Love, Alice

Chapter 18

Affair

_________________________________

My feet grazed the pebbled road. Dalawang kamay ang nakahawak sa magkabilang hawakan ng bag ko. I stayed a bit far, just enough for the space he might need.

Nakasunod ako sa likod ni Ren, parang anino na sunod niya kung saan man siya pupunta ngayon.

Kanina habang nakatayo sa gitna ang lahat, nakatingin lang ako sa kanya. I watched how her father and the couple was taken to their Barangay. Hindi ako nagsalita, kahit pa may minuto na rin akong nakatayo doon hindi ko magawang ihakbang ang paa palayo o kahit lumapit. Kung hindi pa siya umalis baka hanggang umaga na ako roon.

Tahimik ang daan paalis, malayo sa ingay kanina at sa gulo na inabutan ko r'
ro'n. We were silent but it felt like it was the best thing to do. At this point of his hurt, the loud silence felt right. Nakasunod lang ako, hinahayaan siya sa kung saan niya gustong pumunta kahit pa kinakain na ng dilim ang liwanag.

Lumunok ako, nilingon ang bumusinang truck sa likuran namin. Two flickers of light came from it, blinking the dim out of Ren's back.

"Ren." I called him.

Nakita ko ang mga paa niyang huminto sa kanina pang lakad. Isang sirbato pa galing sa truck, tumabi siya sa daan. The same time he turned his face on me.

Strong blow of wind blew my hair in front to block my face. But I saw it before the blur of my vision. The light from the vehicle lit his face. His eyes were a bit red, his bruise on his lips, and....the look on his face.

We stood in the middle of the road, facing each other. Hindi pala, dahil ako lang ang nakatingin sa kanya.

"R-Ren." as if some whisper to the passing wind, I called.

Ang nakababa niyang tingin ay unti-unting umangat sa mukha ko para lang iwasan niya ulit 'yon. He stared at the wild grass around us. The horizon screaming goodbye to daytime. Inangat niya ang kamay sa batok, hinaplos iyon. Ang isang kamay ipinasok sa bulsa ng uniporme na hindi pa niya napalitan simula no'ng makita ko siya sa eskwelahan kanina. Kapagkuwan, inangat niya ang tingin sa akin pagkatapos ng isang mahinang paghugot ng hininga para maitingin niya ang mga mata sa mata ko.

"Ano nga pala ang sadya mo do'n sa...a-ano...." he pointed the direction to their home. Probably wondering why I was there in the first place and saw some things I.......shouldn't have.

Yumuko ako. Alam ko kung anong nararamdaman niya.

"Ah, pinapasabi ni Cas na i-imbitado ka sa salo-salo sa bahay nila." I tried to sound casual.

Tumingin ako sa kanya. I saw him abruptly withdraw his eyes when it met mine. He pouted his lips before he nodded. Muli niyang hinaplos ang batok.

"Sige, s-susunod ako." he tried to smile but his lips only quivered. He flinched from the small cut on his lips.

Nanlaki ang mata ko, kaagad na dadalo sana pero mabilis niyang iniwas ang sarili.

"A-Ayos lang." he tried to assure me.

I sighed, binawi ang nakaangat na mga kamay at tumango.

"M-Madilim na, uuwi kana ba? Pwede tayong mag-abang ng tricycle papasok sa kanto niya." tinuro niya ang kanto namin.

Nagulat ako nang makita ang tindahan sa kanto. He lived a bit far, ganoon kalayo ang nilakad namin?

"Ako na ang bahalang magsabi kay Cas at—"

"Huwag ka nang pumunta." putol ko sa kanya.

His bright face halted.

So much for this pretense Ren. I know you're pretending to be alright. I know you still think of  what's left at home even if you try to be somewhere quite and lively. I know you can't make it today and that you're barely okay.