည်နှင့် မောင်က အပြင်ပြန်ထွက်သွားလေ့ရှိသည်။
ထိုသို့သာမက စကားသည်လည်း တစ်နေ့လုံးမှ ဆယ်ခွန်းပြည့်အောင်ပင် မပြောဖြစ်ကြပါ။ မဟုတ်ပါ။ စကားငါးခွန်းပင် မပြည့်နိုင်လောက်သည့်အထိ ဂျောင်ဂုမှာ အလုပ်များကိုသာ ဖိလုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
အိမ်ပြန်မလာသည့်ရက်များသည်လည်း များနေပြီဖြစ်ပြီး ထယ်ယောင်း တစ်ယောက်ထဲသာနေရသည့်အချိန်များကို ရေတွက်လျှင် အိမ်၌နှစ်ယောက်အတူရှိသည့်အချိန်ထက် သုံးဆခန့်ပင် ပိုများလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
ထိုအရာများထက် ပို၍ ထူးဆန်းသည်များလည်းရှိသေးသည်။ ဂျောင်ဂုသည် ထယ်ယောင်း၏ အမေဖြစ်သူအား ကလဲ့စားချေချင်၍ ထယ်ယောင်းအား ချစ်ခြင်းယောင်ဆောင်ကာ လှည့်ဖျားလက်ထပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုကာလများတွင် ဂျောင်ဂုသည် သမီးရည်းစားသဘာဝ အနမ်းပေးခြင်း၊ ဖက်ခြင်း၊ လက်ကိုင်ခြင်းတို့က လွဲ၍ ကျူးလွန်ခဲ့ခြင်းမရှိပါ။ ရှိလျှင်လည်းရှိနိုင်သော်ငြား ထယ်ယောင်း၏ မှတ်ဉာဏ် တွင်တော့ ရှိမနေပါ။
နောက်ပိုင်း၌ မိမိအား ဂျောင်ဂု အမှန်တကယ် ချစ်လာသည့်အချိန်များ၌လည်း ချစ်တင်းနှောဖို့ စကားသည်နှင့် ရှောင်ပြေးခဲ့လေ့ရှိသည်။ မရှောင်လွှဲနိုင်တော့သည့်အချိန်၌ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးကြောင်း ပြောဆိုကာ ငြင်းခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ဂျောင်ဂုမှာ ယနေ့အချိန်ထိ ထိုကိစ္စအား စကားမစတော့ပါ။
အစပိုင်းတွင် ထိုသို့ လိင်မှုကိစ္စအား ငြင်းဆန်ခဲ့ခြင်းကြောင့် အိပ်ယာထက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်နေဖို့လိုအပ်ချင်မရှိခဲ့ဘဲ ဂျောင်ဂုအတူ စိတ်ချလင်ချအိပ်နိုင်ပြီး ရင်အတွင်းမှ စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုတို့ပါ ပြေလျော့နေခဲ့သည်။
သို့သော် ဂျောင်ဂုသည် ချစ်သူဖြစ်ခဲ့စဉ် တစ်
နှစ်ကျော်နီးပါးနှင့် ယခု အမှတ်တကယ် မချစ်ခင်နှင့် ချစ်ပြီး အချိန်ကာလများတွင်ပင် ထယ်ယောင်း၏ တောင်းဆိုမှုမရှိသည့်အပြင် တစ်ကြိမ်ငြင်းဖူးသည်မို့ လိင်မှုကိစ္စ စွမ်းဆောင်ဖို့သာမက နမ်းဖို့နှင့် အသားထိတွေ့ခြင်းတို့ပင် ရှားသွားသည်။
