"မင်း ေ-ာက်ချိုးကို ပြင်မှာလား မပြင်ဘူးလား"
ဂျောင်ဂု၏ ဒေါသသံက ရုံးခန်းထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဒီနေ့ကစပြီး မင်းဆက်ဆံသလို မင်းကို ပြန်ဆက်ဆံပြမယ်"
"အေး၊ လုပ်လိုက်လေ..အခုတော့ ဖွက်ထားတဲ့ လက်သည်းတွေ ဖွင့်ချပြပြီမလား ဟမ်၊ မင်းက မင်း အမေလိုပဲ သူဌေးတွေစီက ချူးစားချင်နေတဲ့ကောင်"
"မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့သားအမိက ဘာအမှားများလုပ်ထားတာမို့ မင်းအခုလိုတွေ လိုက်လုပ်နေတာလဲ၊ မမှားခဲ့တာမို့ ငါက မင်းနှိပ်စက်တာတွေကို ငြိမ်မခံနိုင်တော့ဘူး"
"အဲ့တော့ ငါက ဘာလုပ်ရမှာလဲ...ဟမ်"
ဂျောင်ဂု၏ ဒေါသဖြင့် လျှောက်လာသည့် ခြေလှမ်းတို့က ထယ်ယောင်းနားသို့ စက္ကန့်အပိုင်း အတွင်းပင် ရောက်ရှိသွားစေသည်။ ထို့နောက် ထယ်ယောင်း၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ဖုန်းအား ရိုက်ခွဲလိုက်သည်ကြောင့် ထယ်ယောင်း ကိုယ်တိုင်ပင် ဆတ်ခနဲတုန်သွားရသည်အထိ။
"မင်း..မင်းကို ငါ မချစ်တော့ဘူး"
အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ထယ်ယောင်းပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဂျောင်ဂု ရိုက်ခွဲလိုက်သည့် ဖုန်းလေးထဲတွင် သူတို့ ချစ်သူဘဝက အမှတ်တရတွေ ပါသည်လေ။
"ငါ့ဘက်ကရော..မင်းကို ဘယ်တုန်းက ချစ်ပါတယ်လို့..ပြောခဲ့ဖူးလို့လဲ"
"မင်း..မင်းပြောခဲ့တယ်လေ..အခုမှ..ငြင်း.."
"နိုး..နိုး..ငါနဲ့တွဲမလားပဲပြောခဲ့တာ..မင်းဘာသာ ေ-ာက်Feelတွေတက်ပြီး ငါ့ကို ချစ်သွားတာတော့ ငါလဲမတက်နိုင်ဘူး"
"မင်း .. မင်း မကောင်းတဲ့ကောင်"
ယခု ရန်ဖြစ်နေရသည့် ကိစ္စမှာ သူ လာကြိုသည့်အချိန်တွင် ထယ်ယောင်းမှာ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်၏ ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ ဆေးရုံအတွင်းသို့ ဝင်လာသည်ကို သူ မြင်ခဲ့၍ ပြဿနာဖြစ်နေရခြင်းဖြစ်သည်။
မိမိမှာ ကိုယ့်အကြောင်းနှင့်ကိုယ် သွားရသည်ဖြစ်သော်ငြား အဘယ်ကြောင့် သူက ဖောက်ပြန်တယ်၊ ချူစားတယ်ဟူ၍ စွပ်စွဲနေရပါသနည်း။
