ဘယ်ဘက်ပါး တစ်ခုလုံး စပ်ဖျင်းဖျင်း ခံစားလိုက်ရမှုကြောင့် ဂျောင်ဂုမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြန်ပြန် ထိန်းလိုက်ပြီး ထယ်ယောင်းအား အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေမိသည်။
"ဘယ်မှာလဲ ငါ့မေမေ၊ မေမေ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့ကတော့ မင်း မလွယ်ဘူးနော်"
"ထယ် မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ"
သူ့လုပ်ထားပြီး သူမသိသလို ဟန်ဆောင်နေသူအား ထယ်ယောင်း အကျယ်ကြီး လှောင်ရယ်ပစ်လိုက်သည်မှာ အလုံခန်းဖြစ်သည်မို့ ရယ်သံ၏ ပဲ့တင်သံကပင် ကြောက်စရာကောင်းခို့ နေသည်။
"မင်း ကလဲ့စားချေချင်ရင် ငါ့ကို ကြိုက်တာလုပ်၊ ငါ့မေမေကိုတော့ ဒီတိုင်း လွတ်ပေးပါကွာ"
"ထယ် တကယ်ပဲ ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ မောင် ဘာမှ မသိနေဘူးနော်"
အံ့ဩတကြီးဖြင့် ပြန်လည် မေးမြန်းလာသူကြောင့် ထယ်ယောင်း တစ်ခဏမျှ ငြိမ်သက်သွားမိသည်။ ထို့နောက် တစ်ခုခုကို သတိရစွာဖြင့် စကားပြန်ဆက်လိုက်သည်။
"မင်း လူယုံ ပြောတာလေ၊ ဟိုကောင်"
အပေါက်ဝသို့ လက်ညှိုး တထိုးထိုးဖြင့် ပြောနေသူကြောင့် ဂျောင်ဂုမှာ ရယ်ချင်လာရသည်။ သူ ထိုးပြနေသည့်သူမှာ ခေါင်းတွင်တွင်ခါကာ ပြေးထွက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
"ထယ် လှည့်ကြည့်လိုက်အုံး ဘယ်သူမှမရှိဘူး"
ဂျောင်ဂု၏ စကားကြောင့် ထယ်ယောင်းမှာ အနောက်သို့ သမင်လည်ပြန်ကြည့်မိလိုက်သည်။ ဆရာနှင့်တပည့် လိုက်လွန်းစွာ လူယုံဆိုသည့်ကောင်မှာ သူ့ဘာသာ ထွက်သွားသည်မက တံခါးပင် ပိတ်သွားသေးသည်ပင်။
"မင်းကို မယုံဘူး၊ ဘယ်မှာလဲ ငါ့မေမေ"
"ဟောဗျာ ထယ့်မေမေကို မောင်က ဒီချိန်ကြီး ဘာ
လို့ ခေါ်ထားရမှာလဲ"
ထယ်ယောင်းမှာ ဂျောင်ဂု၏ စကားတို့ကို မယုံကြည်ရဲသည့်အတွက် ရုံးခန်းတစ်ခုလုံးအနှံ့ လှည့်ပတ်ရှာနေမိသည်။
"ထယ် မောင် ပြောတာကို စဉ်းစားကြည့်ပါအုံး၊ ထယ့် မေမေသာ တကယ် မောင်က ခေါ်ထားပြီး ဖွက်ထားတယ်ဆိုပါစေဦး ထယ်မရှာခင် သူ့ယောင်္ကျားကြီးက လိုက်ရှာနေရောပေါ့ ထယ်ရဲ့"
