დღეს ნაკერებს ვიხსნიდი, ლიკას შევურიგდისავით მაგრამ გაბრაზებული მაინც ვარ, გამოცდები თითქმის მოვრჩი, კატოსთან შეხვედრამ კარგად ჩაიარა მართლა არ აღმოჩნდნენ ცუდი ტიპები და კარგადაც გავერთეთ. ბარგის ჩავალაგე უკვე რომ გადავიდე ლევანთან, სხვა დიდი რამე ისეთი არაფერი არ მომხდარა ნუ ბაკურიანის ამბებსაც ვგეგმავთ ნელ-ნელა. ლიკა და დინი ვერ ახერხებდნენ წამოყოლას მადლობა ღმერთს რაც თავი მახსოვს ყველაფერზე დამყვებიან მათ გარეშე რომ მივდივარ გეფიცებით ამოვისუნთე. ექიმთან ელენე თორნიკე და ლევანი მომყვებიან შემდეგ კი უკვე ჩალაგებული ბარგით წავალთ ლევანთან და ბავშვებიც იქ მოვლენ. დიდად ვერ ვიტყვი რომ ვღელავ მაგრამ მაინც რაღაცნაირად ვარ ვერასოდეს ვერ ვიტანდი ამ პროცესს უკვე გამოცდილი მაქვს ნაკერების ამოღება და საშინელებაა მართალია არ მტკენია მაგრამ ჩემთვის მაინც საშინელი რამაა ეს. საჭესთან ლევანი იჯდა მე გვერძე ვეჯექ უკან კი ელენე და თორნიკე. იმის მიუხედავად რომ ლევანიმ იცოდა არ მეშინოდა მაინც მთელი გზა ჩემს ფეხზე ედო ხელი და მეფერებოდა. შეიძლება არ მეშინოდა მაგრამ ეს ჟესტი ძალიან კარგად მაგრძნობინებდა თავს თანაც იმაზე მაფიქრებდა რომ მას უფრო უმძიმდა იქ წასვლა ვიდრე მე.
*ელენეს თვალთახედვა*
უკვე შეყვანილი ყავდათ მაინც ვნერვიულობდი რადგანაც ყველა ის დეტალი მახსოვს როცა ის ასე შეყავდათ პალატაში იქნებოდა ეს ოპერაცია შემოწმება თუ რა ყოველთვის მეშინოდა რომ სისულეელის გამოც კი რომ ის აღარ გამობრუნდებოდა უკან ცოცხალი, ვატყობდი ლევანიც ღელავდა და თორნიკეც, ასეთი რა ადამიანი იყო მია რომ სულ რამდენიმე თვეი ყველას ისე შეაყვარა თავი რულ ვეღარც სუნთქავდნენ მიას გარეშე, ვგიჟდები მასზე ყოველთვის ასეთი იყო შეიძლებოდა ადამიანებისგან თავი შორს დაეჭირა ცდილობდა ეუხეშა მაგრამ ბოლოს ისე იზამდა რომ ყველას მოსწონდა ის.
" ოდესმე ის ყველაფერი მოუყოლია თუნდაც ნაწილი როგორ იტანჯებოდა " თორნიკე გარეთ გავიდა მოვწევო ამიტომ მხოლოდ მე და ლევანი ვიყავით.
YOU ARE READING
ის რასაც ვერ შეცვლი
Romanceმე სიყვარულისთვის არ გავჩენილვარ, მე დავიბადე რომ შემიყვარდეს. მე არც ცხოვრებისთვის დავბადებულვარ, მე დავიბადე რათა მოვკვდე მე არც ბედნიერებისთვის არ გავჩენვილვარ, მე დავიბადე რომ ვიტანჯო
