"သား...သားငယ်"
အိမ်ထဲသို့ဝင်လာသည့် ဂျောင်ဂုကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဆိုဟီး တအံ့တဩဖြစ်နေရသည်။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုနည်းပါး အဆက်အသွယ်မလုပ်သူက အိမ်ရှေ့ကို ရောက်နေပြီမို့ပင်။
ဆိုဟီး၏ အလန့်တကြား အသံကြောင့် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသော အဖေဖြစ်သူ ဂျွန် သည်
လည်း အိမ်ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။
"ကျွန်တော် ဒီအိမ်နဲ့ သက်ဆိုင်သေးလားမသိဘူး"
ဂျောင်ဂုသည် ပြေးထွက်လာသည့် သူ့အဖေအား ကြည့်ကာ မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
"ကလေးရယ်၊ အမြဲတမ်း သားအိမ်ပါပဲကွယ်"
သူ့အဖေအားမေးသော်လည်း ပြန်ဖြေလာသူက ဆိုဟီး ဆိုသော အဖေ့မိန်းမဖြစ်နေသည်။
"ဒယ်ဒီ ကျွန်တော့်ကို"
ဂျောင်ဂု စကားမဆုံးလိုက်ပဲ ရုတ်တရက်အနားရောက်လာခါ တင်းကြပ်စွာဖတ်ထားသော သူ့အဖေ။ ဂျောင်ဂုလည်း မငိုမိအောင် မျက်လုံးအိမ်တို့ကို ထိန်းကာ ပြန်ဖက်လိုက်သည်။
"ဒယ်ဒီက သားအပေါ် အရမ်းဆိုးခဲ့မိတာ"
သူ့ကိုသူအပြစ်တင်ဟန်ဖြင့် ဆိုလာသည်ကြောင့် ဂျောင်ဂုမှာ ထိန်းထားရင်းကပင် မျက်ရည်များကျလာခဲ့သည်။
သူ့နည်းတူ အဖေဖြစ်သူကလည်း မျက်ရည်တို့ကျနေပြီး စကားများကိုလည်း မနားတမ်းပြောနေသည်။
"သားငယ် ဒယ်ဒီကို မုန်းသွားပြီးလို့တောင်
ထင်ထားခဲ့တာ၊ ဒီနေ့က စပြီး သားအတွက်
အကောင်းဆုံးဖြစ်အဖေတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် အဖေနေပါ့မယ်"
အဖေဖြစ်သူအား ဂျောင်ဂု ဘယ်လို နှစ်သိမ့်
ပေးရမည်လည်း သူမသိပါ။ အမေရိက ရောက်သွားပြီး အဖေနှင့်ဝေးသွားသည်ကပင် သူ့အား ပိုလိမ္မာလာစေသည်ပင်။
"ကျွန်တော်ပြန်လာပြီ၊ ကျွန်တော့် လိမ္မာအောင်နေဖို့ စိတ်ကို ပြင်ဆင်ပြီး ပြန်လာတာ၊ သူတို့ကို လက်ခံနိုင်လောက်ပြီး ထင်ပါတယ်"
ဂျောင်ဂု၏ စကားတို့အားကြားတော့ ဆိုဟီးမှာလည်း မျက်နှာထက်တွင် ဝမ်းသာမျက်ရည်များနီင့် အပြုံးနုနုတို့က အထင်းသားပေါ်နေပေသည်။
